Reklama

Z prasy zagranicznej

AsiaNews.it

Misjonarze na cenzurowanym

Nieciekawa jest sytuacja katolickich duchownych, szczególnie zagranicznych misjonarzy, w katolickich przecież Filipinach. Długa batalia o prawo do pobytu w kraju toczona przez australijską zakonnicę Patricię Fox zakończyła się porażką. Siostra została zmuszona do opuszczenia Filipin tylko dlatego, że krytykowała politykę rządu prezydenta Rodrigo Duterte. Polityk ten nie znosi krytyki i nie przebiera w środkach, walcząc ze swoimi adwersarzami, nawet jeżeli są to duchowni nawołujący do poszanowania praw człowieka.

Na razie Kościół nie idzie na otwartą wojnę z Duterte – szuka raczej możliwości dialogu, aby rozmawiać o polityce rządu, a szczególnie o takich problemach, jak brutalność sił policyjnych walczących z gangami narkotykowymi. Ofiarami tych akcji bywają często niewinni ludzie, którzy znaleźli się w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie. Poważną sprawą są także niewyjaśnione morderstwa duchownych. Tylko w 2018 r. zostało zamordowanych trzech księży. Sprawców do tej pory nie ustalono. W każdym razie duchownym, szczególnie zagranicznym misjonarzom, zaleca się, aby otwarcie nie krytykowali poczynań rządu.

The Guardian

Kolejny rok walki ze świętami Bożego Narodzenia

Boże Narodzenie coraz bliżej, a w związku z tym pojawiają się kolejne, znane już od lat, próby odarcia świąt Narodzenia Chrystusa z właściwego im religijnego przesłania oraz zamknięcia celebracji w murach świątyń. W poprzednich latach różnej maści lewicowi aktywiści walczyli z bożonarodzeniowymi pocztówkami i szopkami wystawianymi w sferze publicznej. W tym roku w Wielkiej Brytanii podjęto bezpardonową walkę z protestancką fundacją Samaritan’s Purse, organizatorem bożonarodzeniowej akcji Gwiazdkowej Niespodzianki (ang. Operation Christmas Child – OCC). W ramach projektu, który swój początek miał w 1993 r., fundacja zbiera dary, które są wysyłane jako bożonarodzeniowe prezenty do dzieci z biedniejszych regionów świata. Oprócz prezentów fundacja wysyła w paczkach książeczkę „Największy dar”. Opowiada ona o narodzeniu i życiu Jezusa Chrystusa. I właśnie ewangelizacyjny charakter akcji nie podoba się lewicowym aktywistom, którzy na łamach „The Guardian” przestrzegają, że fundacja razem z prezentami rozpowszechnia materiały antyislamskie i homofobiczne. Od 1993 r. OCC wysłało ponad 150 mln paczek do dzieci w 148 krajach.

Reklama

BBC

LGBT triumfuje w Szkocji

Odnotowujemy kolejny postęp postępu. Szkocja jest pierwszym krajem, który będzie miał w programie nauczania szkolnego, we wszystkich szkołach publicznych, nauczanie o środowiskach LGBT. Dzieci i młodzież będą uczone historii ruchu LGBT, jego tożsamości. Ma to rzekomo służyć walce z homofobią i dyskryminacją. Co ciekawe, program przygotowali sami aktywiści LGBT, a rząd go tylko – posłusznie – zaakceptował. Środowiska LGBT radują się z takiej decyzji i nazywają ją historycznym zwycięstwem.

Szkocki parlament uchodzi za najbardziej progejowski wśród parlamentów całego świata. Na czele 4 z 6 partii w nim reprezentowanych stoją członkowie ruchu LGBT. Rząd zapowiedział także, że nie będzie żadnych wyjątków od obowiązującego programu i wszystkie szkoły będą musiały umieścić w planach lekcji nowe zajęcia – także szkoły chrześcijańskie, w tym katolickie.

Religion News Serwis

Dadzą tyle, ile mogą

Propozycja dziesięciny pobieranej przez państwo i przeznaczanej na Kościoły przedstawiona przez metropolitę Kampali abp. Cypriana Kizito Lwangę w październiku br. – informowaliśmy o tym w „Niedzieli” – nie spotkała się z przychylną reakcją Ugandyjczyków. Wierni nie chcą płacić podatku. Chcą dawać na Kościół tyle, na ile ich stać, tym bardziej że Ugandyjczycy należą do najuboższych nacji na świecie. Ponad jedna trzecia rodzin przeznacza zdecydowaną większość przychodów na jedzenie. Wierni są zdania, że nie można się powoływać na przykład Niemiec, bo to przypadki nieporównywalne.

Reklama

Porozumienie między rządem a Kościołem Prawosławnym w Grecji

Grecki premier Aleksis Cipras i abp Hieronim, jako przedstawiciel Greckiego Kościoła Prawosławnego, podpisali umowę, w której ustalono, że prawosławni duchowni nie będą pobierali pensji z budżetu państwa. W zamian za to rząd będzie przekazywał celowemu funduszowi coroczne subsydium. Fundusz będzie z tych pieniędzy wypłacał pensje. Porozumienie musi zostać jeszcze zatwierdzone przez rząd, parlament i stronę prawosławną. Wynagrodzenia duchownych Greckiego Kościoła Prawosławnego kosztują budżet rocznie ok. 200 mln euro.

2018-11-21 10:42

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Uleczony z głuchoty – cud Jana Pawła II w dniu urodzin

2020-05-18 17:04

pixabay

zdjęcie ilustracyjne

O nagłej chorobie chłopca, walce o zdrowie i interwencji Jana Pawła II 18 maja 2012 r., w którą wierzy cała rodzina, opowiada mama.

Jesteśmy rodzicami trójki dzieci, synowie są najstarsi, a najmłodsza jest córka. W maju 2012 r. nasz najstarszy syn nagle stracił słuch w lewym uchu. Już po pierwszych badaniach było wiadomo, że głuchota jest idiopatyczna, czyli niewiadomego pochodzenia. I całkowita.

Był maj, szykowaliśmy się do I Komunii Świętej młodszego synka, starszy był wtedy w czwartej klasie. To była sobota, po obudzeniu powiedział nam, że coś się dzieje z uchem, że nie słyszy. Syn od dzieciństwa chorował na zapalenie uszu, za każdym razem przebieg był bolesny, więc byliśmy bardzo wyczuleni na każdą informację dotyczącą uszu. Po kilku telefonach udało nam się umówić wizytę u laryngologa, ale pani doktor nie stwierdziła żadnych zmian zapalnych, skierowała nas, na cito, na badanie słuchu. Wynik tympanometrii był szokujący, wyniki kolejnych badań również: całkowita utrata słuchu. Lekarka po badaniu BERA (ABR), czyli słuchowych potencjałów pnia mózgu, wyjaśniła nam obrazowo, że nerw słuchowy syna reaguje dopiero na bodźce dźwiękowe równe bodźcom młota pneumatycznego…

Wdrożono leczenie sterydowe, wykonano dokładne badania głowy, również pod kątem zmian naczyniowych i nowotworowych, ale nie znaleziono przyczyny utraty słuchu. Tę nagłą głuchotę przypisano wreszcie przewlekłemu zapaleniu uszu, ale na wszelki wypadek, aby skorzystać ze wszystkich możliwości, skierowano nas na tlenoterapię w komorze hiperbarycznej i zalecono noszenie aparatu słuchowego, którego dobór miał się odbyć w jednej z poradni po zakończeniu terapii tlenem.

Syn był w szpitalu, skierowanie otrzymaliśmy 11 maja, kwalifikację do komory wyznaczono na 16, a po niej pierwszy zabieg tlenoterapii, wyznaczony na 18 maja.

I Komunia Święta młodszego syna miała odbyć się 13 maja, o godz. 9.00. Żyliśmy jak w transie, między szpitalem, domem i kościołem. Nie było zgody na wypis ze szpitala, tylko na kilkugodzinną przepustkę w niedzielę, ale i tak byliśmy szczęśliwi, że uda nam się przeżyć to wielkie święto razem, w komplecie. Rano mąż pojechał do szpitala, przywiózł nasze przerażone dziecko i pojechaliśmy do kościoła. Już kilka godzin później, jeszcze przed popołudniowym nabożeństwem, z ciężkim sercem, musieliśmy go zawieźć z powrotem. W szpitalu został dziadek, mój tato, bo nie chcieliśmy, aby syn był sam w takim dniu.

Skąd się wziął Jan Paweł II w tej historii?

Jest kilka przesłanek, że to, co wydarzyło się 18 maja 2012 r. stało się dzięki jego wstawiennictwu za naszego syna.

Po pierwsze – to jego imiennik. Po drugie syn miał od wczesnego dzieciństwa niezwykłe, nieinspirowane przez nas, nabożeństwo do Papieża. Na tyle duże i głębokie, że na rocznicę jego I Komunii Świętej zabraliśmy go na beatyfikację Jana Pawła II do Rzymu. Siedział na chodniku, w tłumie ludzi, zmęczony, ale urzeczony i szczęśliwy - to jedno z ważniejszych wydarzeń, które czasem i dziś wspomina.

Po trzecie – gdy usłyszeliśmy diagnozę o głuchocie i rozpoczęliśmy dramatyczną walkę o odzyskanie jego słuchu, byliśmy w trakcie, właściwie na progu, przygotowań do kolejnej I Komunii Świętej w naszej rodzinie – jego brata. Pamiętam, że w sobotę, 12 maja, uklękłam przed synkiem i spytałam, czy wie, że w dniu I Komunii Pan Jezus niczego swoim dzieciom nie odmawia. Odpowiedział, bardzo poważnie, ale w swoim stylu, że wie, bo już mu to mówiłam, i że już zdecydował o co Go poprosi: żeby brat wyzdrowiał. To była chwila gorących łez, ale też powrotu nadziei i spokoju.

No i po czwarte – data. Wszystko, o co gorąco modliliśmy się przez trzy tygodnie walki o zdrowie syna wydarzyło się 18 maja, w dniu urodzin Karola Wojtyły. Jak to było?

To był piątek, rano zabrałam syna do szpitala, gdzie miała odbyć się pierwsza sesja tlenoterapii z 14, które zalecono. Ubrany zgodnie z zaleceniami miał ze sobą żelki do żucia na ewentualne bóle w uszach – miał żuć, szczęka miała pracować. Był jedynym dzieckiem w czasie tego zabiegu, inni chorzy to byli ludzie dorośli. Komora hiperbaryczna wyglądała jak duży wagon, z wygodnymi, osobnymi miejscami do siedzenia. Syn wszedł, a ja usiadłam na zewnątrz i otworzyłam komputer, żeby przez godzinę trwania zabiegu popracować. Nikt nie mógł przewidzieć tego, co się stało za chwilę.

Nie upłynął kwadrans, a na dużym podglądzie zobaczyłam moje dziecko, które leży na podłodze, całe w drgawkach. Zrobiło się ogromne zamieszanie, usłyszałam że „chłopak nam schodzi”, a później sprawy toczyły się już bardzo szybko. Po otwarciu komory był nieprzytomny, wokół biegali lekarze, a ja dzwoniłam do męża kompletnie bezradna i przerażona. Gdy wreszcie udało się go przywrócić… pamiętam jego oczy, nie mogłam z nim nawiązać kontaktu, oczopląs był taki silny – zresztą trwał jeszcze przez wiele godzin – ręce były wiotkie, ciało w takim drgawkowym drżeniu…

Po pierwszym rozpoznaniu – był pomysł, że to zatrucie tlenem - karetką pojechaliśmy do innego szpitala. Razem z ratownikiem trzymaliśmy duży, rozpłaszczony worek foliowy, bo przez cały czas wymiotował. Pamiętam, że się bałam, ale że w środku – nie wiem skąd – byłam spokojna. Czułam, jakoś czułam, że to nie koniec, że coś się wydarzyło, jakbyśmy zdawali jakiś egzamin. W karcie przyjęcia na Oddział Neurologii Dziecięcej wpisano pod datą 18 maja 2012 r.: "udar mózgu w trakcie terapii hiperbarycznej". Zaczęły się godziny z uporczywym bólem głowy, oczopląsem, wymiotami, słabością. Pierwsze rozpoznanie to były mózgowe napady niedokrwienia i zespoły pokrewne. Musieliśmy czekać, aż wylewy w głowie się wchłoną, obrzęk mózgu ustąpi.

Pamiętam, że gdy przyjechał mąż zdałam sobie sprawę, że nie wiem gdzie zostawiłam mój samochód. Dopiero po chwili skojarzyłam, że tu przyjechałam karetką, a moje auto stoi od rana na parkingu szpitala z komorą hiperbaryczną. wszystko zeszło na dalszy, odległy plan. Na szczęście młodsze dzieci były pod opieką moich rodziców, którzy zaraz po pierwszej diagnozie przyjechali do nas, by pomóc i przejąć część obowiązków.

To wszystko wydarzyło się 18 maja – udar i zagrożenie życia. Ale wtedy, w komorze, wydarzyło się coś, o czym dowiedzieliśmy się później, dopiero z wyników kolejnych badań. W głowie naszego syna była mikro torbiel neuroglejowa, która – tak twierdzą lekarze – zaczęła uciskać na nerw słuchowy i powodować głuchotę. Udar, do którego doszło w komorze, był jak wybuch małej bomby w głowie…ale w jego następstwie naczynie odbarczyło się i uwolniło nerw!

W rezultacie dziś syn słyszy – pozostał niedosłuch, ale w stopniu niewielkim. Dla kogoś, kto nie zna tej historii, w stopniu zupełnie niezauważalnym. Nigdy też nie założył aparatu słuchowego. Nawet nie zdążyliśmy zapisać się na wizytę do poradni.

Po zakończeniu leczenia neurologicznego pojechaliśmy z synem do Kajetan, do Światowego Centrum Słuchu Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu. Pamiętam spotkanie z prof. Henrykiem Skarżyńskim, który zapoznał się z dokumentacją i historią choroby syna. Powiedział wtedy, że gdyby nie ten samoistny, spowodowany wysokim ciśnieniem „wybuch”, głuchota nigdy by nie ustąpiła. Torbiel, nawet jeśli ktoś by ją końcu wypatrzył na obrazie w czasie Angio –TK głowy, zostałaby zakwalifikowana jako nieoperacyjna. Była umiejscowiona tak, że ewentualny zysk z udanej operacji był zbyt mały, by ryzykować taką ingerencję. Ten kontrolowany „wybuch” był jedynym sposobem, ale my, ludzie, tak jeszcze naczyń w głowie kontrolować nie potrafimy.

Minęło osiem lat. Każdy 18 maja jest dla nas dniem szczególnym – nie tylko wspominamy, ja czasem uronię łzę ukradkiem, ale przede wszystkim dziękujemy – bo my naprawdę wierzymy, że to prezent od Jana Pawła II w dniu jego własnych urodzin – wtedy 92.

*Świadectwo mamy - na prośbę jej dorosłego dziś syna - jest anonimowe, personalia i dokumentacja choroby są znane redakcji. Może kiedyś sam zdecyduje się opowiedzieć tę historię.

CZYTAJ DALEJ

Kolejne modernizacje w muzeum w Drzonowie

2020-05-25 11:19

[ TEMATY ]

Lubuskie Muzeum Wojskowe

Kamil Krasowski

Lubuskie Muzeum Wojskowe w Drzonowie modernizuje kolejną wystawę. Tym razem poświęconą kobietom-żołnierzom. Za kilka miesięcy zwiedzający zobaczą ją w zupełnie innej aranżacji.

- Przede wszystkim rzucać się będą w oczy na pewno mundury poszczególnych kobiet walczących w czasie drugiej wojny światowej. Są to w większości eksponaty związane z kobietami walczącymi w Wojsku Polskim na Wschodzie. Nie każdy o tym wie, ale u boku Ludowego Wojska Polskiego był sformowany Samodzielny Batalion Kobiecy im. Emilii Plater. Kobiety kończyły też Szkołę Ofierską w Riazaniu, wiele z nich pełniło funkcje dowódcze. Pamiątki po nich będzie można zobaczyć na tej wystawie – mówi Błażej Mościpan, adiunkt w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie.

- Uzupełnieniem pamiątek będą memorabilia związane z kobietami, które walczyły w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Tam była utworzona tzw. Służba Pomocnicza Kobiet i one także uczestniczyły w walce jako sanitariuszki, łączniczki, często pomagały też jako mechanicy. Także kobiety były dosyć szeroko zaangażowane w walki liniowe w czasie drugiej wojny światowej i o tym będzie ta sala – dodaje Mościpan.

Modernizacja jest finansowana z projektu unijnego pn. „Lubuskie Muzeum Wojskowe Perłą na szlaku militariów i fortyfikacji”. W ramach projektu, oprócz nowych gablot, placówka zostanie wyposażona w nowe ramy wystawiennicze, zaś w parku przy muzeum będą nowe ławki i kosze na śmieci oraz kolejny namiot, w którym będzie można zobaczyć eksponaty. Będą też stojaki na rowery oraz leżanki dla zwiedzających.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję