Reklama

Nowy Sącz

Od początku jesteśmy wspólnotą

2019-01-02 12:59


Edycja małopolska 1/2019, str. IV

Agnieszka Szczurek
– Kiedy widzę, że Kościół żyje, czuję wielką radość – mówi ks. Zbigniew Biernat

Boże Narodzenie 8 lat temu świętowali przy krzyżu, w chłodzie „betlejemskiej szopy”. W minionym roku modlili się w pięknym, nowym kościele. Z ks. Zbigniewem Biernatem – proboszczem parafii pw. św. Jana Pawła II w Nowym Sączu rozmawia Lucyna Ruchała

Lucyna Ruchała: – Zazwyczaj początki są trudne. W przypadku tej parafii zaczęło się od niesienia krzyża... Faktycznie było ciężko?

Ks. Zbigniew Biernat: Krzyż był ciężki – zawsze jest ciężki. Ten, o którym mówimy, ważył ponad 100 kg i do dziś stoi na parafialnym placu. Został przyniesiony podczas Drogi Krzyżowej na zakończenie misji parafialnych w bazylice św. Małgorzaty 30 października 2010 r. Niesiony głównymi ulicami miasta, trafił na osiedle Barskie i właśnie tutaj został uroczyście poświęcony.

– Pojawiały się głosy podważające zasadność powstania kolejnej parafii?

– Owszem, były takie głosy. Na szczęście, sporadyczne, za to dość mocno akcentowane przez pewne media. Niektórzy wątpili również, czy podołamy tej budowie, ale – jak widać – Pan Bóg i wstawiennictwo św. Jana Pawła II były obecne w tym dziele od samego początku.

– Sceptyków mogła przekonać liczba wiernych, którzy zgromadzili się podczas pierwszej Pasterki, odprawianej przy misyjnym krzyżu…

– Tak, pamiętna Pasterka 25 grudnia 2010 roku – pierwsze nabożeństwo celebrowane w tym miejscu. Przygotowaliśmy wtedy na placu specjalną „szopę betlejemską”. Dziesięć minut przed północą wydawało się, że osób będzie niewiele. Ale już za pięć dwunasta z bloków powychodzili mieszkańcy i zapełnili plac. Było trzech księży i byliśmy zaskoczeni, że przyszła tak potężna grupa ludzi. Przez moment myśleliśmy, że braknie konsekrowanych hostii... Rozdaliśmy ponad tysiąc Komunii świętych!

– Boża Opatrzność jednak czuwała – Komunii świętych nie zabrakło.

– Czuwała w każdym wymiarze. Jeszcze przed zakupem działki przeznaczonej pod budowę kościoła pojawiały się różne przeszkody, które finalnie udało się przezwyciężyć. Najpierw zakupiliśmy teren, gdzie teraz znajduje się świątynia oraz dom parafialny, wybudowany w 2012 r. W nim do 21 października br., czyli do poświęcenia kościoła, odbywały się nabożeństwa. Potem został zakupiony parking z dojazdem do ul. Batalionów Chłopskich.

– Podczas uroczystości poświęcenia bp Andrzej Jeż wspomniał, że zakup terenu pod budowę świątyni był po ludzku niemożliwy…

– W tym czasie obecny biskup ordynariusz był jeszcze proboszczem parafii św. Małgorzaty w Nowym Sączu. Od ówczesnego biskupa tarnowskiego Wiktora Skworca dostał polecenie znalezienia działki z przeznaczeniem pod budowę nowej parafii. Było kilka propozycji, ale wszędzie pojawiały się dość poważne przeszkody. Kiedy zostało „odkryte” obecne miejsce, dość szybko otwarła się droga do powstania parafii i budowy kościoła. Odczytaliśmy to jako znak Bożej Opatrzności.

– Kościół został wybudowany w niecałe 4 lata! Plany też były tak optymistyczne?

– Kiedy zaczynaliśmy pracę przy budowie, trzeba było wypełnić tablicę informacyjną. Razem z firmą, która podjęła się zadania, jako rok zakończenia budowy wpisaliśmy 2018. Sądziliśmy, że to data trochę zbyt optymistyczna, ale okazała się trafiona. Już w trakcie budowy zauważyliśmy, że wszystko idzie dość sprawnie, nie tylko dzięki firmie budowlanej, ale też niezwykłej ofiarności parafian.

– Środki na budowę gromadził Ksiądz na różne sposoby…

– Wszystkie środki pochodzą od ofiarodawców, z czego ok. 60 proc. to wkład naszych parafian. Są osoby wpisane do „Złotej Księgi Ofiarodawców”, ale najwięcej datków przekazano anonimowo – na tacę w każdą 1. niedzielę miesiąca. Pozostałe środki pochodzą od parafian bazyliki św. Małgorzaty i parafii patronackich, których w diecezji jest 14. Przez te lata (czyli ok. 70 niedziel) jeździłem do każdej z nich, głosząc Słowo Boże i zbierając ofiary.

– No i powstał wspaniały kościół, o bardzo przyjaznym modlitwie wnętrzu...

– Tak, ale i na zewnątrz, można powiedzieć, że jest taki… kościelny, zresztą zbudowany na planie krzyża. W środku – przytulny, ciepły w odbiorze, o atmosferze sprzyjającej modlitwie…

– Wnętrze jeszcze nieco się zmieni, bo pozostało trochę prac wykończeniowych.

– Przed nami na przykład budowa ołtarzy: głównego i czterech bocznych. Według wstępnego planu w ołtarzu głównym zostaną umieszczone w formie tryptyku w stylu neogotyckim: obraz św. Jana Pawła II, naszego patrona, a po bokach figury – Matki Bożej Fatimskiej i św. Józefa. Obrazy i figury przenieśliśmy z naszej kaplicy. Z nimi związane są konkretne nabożeństwa, dlatego chcemy, by z nami pozostały również w nowym kościele. W ołtarzach bocznych umieścimy wizerunki: Jezusa Miłosiernego, Matki Bożej Nieustającej Pomocy, św. Michała Archanioła i św. Antoniego.

– Św. Michał Archanioł chyba już widnieje na jednym z witraży?

– Mamy już wykonane 4 witraże w kopule kościoła: potężne, bo liczące łącznie ponad 60 m kw. Przedstawiają one wszystkich Archaniołów, a czwarty – to Anioł Stróż. Można powiedzieć, że każdy z nich spogląda na jedną z 4 części kościoła, sprawując pieczę nad parafianami.

– Właśnie, parafianami… Parafia to przede wszystkim wspólnota.

– Otóż to! Opieka nad nią to najważniejsze i podstawowe zadanie każdego proboszcza. On, owszem, powinien zadbać o piękny wygląd świątyni zbudowanej na chwałę Bożą, ale przede wszystkim o zbawienie parafian, którzy zostali mu powierzeni. Dlatego od samego początku zacząłem organizować grupy: róże różańcowe, których obecnie jest 17, Żywą Drogę Krzyżową, Rodzinę Szensztacką, chór parafialny, Apostolat Pomocy Duszom Czyśćcowym czy Klub Seniora. Staram się dbać też o młodsze grupy wiekowe. Mamy ministrantów, lektorów, Dziewczęcą Służbę Maryjną czy prężnie działającą scholę „Radosne Duszki”. Kiedy widzę, że Kościół żyje, czuję wielką radość.

– Czego dziś można życzyć Księdzu i parafianom?

– Przede wszystkim żebyśmy się wszyscy kiedyś spotkali w domu naszego Ojca w niebie. A tak „na teraz”, to dalszego postępu w pracach wykończeniowych. Mamy zamiar zainstalować stałe ławki, konfesjonały, a kiedy wszystkie prace zostaną wykonane, to czeka nas tzw. dedykacja świątyni przez ks. biskupa, z wmurowaniem relikwii do ołtarza i namaszczeniem ścian. Ufamy, że Boża Opatrzność i św. Jan Paweł II będą wciąż nad nami czuwać. Już teraz Bogu dziękuję za wszystko, a szczególnie za wspaniałych parafian.

Tagi:
parafia

Reklama

Łotwa: w kraju działa przeszło 1,2 tys. parafii i gmin religijnych, nieco ponad tysiące świątyń

2019-11-14 20:49

kg (KAI/B-I) / Ryga

Na Łotwie działało w 2018 roku 1220 organizacji, parafii i wspólnot religijnych, które miały do dyspozycji 1032 świątynie i inne obiekty kultu. Dane te przedstawiło tamtejsze Ministerstwo Sprawiedliwości, które rejestruje poszczególne Kościoły i inne stowarzyszenia wyznaniowe. Najwięcej świątyń należało w tym czasie do luteran i katolików – dwóch głównych wyznań w tym nadbałtyckim państwie.

Grzegorz Gałązka
Papiez w sanktuarium narodowym Łotwy

Według Ministerstwa w ub.r. na Łotwie istniały 292 wspólnoty luterańskie (rok wcześniej było ich 286), 278 katolickich (261), 125 prawosławnych (bez zmian w porównaniu z rokiem 2017), 72 staroobrzędowe (o 1 więcej), 99 baptystycznych (96), 60 zielonoświątkowych, 51 adwentystów dnia siódmego, 15 muzułmańskich, 12 żydowskich, 11 waisznawitów (grupa wywodząca się z hinduizmu), 11 nowoapostolskich (wszystkie bez zmian), 39 chrześcijan wiary ewangelicznej (o 2 więcej), 19 wspólnot "Nowego Pokolenia", 4 buddyjskie, 11 tzw. dievtursów – wyznawców dawnej rodzimej wiary, czyli współczesnych pogan oraz 34 gminy świadków Jehowy.

Ponadto w 2018 działało w tym kraju m.in. 10 parafii luteran niemieckich, 3 wspólnoty tzw. "ewangelicznych wyznawców Mesjasza", po 4 gminy mormonów i ewangelików reformowanych, 2 wspólnoty anglikańskie, po 1 gminie Armii Zbawienia, hinduistycznej i inne – łącznie ponad 30 różnych małych wspólnot.

W tym czasie ludzie wierzący na Łotwie rozporządzali 1032 świątyniami i miejscami modlitwy – rok wcześniej było ich 1130, a więc prawie o sto więcej. Najwięcej takich obiektów należało do Łotewskiego Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego – 299 (w 2017 - 309), następnie do Kościoła katolickiego – 272 (247), prawosławnego – 127, baptystów – 24 (spadek o 72 obiekty), staroobrzędowców – 68 (70), adwentystów – 30. Ruch "Nowe Pokolenie" miał 19 świątyń, chrześcijanie ewangeliczni – 24, chrześcijanie wiary ewangelicznej – 15, Armia Zbawienia – 15, metodyści – 12, "poganie" i waisznawici – po 11 inni, żydzi – 5.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nabierzcie ducha!

2019-11-13 08:09

O. Krzysztof Osuch SJ
Niedziela Ogólnopolska 46/2019, str. 31

stock.adobe.com

Zapowiedź zburzenia świątyni i podboju Jerozolimy przez pogan już dawno się spełniła. Czekamy na spełnienie obietnicy co do powtórnego przyjścia Chrystusa. To dla nas intrygujące, jak dużo mówi Pan o tym, co poprzedzi Jego powrót i jakie „zjawiska” będą się intensyfikować w końcu dziejów. Znaki zwiastujące koniec dopełniających się „czasów ostatecznych” trudno jest interpretować. Obserwując to, co się dzieje w kilku ostatnich dekadach (czy paru wiekach), możemy twierdzić, że liczne są znaki końca i bliskiej Paruzji. Nikt jednak nie wie – i wiedzieć nie może – jakie zamiary ma jeszcze Bóg wobec świata i ludzkiej historii. Znamy rzecz najważniejszą – historia ludzkości nie jest linią biegnącą z nieskończoności w nieskończoność. Ma ona swój początek i kres. Nie jest też zamkniętym kręgiem z cyklicznymi powrotami...

Życie człowieka kończy się śmiercią. Koniec mieć będzie też ludzkość jako całość. Także ziemia, mimo osadzenia w potężnym i genialnym akcie stwórczym Boga, jest tylko czasowa (nie wieczna). Bezpowrotnie przeminie. Niezależnie od naszej woli (wyobrażeń czy oczekiwań) nadchodzi ostatnia godzina ludzkich dziejów. Stoimy przed kurtyną, która w każdej chwili może zostać podniesiona! Ukaże się wtedy wspaniałość naszego Zbawiciela!

Tak, jeszcze jesteśmy tu, unoszeni wartkim strumieniem zdarzeń... Uczniowie Jezusa liczą się z tym, że zanim powróci Pan „z wielką mocą i chwałą”, będą musieli wiele wycierpieć. Owszem, bywały dla wierzących okresy spokojniejsze, ale w czasach ostatecznych nic nie będzie im oszczędzone. Pojawią się fałszywi prorocy i religijni szarlatani. Będą wojny, rewolucje, trzęsienia ziemi, głód i zarazy, prześladowania i więzienia, rozdarcia i zdrady, także ze strony bliskich. Blisko końca „ukażą się straszne zjawiska i wielkie znaki na niebie” (Łk 21, 11). Wierzący w Chrystusa już doświadczają tego wszystkiego w nadmiarze! Co za ból i współczucie!

Ale pociechą i ostoją są słowa Jezusa: „(...) nie trwóżcie się (...). To najpierw musi się stać” (Łk 21, 9). „A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie” (Łk 21, 28).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Przybylski w Dniu Ubogich: nie ma kultu miłosierdzia bez konkretnych czynów

2019-11-18 09:20

jk / Częstochowa (KAI)

3.Światowy Dzień Ubogich w Częstochowie to przede wszystkim wielkie świętowanie. Pallotyni z częstochowskiej Doliny Miłosierdzia, którzy już od wielu lat prowadzą kuchnię dla bezdomnych zorganizowali tego dnia, 17 listopada, dwudaniowy mięsny obiad, konsultacje lekarskie, opiekę pielęgniarską i usługi fryzjerskie oraz punkt wydawania śpiworów, termosów i odzieży zimowej. Wydarzenie rozpoczęło się od uroczystego obiadu z bp. Andrzejem Przybylskim, biskupem pomocniczym archidiecezji częstochowskiej oraz wspólnej modlitwy Koronką do Bożego Miłosierdzia w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego.

Marian Florek

- Tak naprawdę, nie ma czegoś takiego, jak kult miłosierdzia bez tej praktycznej otwartości na ludzi ubogich. To nawet u s. Faustyny w „Dzienniczku” można wyczytać, że Jezus mówi, że oprócz koronki, obrazu, święta, to miłosierdzie ma być po prostu czynne, ma być konkretne – wyjaśnia bp Przybylski.

W Dolinie Miłosierdzia ta konkretność polegała dzisiaj m. in. na wydaniu ok. 70 l kapuśniaku i ponad 30 kg klusek z gulaszem oraz 40 kurtek, ponad 40 śpiworów i koców, a także setek sztuk odzieży zimowej. W bezpośrednie prace związane z organizacją 3. Światowego Dnia Ubogich zaangażowanych było prawie 50 wolontariuszy. „Każdy z nas pracuje, więc trzeba było tę pracę dobrze zorganizować. I tak zupę zaczęliśmy przygotowywać już w piątek, wczoraj praca trwała przez wiele godzin, a dzisiaj już tylko gotowanie klusek i krojenie ciast” – tłumaczy Dorota Pochwat, odpowiedzialna za przygotowanie posiłku. Dodatkowo osoby bezdomne i potrzebujące miały okazję skorzystać z usług fryzjerskich. Swoimi umiejętnościami dzielili się uczniowie z Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących im. Stefana Żeromskiego w Częstochowie. „Tłumaczyłam swoim wychowankom, że fryzjerstwo to nie tylko kreatywność i fryzury przygotowywane na wielkie uroczystości, ale że to także zwykła służba drugiemu człowiekowi ucząca nas praktycznej pokory” – powiedziała Ewa Rybak, towarzysząca młodym adeptom sztuki fryzjerskiej.

Kolejną grupą świadczącą bezinteresowną pomoc byli lekarze i pielęgniarki. Pośród nich obecna była m.in. Anna Kaptacz, prezes Stowarzyszenia Opieki Hospicyjnej Ziemi Częstochowskiej. - Osoby bezdomne mają najczęściej problem z zaspokajaniem potrzeb higienicznych, dlatego bardzo często występują u nich różnego rodzaju rany, które wymagają odpowiedniego postępowania – zwróciła uwagę Kaptacz.

Osoby bezdomne i potrzebujące mogły otrzymać także konkretną pomoc materialną związaną ze zbliżającą się zimą. Prawie każdy z nich wyszedł z kocem, śpiworem termosem albo nową kurtką.

Tradycją Doliny Miłosierdzia jest to, że w organizację takich inicjatyw, jak wczorajsza, włączają się nie tylko wolontariusze z Fundacji Ufam Tobie, ale także zdecydowana część parafian i przyjaciół Sanktuarium. Tym razem przynieśli oni całkiem sporo ciast, które były spożywane nie tylko podczas uroczystego spotkania, ale bezdomni otrzymali je również na wynos. „W ludziach jest spora chęć pomocy drugiemu człowiekowi. Wystarczy tylko pokazać konkretne miejsce i sposób, gdzie można to uczynić” – wyjaśnia ks. Andrzej Partika. „Osobiście nigdy nie zawiodłem się i nie zostałem sam z organizacją któregokolwiek z naszych parafialnych działań” – dodaje z dumą proboszcz parafii Miłosierdzia Bożego. A że tych „pomocników” jest niemało, można myśleć o wciąż nowych inicjatywach. Z roku na rok w Dolinie Miłosierdzia jest ich coraz więcej. Zaczynano tylko od kuchni dla bezdomnych, późnej powstała łaźnia, pojawiło się wykupywanie szkolnych obiadów dla dzieci, dofinansowanie recept dla seniorów, pomoc w leczeniu i rehabilitacji chorych dzieci, czy remont polegający m.in. na doprowadzeniu wody i kanalizacji do domu osieroconego rodzeństwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem