Reklama

Kościół nad Odrą i Bałtykiem

Odszedł do Pana

Do szaleństwa kochał kapłaństwo

Niedziela szczecińsko-kamieńska 1/2019, str. V

[ TEMATY ]

pogrzeb

Igor Skawiński

Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył abp Andrzej Dzięga

Ksiądz Czesław Kółko urodził się w Turbi koło Stalowej Woli 1 września 1955 r. jako syn Stanisława i Marii z domu Paluch. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Stalowej Woli, gdzie w 1974 r. zdał maturę. Właśnie w liceum zaczął poważnie zastanawiać się nad poświęceniem swojego życia Bogu. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości złożył dokumenty do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu, gdzie został przyjęty na pierwszy rok. Po rozpoczęciu I roku formacji wraz z kolegami z rocznika został powołany do odbycia służby wojskowej w kleryckiej jednostce wojskowej w Bartoszycach. Zawsze z sentymentem wspominał czas spędzony w wojsku. Po powrocie do Przemyśla kontynuował studia i formację seminaryjną. Nie marnował czasu studiów i rzetelnie zdobywał wiedzę z filozofii i teologii, o czym świadczyły oceny w jego indeksie. W kwietniu 1981 r. przyjął świecenia w stopniu diakonatu, by po niespełna sześciu tygodniach zostać wyświęconym na prezbitera przez biskupa przemyskiego Ignacego Tokarczuka. Posługę wikariuszowską rozpoczął w parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Nowym Żmigrodzie, gdzie pracował przez trzy lata. Warto zauważyć, że w latach 1941-64 proboszczem był bł. Władysław Findysz, męczennik czasów komunistycznych. W tym czasie zaangażował się w budowę kościoła filialnego w Kątach. W 1984 r. został przeniesiony do parafii pw. św. Wojciecha i św. Stanisława w Rzeszowie, gdzie pracował przez rok.

Ze względu na brak kapłanów w diecezji szczecińsko-kamieńskiej bp Kazimierz Majdański prosił o przyjazd kapłanów z innych diecezji. Na prośbę odpowiedział bp Tokarczuk z Przemyśla, który poprosił swoich duchownych, by wsparli swoją pracą kapłańską potrzebującą diecezję. W 1985 r. wraz z czterema innymi kapłanami na okres pięciu lat do Szczecina przybył ks. Kółko i skierowany został do pracy jako wikariusz w parafii pw. Świętej Rodziny w Szczecinie. Po odbyciu pięcioletniego stażu na „misjach” do swojej macierzystej diecezji powrócili wszyscy kapłani poza ks. Kółko, ponieważ postanowił on pozostać w diecezji szczecińsko-kamieńskiej.

Od 1990 r. został proboszczem w parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Kolinie, gdzie dał się poznać jako dobry ksiądz i zarazem budowniczy. W czasie jego posługi został odbudowany kościół filialny w Moskorzynie. Planował też odbudowę kościoła w Morzycy, jednak nie udało mu się zrealizować podjętego planu, ponieważ zachorował i w 1997 r. opuścił parafię. W latach 1997-98 rezydował w parafii pw. św. Ottona w Szczecinie, by po roku rozpocząć posługę w parafii pw. Świętej Trójcy w Szczecinie, gdzie posługiwał do końca swojego życia. W latach 1998 – 2007 ks. Kółko służył pomocą duszpasterską w kościele na Krzekowie i wspomagał w posłudze ówczesnego proboszcza ks. Piotra Prymę, pierwszego dyrektora Caritas Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Choć sam chorował, nie szczędził sił i czasu, by służyć ludziom, dla których został ustanowiony prezbiterem. W miesiącach poprzedzających śmierć ks. Prymy całkowicie przejął administrowanie parafią. Często wspominał, jak był przekonany, że przyszedł do naszej parafii, by ks. Pryma go pochował, jednak Opatrzność Boża chciała inaczej i w 2007 r. do wieczności odszedł proboszcz ks. Pryma.

Reklama

W oczekiwaniu na ustanowienie nowego proboszcza ks. Kółko został wezwany do Kurii Biskupiej na spotkanie z abp. Zygmuntem Kamińskim, który postanowił mianować go proboszczem osieroconej parafii. Na propozycję Księdza Metropolity ks. Czesław odpowiedział: „Ekscelencjo, przecież jestem chory”, na co usłyszał odpowiedź: „Ja też jestem chory i jestem arcybiskupem”. Od 18 kwietnia 2007 r. aż do śmierci sprawował urząd proboszcza, przyczyniając się do wzrostu pobożności powierzonych sobie wiernych i upiększeniu kościoła parafialnego, który podczas jego urzędowania przeszedł całkowitą metamorfozę.

Po przedstawieniu tego krótkiego biogramu zmarłego kapłana, czuję się moralnie zobowiązany, by przedstawić Czytelnikom sylwetkę kapłana archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, z którym współpracowałem od 2012 r.

Do parafii pw. Świętej Trójcy przybyłem jako student teologii w kwietniu 2012 r. Zostałem zatrudniony na stanowisku kościelnego przez ówczesnego administratora parafii ks. Marcina Młodawskiego, który przyjmując mnie do pracy, oznajmił mi, że proboszcz parafii jest ciężko chory w szpitalu, przebył kilka operacji i są małe szanse, że wyjdzie z tego cało. Przez pierwsze miesiące nie poznałem swojego nowego proboszcza, a gdy wraz z ks. Marcinem udałem się do szpitala, proboszcz był nieprzytomny, bo przebył kolejną operację. W czerwcu 2012 r. ks. Czesław Kółko powrócił na plebanię. Gdy wszedłem do refektarza, moim oczom ukazał się człowiek, który był bardzo chudy, zostałem przedstawiony ks. Czesławowi, spojrzał na mnie i oznajmił mi: „ja tu jestem proboszczem”. Kolejne tygodnie były walką o mojego nowego proboszcza, który z dnia na dzień słabł na naszych oczach. Jednak jego determinacja i stanowczość ks. Młodawskiego doprowadziły do tego, że w dniu imienin, 20 lipca, ks. Kółko odprawił po wielu miesiącach nieobecności w kościele Mszę św. Wydarzeniu towarzyszyło wiele wzruszeń, gdyż od wielu miesięcy parafianie szturmowali niebo o powrót do zdrowia ich proboszcza. Gdy w kolejnych miesiącach ks. Kółko powracał do formy, rozpoczęły się przygotowania do uroczystej konsekracji kościoła, która miała miejsce 20 grudnia 2012 r. Gdy tylko miał siły, towarzyszył nam w przygotowaniach świątyni na to historyczne wydarzenie. Pamiętam jego wzruszenie, gdy w tym szczególnym dniu przybył do naszej wspólnoty metropolita abp Andrzej Dzięga, by poświęcić nowy ołtarz i ambonę ufundowaną przez wiernych.

W późniejszym czasie było mi dane towarzyszyć ks. Czesławowi w kolejnych inicjatywach, które podejmował, a było ich wiele. Na moich oczach z każdym rokiem parafialny kościół piękniał, a jego wnętrze wzbogacało się o kolejne znaki pobożności proboszcza i powierzonych mu wiernych. Fascynowała mnie jego pogoda ducha, poczucie humoru, a także to, że nigdy się nie poddawał i wierzył, że wszystkie rozpoczęte dzieła zakończą się pozytywnie. Pamiętam jak w 2013 r. wraz z ks. Młodawskim przywiózł do kościoła kopię Ikony Jasnogórskiej, która dziś znajduje się na bocznej ścianie świątyni. Szczycił się ołtarzykiem z kopią praskiego Dzieciątka Jezus, przed którym wierni modlili się o łaski dla siebie i najbliższych. Z każdym rokiem w naszym kościele pojawiały się nowe obrazy świętych, których szczególnie czcił.

W 2015 r., gdy już wydawało się, że nic nie przerwie rozległych planów księdza proboszcza, pojawiły się nowe problemy ze zdrowiem. Tak przejął się instalacją w kościele relikwii błogosławionych męczenników: Jerzego Popiełuszki i Karoliny Kózkówny, że organizm nie wytrzymał, dostał udaru. I znów parafianie wiernie prosili o cud, który szybko się dokonał, gdyż już pod koniec kwietnia mogliśmy w obecności proboszcza czcić w naszej świątyni naszych nowych patronów. Wzruszały mnie jego łzy, gdy podczas Drogi Krzyżowej odczytywał wiernym biografię męczenników z Pariacoto lub historię młodego męczennika Jose Sáncheza del Río. Płakał także z tymi, którzy smucili się z odejścia swoich bliskich w czasie pogrzebów. Nie wstydził się łez, czym wzruszał nas wszystkich.

Ks. kan. Czesław Kółko do szaleństwa kochał kapłaństwo. Odbyliśmy bardzo dużo rozmów, w czasie których opowiadał o historiach świątobliwych kapłanów, których spotkał w życiu. Miał świadomość godności, jaką został obdarzony i z dostojeństwem sprawował sakramenty, a zwłaszcza Eucharystię. W czasie sprawowanych przez niego Mszy św. czuło się prawdziwego Ducha Bożego. Przejmował się losami kapłanów, którzy pogubili się na drodze powołania, a jednocześnie był dumny ze swoich rocznikowych kolegów, podkreślając, że z jego rocznika ani jeden ksiądz nie porzucił stanu duchownego. W ostatnich latach wraz z wikariuszem ks. Łukaszem Krasulą jeździli na zjazdy kursowe, po których wracał podbudowany i gotowy do dalszego działania.

Do szaleństwa kochał Maryję Niepokalaną. Każdego dnia, gdy tylko stan zdrowia mu na to pozwalał, wraz z wiernymi odmawiał Różaniec. Dziwiła mnie jego determinacja, gdy bardzo często przez pół Różańca modlił się sam, gdyż w kościele jeszcze nikogo nie było. Nie wstydził się swojej pobożności. Wiele razy pośród ciszy plebanii słychać było, jak proboszcz śpiewa na cały dom Apel Jasnogórski, gdyż każdego dnia oglądał transmisję w Telewizji Trwam. Jego mieszkanie było wielkim zbiorem obrazów i figurek Matki Bożej. Odwiedzał wiele sanktuariów maryjnych. Jego miłość do Matki Bożej została nagrodzona, gdyż odszedł od nas we wspomnienie Matki Bożej z Guadalupe, 12 grudnia. Czcił Ją bardzo. Miał w pokoju Jej wizerunek.

Darzył wielkim szacunkiem wszystkich biskupów, którzy byli jego przełożonymi. Z miłością wypowiadał się o hierarchach, którzy towarzyszyli mu na ziemi przemyskiej, zwłaszcza o bp. Ignacym Tokarczuku, który wyświęcił go na kapłana. Zawsze realizował postanowienia naszych szczecińskich biskupów i cieszył się, gdy miał możliwość spotkania z nimi. Jestem przekonany, że jak mało kto rozumiał hierarchiczność w Kościele Chrystusowym. Jako młody teolog przychodziłem do niego po rady w sprawie katechezy i proponowałem mu jakieś akcje, które miały zrobić efekt „wow” w naszej parafii. Zawsze wysłuchał mnie do końca i po chwili refleksji odpowiadał: „A po co? Byłeś dziś na Mszy św.? Odmówiłeś Różaniec?”. Nie szukał fajerwerków. Wierzył głęboko w Tradycję Kościoła. W moc sakramentów i modlitwy różańcowej. I tym przyciągał do siebie wiernych, którzy widzieli jego wierność tym podstawowym elementom uświęcenia uczniów Chrystusa.

Ks. Czesław kochał swoich parafian. Znał ich historie, nie byli mu obcy, modlił się za nich. Chociaż czasem wydawało mi się, że traktuje ludzi szorstko, on miał w tym plan, by skłonić tych pogubionych do refleksji. Pamiętał o wszystkich, zwłaszcza najbiedniejszych. Na plebanii jest szafa, w której zawsze było jedzenie dla tych, którzy go potrzebowali”.

Ksiądz Czesław miał jeszcze wiele pomysłów w głowie i planów do zrealizowania, niestety, Opatrzność Boża chciała inaczej. Po 20 latach posługi w parafii na Krzekowie, w tym 11 latach bycia przewodnikiem naszej wspólnoty, odszedł niespodziewanie, bez pożegnania, zostawiając naszą małą rodzinę osieroconą.

14 grudnia 2018 r. rozpoczęliśmy obrzędy pożegnania proboszcza w kościele parafialnym. Na uroczystość przybyło wielu wiernych. O godz. 19 rozpoczęła się Msza św., której przewodniczył kolega z seminarium księdza kanonika, bp Marian Rojek, a wraz z nim koncelebrował biskup pomocniczy naszej archidiecezji Henryk Wejman, a także kapłani z dekanatu Szczecin-Pogodno.

Po Eucharystii rozpoczęło się czuwanie przy trumnie zmarłego kapłana, podczas którego prosiliśmy dobrego Boga, by przyjął naszego księdza proboszcza do swojego domu. 15 grudnia już od godz. 8.30 wierni czuwali przy swoim pasterzu, by o godz. 9.30 wziąć udział w Jutrzni za zmarłych, którą poprowadzili klerycy Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie. O godz. 10 rozpoczęła się Msza św. pogrzebowa, której przewodniczył abp Andrzej Dzięga wraz z bp. Marianem Rojkiem i ok. 50 kapłanami, w tym z rocznika święceń, i wiernymi – duchowymi dziećmi zmarłego pasterza, jak również najbliższą rodziną. Po Mszy św. ciało księdza kanonika zostało złożone w grobowcu kapłańskim na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

2019-01-02 12:59

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Warszawa: pogrzeb Jerzego Gruzy

2020-02-21 17:18

[ TEMATY ]

Warszawa

pogrzeb

Jerzy Gruza

youtube.com

"Nasze życie wieczne rozpoczyna się teraz. Nie po śmierci. Żyjemy życiem wiecznym" - mówił o śp. Jerzym Gruzie, ks. Andrzej Luter. Dziś w warszawskim kościele środowisk twórczych odbyły się uroczystości pogrzebowe słynnego polskiego reżysera i scenarzysty. Reżyser m.in. "Czterdziestolatka" i "Wojny domowej" zmarł w niedzielę w wieku 87 lat.

W świątyni zgromadziła się rodzina, przyjaciele, przedstawiciele świata sztuki, nauki i polityki oraz liczni wielbiciele talentu zmarłego artysty.

Przed liturgią miała miejsce oficjalna część państwowa, podczas której odczytano list Prezydenta RP, odczytano postanowienie prezydenta o pośmiertnym uhonorowaniu zmarłego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za znamienite zasługi dla polskiej kultury, przeczytano także list ministra Kultury i dziedzictwa Narodowego Piotra Glińskiego.

- Śmierć śp. Jerzego Gruzy oznacza symboliczne domknięcie pewnego rozdziału w dziejach filmu i teatru. Odszedł arcymistrz komedii, reżyser, scenarzysta, aktor. Przez całe swe twórcze życie dbał o to, aby poprawiać nastrój Polakom, co zwłaszcza w czasach PRL nie było zadaniem łatwym" – napisał prezydent Andrzej Duda.

Ks. Grzegorz Michalczyk, rektor kościoła środowisk twórczych, wprowadzając do liturgii powiedział: „Chrześcijański pogrzeb jest też dziękczynieniem za życie, za każdy dar, za dobro, które Bóg człowiekowi daje, a ten korzystając ze swoich talentów daje innym. Jest wreszcie chrześcijański pogrzeb wyrażeniem wiary, nadziei na zmartwychwstanie. Chrystus zmartwychwstał, jest Tym który zwycięża grzech i śmierć. Niech w tym zwycięstwie nasz brat Jerzy ma swój udział”.

W kazaniu pogrzebowym ks. Andrzej Luter wskazał, że Eucharystia jest czymś niezwykłym w wierze chrześcijanina, bo podczas jej sprawowania staje przed nami życie i śmierć, i zmartwychwstanie. "Eucharystia uczy także człowieka, aby dobrze rozumiał każdą chwilę swojego życia, ażeby mierzył ją miarą właściwą – mówił dodając, że Eucharystia świadczy o Bogu, ale świadczy także o człowieku, „o tym, że mimo upadków jest to jednak istota zdolna do wierności. I stąd płynie nasza nadzieja”.

Kaznodzieja stwierdził, że dzięki zmarłemu artyście nasza doczesność była lepsza, „piękniejsza, oryginalniejsza, dowcipniejsza, radosna, ale i mądrzejsza, czasami weselsza, a niekiedy smutna, refleksyjna”. - Można z Jerzym było pogadać, mówiąc slangiem kościelnymi „ubogacić się” jego słowem, nawet wtedy, gdy trochę albo mocno ironizował, szydził delikatnie, albo mniej delikatnie, najczęściej z poważną miną ale można też było wspólnie posiedzieć przy stoliku w Czytelniku i sobie mądrze pomilczeć. Naprawdę z Jerzym, i z Januszem Głowackim, jego przyjacielem, i innymi stolikowiczami, swobodnie rozmawiało się o wszystkim i swobodnie milczało się, też o wszystkim. Pamiętam nasze niezliczone dysputy teologiczne, Jerzy lubił prowokować”.

Omawiając twórczość zmarłego, ks. Luter przytoczył nie tylko popularne seriale, ale również ważniejsze filmy, spektakle teatru telewizji, programy rozrywkowe czy działalność jako dyrektor Teatru Muzycznego w Gdyni.

- Był bardzo wrażliwy - i chcę to mocno podkreślić - na łajdactwo, niesprawiedliwość, podłość ludzką. Obawiał się tych wszystkich "grzeszników usprawiedliwionych przez wiarę", dla których własna dziejowa doniosłość jest funkcją cudzego upadku. Jerzy nigdy nie moralizował, patrzył jedynie z wielką przenikliwością na świat i człowieka. Wiele pisze się teraz i mówi o ironii Jerzego, jego dowcipie i humorze, anegdotach, którymi sypał jak z rękawa, niewiele zaś o tonacji współczucia i pochylenia się nad losem bliźniego, współobecnej w jego twórczości na zasadzie paradoksu z ironią, a nawet z szyderstwem – mówił ks. Luter.

Duchowny przypomniał, że Jerzy Gruza pisał dzienniki, ale również opowiadania: „Jakiś czasu temu przysłał mi opowiadanie „Wiary - godność”. Niezwykła proza, wstrzelił się w czas. Wczoraj jeszcze raz ją przeczytałem. To opowiadanie o Jezusie. Rzecz dzieje się w teatrze. Historia ostatnich siedmiu dni z życia Chrystusa z muzyką rockową” - mówił ks. Luter.

Kaznodzieja przytoczył dłuższy fragment poruszającego opowiadania, po czym podzielił się refleksją: „mądre i przejmujące opowiadanie o Jezusie. Bo przecież gdyby On, Jezus, dzisiaj przyszedł, teraz, do nas, do takiej Polski, przyszedłby w tych wytartych dżinsach na przykład, i głosiłby te swoje teorie, czy nie zostałby odrzucony? Czy nie usłyszelibyśmy potępieńczych krzyków, że to bluźnierca i antychryst, albo, że to czarnosecinny fanatyk albo wariat? Pytania retoryczne? Dzięki Ci Jerzy za twoją ‘wiary godność’" - mówił duchowny.

- Tak, śmierć jest wszędzie, obok nas i w nas. Ale, rzecz paradoksalna. Mimo tego skazania na śmierć całym swym jestestwem, całym swoim sercem stoimy po stronie istnienia, po stronie życia. Tak jak śp. Jerzy. Tu leży istota chrześcijaństwa. W Chrystusie wszystko do tego zmierzało, żeby tam wtargnąć, żeby zmartwychwstać. Chrystus wtargnął w ten nasz nieunikniony konflikt między życiem i śmiercią – powiedział ks. Andrzej Luter.

Ciało zmarłego spoczęło w grobie na Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych w Warszawie.

*** Jerzy Gruza (ur. 4 kwietnia 1932 w Warszawie, zm. 16 lutego 2020 w Pruszkowie) – absolwent Wydziału Reżyserii PWSF w Łodzi, reżyser i scenarzysta filmowy i teatralny. Twórca wielu programów i widowisk telewizyjnych; do wyreżyserowanych najpopularniejszych seriali należą "Wojna domowa", "Czterdziestolatek", "Pierścień i róża". Był dyrektorem Teatru Muzycznego w Gdyni, gdzie reżyserował musicale.

CZYTAJ DALEJ

Dar Papieża Franciszka dla Jasnej Góry

2020-02-27 17:06

[ TEMATY ]

Częstochowa

Jasna Góra

papież Franciszek

odpust zupełny

Ks. Daniel Marcinkiewicz

Jasna Góra otrzymała od Papieża Franciszka przywilej odpustu zupełnego „in perpetuo”. Oznacza to, że sanktuarium ma od teraz ten przywilej na zawsze, a nie wyłącznie w czasie konkretnych rocznic i jubileuszy.

To odpowiedź Stolicy Apostolskiej na prośbę paulinów, którzy skierowali ją ze względu na pobożność wiernych i ze względu na dobro duchowe milionów pielgrzymów przybywających do częstochowskiego klasztoru.

Uzyskiwanie odpustów w sanktuariach to przywilej wielu miejsc na świecie, otrzymywany przy okazji rocznic i jubileuszy. Odpust zaś dany przez Stolicę Apostolską na sposób stały, czyli bez konieczności ponawiania, to już wyróżnienie szczególne: „Niniejszy dokument jest ważny «in perpetuo» czyli ma wieczystą moc bez potrzeby wysyłania jakiegokolwiek pisma apostolskiego w postaci breve pomimo jakichkolwiek przeciwności” – mówił przekazując specjalną bullę ks. prał. Krzysztof Nykiel, regens Penitencjarii Apostolskiej.

O. Arnold Chrapkowski generał zakonu paulinów wyjaśnił, że otrzymanie odpustu czyli darowania kary doczesnej za grzechy, to zachęta do korzystania z wielkiego bogactwa Kościoła: „Nie chodzi o miejsce, jako zbiór budynków, przestrzeń, ale chodzi przede wszystkim o tych wiernych, którzy na tym szczególnym miejscu za pośrednictwem Bożej Matki zanoszą swe modlitwy do Boga, jest to przede wszystkim troska o ducha każdego, który tu przybywa”.

Odpust można uzyskać pod zwykłymi warunkami, ale należy też: nawiedzić Jasną Górę lub w wyjątkowych sytuacjach np. choroby, pomodlić się przed Obrazem Maryi Jasnogórskiej, zanieść wezwanie o wierność Polski jej chrześcijańskiemu powołaniu oraz o nowe powołania kapłańskie i w obronie rodziny.

Generał paulinów podkreśla, że jest to również wyjątkowy dar Papieża Franciszka dla zakonników jako docenienie ich posługi, zwłaszcza w konfesjonale, ale i zachęta do jeszcze większej hojności w dostępie do mocy Bożego Miłosierdzia.

CZYTAJ DALEJ

Testament miłości

2020-02-27 20:24

[ TEMATY ]

Częstochowa

siostry

muzeum

spektakl

ośrodek

Józefitki

Anna Przewoźnik/Niedziela

Widowisko muzyczne „Po śladach Ojca ubogich”

W ramach obchodów jubileuszu 100 rocznicy śmierci świętego kapłana Zygmunta Gorazdowskiego, założyciela zgromadzenia sióstr św. Józefa, 27 lutego br. w Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II w Częstochowie, odbyła się premiera widowiska muzycznego „Po śladach Ojca ubogich”.

W spotkaniu jubileuszowym udział wziął bp Andrzej Przybylski, biskup diecezji częstochowskiej. Obecne były siostry z różnych placówek, na czele z generalną zakonu, s. Wandą Matysik, ks. Andrzej Sobota, proboszcz parafii pw. Krzyża św. na terenie której znajduje się Ośrodek Wychowawczy, kapelan ośrodka, dyrektor Radia Jasna Góra o. Andrzej Grad, poseł Lidia Burzyńska, prezydent Ryszard Stefaniak, przedstawiciele Kuratorium Oświaty.

- Postanowiliśmy radować się z gośćmi tym jubileuszem wspólnie z dziećmi, siostrami, pracownikami oraz naszymi przyjaciółmi. Wszystko to, by uczcić jubileusz dla nieba - mówi dyrektor Ośrodka s. Ezechiela Wolak. W roku jubileuszowym, w którym obchodzimy stulecie narodzin dla nieba św. Zygmunta Gorazdowskiego, pochylamy się nad tą szczególną dla nas postacią. Staramy się zgłębić jego życie i drogę do świętości, na nowo odkryć duchowe dziedzictwo, jakie nam pozostawił. - Obchodzimy ten jubileusz w całym zgromadzeniu i przez cały rok. Nasz dom przyjął formę dziękczynienia, poprzez przypominanie świętego na różne sposoby, również poprzez widowisko.

Dziewczynki z ośrodka, poprzez spektakl teatralny, pokazały życie św. Zygmunta Gorazdowskiego i jego bliskość z Bogiem. Wszystko poprzez muzykę i ruch. Jedyne słowa, które padły ze sceny, to słowa świętego Zygmunta:

„Wszechmogący zmiłuj się nad kornym sługą Twoim, użycz mi siły abym mógł wypełnić posłannictwo twe, a całe życie poświecę dla dobra bliźnich”.

Słowa te były życiowym przesłaniem świętego, który chciał służyć Bogu. Siostry, na wzór założyciela, pełnią takie miłosierdzie wobec drugiego człowieka.

- Staramy się odpowiadać na znaki czasów właśnie na wzór św. Zygmunta – mówi s. Ezechiela Wolak. Na co dzień, opiekując się dziewczętami, które posiadają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, realizujemy swoje powołanie, wspierając dziewczynki i ich rodziny.

W ośrodku mamy pod opieką 52 dziewczynki. Na scenie wystąpiły niemal wszystkie.

Siostra Aurelia Mokrzan - inicjatorka i pomysłodawczyni przedstawienia - zaznacza, że taniec jest jej pasją. - Kocham taniec i stąd przez klika miesięcy rodziło się pragnienie, w sercu i na modlitwie, by przygotować spektakl, który poruszy widzów. Zależało mi, by poczuli, że Pan Bóg jest dobry, jest blisko każdego człowieka, że kocha i daje nam świętych.

- Długo pracowałyśmy nad tym przedstawieniem, ale to, co dzisiaj zobaczyłam, przerosło moje oczekiwania. Dziewczynki dokładnie wiedziały co przekazują. Modliłyśmy się przy każdej próbie, wiedziałam, że czują duchowość tego świętego i to poruszało. Ważne jest to, że światła, muzyka, nagłośnienie, prezentacja tekstowa – wszystko było wspaniałe! To też zasługa Krzysztofa Witkowskiego, dyrektora muzeum – dodaje siostra.

Ks. Zygmunt Gorazdowski ogłoszony został świętym w 2005 roku przez papieża Benedykta XVI, wcześniej w 2001 r. został ogłoszony błogosławionym przez św. Jana Pawła II. Dlatego miejsce nie jest przypadkowe - mówi siostra dyrektor. To dwaj polscy święci. W tym roku splatają się setne urodziny św. Jana Pawła II i 100 urodziny dla nieba św. Zygmunta Gorazdowskiego. To nie przypadek, tym bardziej, że w zbiorach Muzeum znajduje się medal św. Zygmunta Gorazdowskiego – mówi dyrektor Ośrodka s. Ezechiela.

Zobacz zdjęcia: Testament miłości

Skoro jubileusz to podczas świętowania pojawił się tort, podziękowania i dyplomy dla osób zaprzyjaźnionych z ośrodkiem.

Do sióstr Józefitek szczególne podziękowania za niesienie miłości bliźnim, skierował Prezes Rady Ministrów Mateusz Morawiecki. List od Premiera przeczytała posłanka Lidia Burzyńska (PIS).

Na zakończenie spotkania wszyscy goście otrzymali perełki„Czyli duchowe myśli św. Zygmunta”.

CZYTAJ DALEJ
Projekt Niedzieli na Wielki Post
#ODKUPIENI

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję