Reklama

Pigmej, nasz brat umiłowany

2019-01-08 11:58

Z ks. Grzegorzem Kucharskim SMA, misjonarzem, dyrektorem Centrum Misji Afrykańskich, rozmawia Grzegorz Polak
Niedziela Ogólnopolska 2/2019, str. 21-23

Centrum Misji Afrykańskich
Polski misjonarz z dziećmi z grupy etnicznej pasterzy Pyhl wśród kobiet obierających kasawę – bulwę przypominającą naszego ziemniaka, stanowiącą podstawę wyżywienia tamtejszej ludności

Ks. Grzegorz Kucharski, przez wiele lat misjonarz w Republice Środkowoafrykańskiej, tłumaczy, dlaczego w XIX wieku młodzi Francuzi, niczym żołnierze z pierwszej linii frontu, masowo ginęli, gdy docierali ze światłem Ewangelii do Afryki; opowiada o ewangelizacji najbiedniejszego plemienia w jednym z najbiedniejszych państw świata oraz o działalności w Polsce mało znanego zgromadzenia, którym jest Stowarzyszenie Misji Afrykańskich.

Grzegorz Polak: – Początki Waszego stowarzyszenia były dramatyczne. Jak to się stało, że przetrwaliście?

Ks. Grzegorz Kucharski SMA: – 8 grudnia 1856 r. pierwsi członkowie naszej wspólnoty w malutkiej kaplicy pw. św. Tomasza, poświęconej później Dziewicy Maryi, na wzgórzu Fourviere w Lyonie zawierzyli nowo powstałe Stowarzyszenie Misji Afrykańskich Niepokalanemu Sercu Maryi. Było to genialne posunięcie naszego fundatora, bp. Melchiora de Marion-Brésillac, który oddał całą naszą przyszłość, wszystkie sprawy wspólnoty, w ręce Matki Bożej. Pan Bóg przyjął w darze życie naszych pierwszych misjonarzy, z którymi bp de Marion-Brésillac w 1859 r. popłynął do Sierra Leone w Afryce Zachodniej, naszego pierwszego misyjnego kraju. Po nich w darze dla misji oddało życie wielu innych misjonarzy SMA, ale w naszym stowarzyszeniu zawsze mocna była świadomość, że czuwa nad nami Opatrzność Boża.

– Może to się wydać nieroztropne, bo pierwszych Waszych misjonarzy ostrzegano u kresu podróży: nie wychodźcie na ląd, bo panuje epidemia.

– Istotnie, kiedy dopłynęli do wybrzeży Sierra Leone, kapitan ostrzegł, że panuje epidemia żółtej febry i że jest wielce nieroztropne wychodzić na ląd. Oni byli świadomi, że postępując wbrew temu ostrzeżeniu, podpisują na siebie wyrok śmierci. Po 28 dniach nie było już nikogo, kto przeżył. Ostatni umarł ksiądz, który kilka dni wcześniej udzielił ostatniego namaszczenia naszemu fundatorowi, bp. de Marion-Brésillac. Tutaj skończyła się najtragiczniejsza historia Stowarzyszenia Misji Afrykańskich. Ale jeszcze do końca XIX bardzo wielu naszych misjonarzy ginęło zaraz po przyjeździe do Afryki. Ten stan rzeczy zmienił się dopiero wtedy, gdy wynaleziono szczepionki na choroby tropikalne. Początki były jednak bardzo trudne. Przez pierwsze 40 lat istnienia naszego stowarzyszenia wielu młodych chłopców wyjechało na misje i nigdy już nie wróciło. Kandydaci masowo się do nas zgłaszali, przechodzili 6-letnią formację, po czym wyjeżdżali na misje, żeby umrzeć po tygodniu czy miesiącu. Niektórzy w ogóle na misje nie docierali. Mamy dużo nekrologów o treści: umarł na morzu.

– Co było inspiracją dla tych Bożych szaleńców?

– Wtedy w chrześcijańskiej Europie wierzono głęboko, że ludzie bez chrztu św. idą do piekła. Młodzi misjonarze mieli świadomość, że z jednej strony, dzięki swojej pracy ewangelizacyjnej ocalą dusze Afrykańczyków, a z drugiej – dzięki heroicznemu aktowi, jakim jest wyjazd na misje, sami będą mogli dostąpić zbawienia. To jest klucz do zrozumienia fenomenu, że tylu młodych chłopców, porwanych opowieściami o ludziach żyjących w prymitywnych warunkach, na egzotycznym kontynencie, masowo wyjeżdżało do Afryki.

– Ten motyw – odpowiedzialności za zbawienie drugiego człowieka – był motorem działalności Waszego założyciela.

– Bp Melchior de Marion-Brésillac pochodził z rodziny arystokratycznej, której wszelkie dobra zostały zabrane po rewolucji. Po zdobyciu formacji w Paryskich Misjach Zagranicznych trafił do Indii, gdzie pracował przez 12 lat. Tam zastała go nominacja biskupia. Silny system kastowy sprawił, że misja młodego biskupa nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Ten system wdarł się nawet do Kościoła, bo świątynie budowano tak, że przez ich środek przebiegał mur odgradzający kasty wyższe od niższych. To było nie do przyjęcia w chrześcijaństwie, które mówi o równości wszystkich ludzi. Bp de Marion-Brésillac złożył dymisję i wrócił do Francji. Zaczęła w nim dojrzewać myśl o wyjeździe do Afryki. Planował wyjechać do Dahomeju, dzisiejszego Beninu, jednak watykańska Kongregacja Rozkrzewiania Wiary skierowała go do Sierra Leone. Wcześniej Rzym poprosił go o założenie zgromadzenia o charyzmacie misyjnym. Biskup jeździł po Francji, zbierał fundusze i kupił teren w Lyonie, na którym powstał pierwszy dom Stowarzyszenia Misji Afrykańskich. Po czym zostawił tam o. Augustyna Planque, którego uważamy za współzałożyciela Stowarzyszenia Misji Afrykańskich, i wyruszył do Sierra Leone. Wkrótce po przybyciu umarł tam w wieku 46 lat. Uważam, że nasz założyciel swoim myśleniem, swoimi metodami pracy, chęcią budowania duchowieństwa opartego na rdzennych mieszkańcach wyprzedził o jakiś czas swoją epokę. Nie zraził się niepowodzeniem w Indiach, swój zapał misyjny skierował ku ewangelizacji Afryki.

– Wiek XIX to w Kościele eksplozja zgromadzeń misyjnych. Jak na ich tle prezentuje się Stowarzyszenie Misji Afrykańskich?

– Owszem, powstały po naszym SMA inne zgromadzenia misyjne: ojcowie biali, kombonianie, werbiści i inne wspólnoty, które mają ten sam cel: ewangelizację Afryki, choć realizują inny charyzmat i model życia wspólnotowego. Nasza siła tkwi w prostocie i skromności środków. Od samego początku borykaliśmy się z finansowymi trudnościami. Mimo to liczba powołań do Stowarzyszenia Misji Afrykańskich rosła lawinowo. Młodych nie przerażały krótkość życia misjonarzy ani misyjne trudy w Afryce. Ten ciekawy fenomen tamtych czasów wart jest dogłębnego przestudiowania. Afryka nam odpłaciła, bo tam mamy obecnie najwięcej powołań do SMA. Prowadzimy 3 seminaria: na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w Nigerii i Kenii.

– Jedną z pionierskich misji SMA, zanurzoną głęboko w charyzmat stowarzyszenia, jest ewangelizacja Pigmejów. Ksiądz także wśród nich pracował. Ten lud jest w Polsce dość popularny, ale mało znany.

– W Republice Środkowoafrykańskiej prowadzimy 3 placówki misyjne wśród Pigmejów. Wszystkie w południowo-zachodniej części tego kraju. Na jednej z nich pracują Polacy. Misjonarze zmieniają się co kilka lat. Jestem zafascynowany Pigmejami. To ludzie bardzo prości, przyjaźnie nastawieni do innych, a przy tym bardzo radośni. Lubią żartować z samych siebie. To lud znajdujący się na dziejowym zakręcie. Wydziera się im środowisko, w którym dotychczas żyli w harmonii z naturą. Lasy są im regularnie zabierane i wycinane, powstają liczne tartaki oraz parki narodowe, do których nie mają już wstępu. Na szczęście w tym trudnym dla Pigmejów okresie, kiedy zmieniają się środowisko i tryb ich życia na bardziej osiadły, towarzyszy im Kościół.

– Czy misjonarze pomagają im w walce o ziemię, z której są wypierani?

– Misjonarz to wielki sprzymierzeniec Pigmeja. Jest jego ambasadorem, często negocjatorem, kiedy pojawiają się konflikty między Pigmejami a innymi ludami zamieszkującymi tamte tereny, które za wszelką cenę starają się ich wyprzeć z miejsc zamieszkania. Dlaczego? Bo to są wioski bardzo atrakcyjne do zamieszkania, z dostępem do wody, służby zdrowia i edukacji. Ludy napływowe, nazywane popularnie bantu, wypierają Pigmejów z wiosek, dokąd przyszli z lasów. Misjonarze pilnują, aby Pigmeje nie byli wypychani na peryferie wiosek z miejsc w pobliżu szkoły czy szpitala. Metoda usuwania ich jest prosta: pożycza się im pieniądze, a kiedy nie mogą zwrócić długu, zabiera im się ich skromne domki z patyków i liści wraz z działkami, na których stoją, i wyrzuca.

– Czy Wasze zgromadzenie jako pierwsze rozpoczęło pracę ewangelizacyjną wśród Pigmejów?

– Przed nami byli księża z diecezji francuskich. Pierwszy z nich, ks. Michel Lambert, bardzo się przejął faktem, że ewangelizacją Pigmejów nikt się nie zajmował. W 1972 r. dotarł do ich obozowisk. 3 lata później pracę wśród nich podjął wspaniały i bardzo skromnie żyjący kapłan René Ripoche, który na misje wyjechał w wieku 59 lat. Pionierską pracę wśród Pigmejów prowadził 19 lat, żył tak jak oni. To on założył wraz z ks. Lambertem pierwsze wolne wioski dla Pigmejów Bayaka. Były one przeznaczone jedynie dla nich i nikt poza nimi nie mógł w nich mieszkać.

– Wolne w jakim sensie?

– Gdy prześledzi się historię tego ludu, można odkryć, że Pigmeje weszli w bardzo mocne zależności z ludami bantu, do tego stopnia, że tak naprawdę całe pigmejskie rodziny należały do ludzi z wioski. Te zależności były bardzo mocne, sięgające ludzkiej niewoli. Właściciel rodziny pigmejskiej, zwany popularnie kumu, mógł przyjść do jej domu i powiedzieć: ty dzisiaj u mnie będziesz pracował. Każdy Pigmej miał swojego kumu. W wielu zakątkach RŚA ten proceder trwa do dziś.

– Czyli Pigmeje są traktowani jako ludzie podrzędnego gatunku?

– Tak. Ze względu na środowisko, w którym żyją, czyli las, oraz ogromną biedę panującą w ich domostwach są uważani za dzikusów, wręcz za zwierzęta. I stąd do dziś mają poczucie niższości. Edukacja sprawia, że od pewnego czasu zaczynają odnajdywać swoją wartość i godność.

– Czy są otwarci na chrześcijaństwo?

– Nie było rzeczą trudną zaszczepić chrześcijaństwo u Pigmejów. Tak naprawdę Duch Święty wykonał za nas niesamowitą pracę. Myśmy weszli na pole, które już było uprawione. Jedyne, czego brakowało ich tradycyjnym wierzeniom, ich naturalnej religijności, to wymiar chrystologiczny, mesjański. Wszystko inne mieli, zanim misjonarze do nich dotarli. Kiedy się słucha ich opowiadań o stworzeniu świata, o tym, jak Pan Bóg stworzył człowieka, że jest Bogiem dobrym, który zapragnął z nimi zamieszkać w jednej wiosce, to tak, jakby się czytało Księgę Rodzaju strona po stronie. Poza tym praktykują monogamię i wyznają monoteizm. Nie muszę tłumaczyć Pigmejowi, że Pan Bóg jest jeden. On to wie. Jemu to wszystko zostało przekazane i jest przekazywane z pokolenia na pokolenie. Są to ludzie bardzo życzliwi, ciepli, okazujący wdzięczność. W wielu wymiarach praca z nimi jest bardzo przyjemna.

– W jakim stopniu Pigmeje ulegają parciu cywilizacyjnemu?

– W Europie przechodziliśmy z etapu na kolejny etap cywilizacyjny bardzo powoli. U nich dzieje się to bardzo szybko ze względu na to, że żyli w sposób bardzo prosty, blisko natury, a kiedy pojawił się biały człowiek, który przywiózł ze sobą wszystkie zdobycze cywilizacji, nie musieli się trudzić, żeby przechodzić z etapu na etap. To wszystko zostało im dane. Młode pokolenie traci tę umiejętność, ten szósty zmysł pigmejski, zmysł lasu i przyrody, który mieli jeszcze ich ojcowie – oni, żyjąc w lesie, wykorzystywali wszystko, co dawała im przyroda: pożywienie, liście, liany, korzenie, znali tradycyjne metody leczenia chorób. Dziś to wszystko zapewnia wioska, w której zdobycze cywilizacji krzyżują się z tradycyjnymi metodami życia, stare szybko jest wypierane przez nowe.

– Czy dzieci Pigmejów chodzą do szkół?

– Wszystkie dzieci w RŚA mają obowiązek chodzić do szkół państwowych, ale trzeba zdać sobie sprawę z tego, że edukacja państwowa w tym drugim w rankingu najbiedniejszych krajów świata stoi na bardzo niskim poziomie. Gdyby nie pomoc misjonarzy i istnienie bardzo wielu prywatnych szkół katolickich, poziom edukacji byłby strasznie niski. Trudno się dziwić, że nauczyciele, którzy nie mają za co wyżyć i bardzo często sami mają bardzo słabe wykształcenie, zaniedbują obowiązki szkolne. Pigmejskie dzieci wraz z innymi dziećmi z wioski uczą się razem, ale ponieważ są gorzej ubrane i traktowane, tamte się z nich naśmiewają. Wtedy pigmejskie dzieci przestają chodzić do szkoły. Walka o godność Pigmeja na cywilizacyjnym zakręcie wciąż trwa.

– W jaki sposób Stowarzyszenie Misji Afrykańskich znalazło się w Polsce?

– Niedługo po tym, jak Polska odzyskała niepodległość, zgromadzenie generalne SMA podjęło decyzję o przeszczepieniu stowarzyszenia do naszego kraju. Jest rok 1931. Kościół w Polsce okrzepł, ma wielki potencjał misyjny. W Nininie k. Poznania zakładamy niższe seminarium. Znalazło się sporo chętnych do wyjazdu na misje. Niestety, przyszła II wojna światowa i zniweczyła to dzieło. Niektórzy klerycy przeszli do prowincji strasburskiej i kilku z nich doszło do święceń kapłańskich. Po wojnie władze komunistyczne zabrały nam ziemię i dworek, w którym mieściło się niższe seminarium. Reaktywacja naszej działalności w Polsce nastąpiła w latach 80. ubiegłego wieku. Pierwszy ośrodek powstał w Borzęcinie Dużym pod Warszawą.

– Niemal na samym początku po wznowieniu działalności stowarzyszenie składa ofiarę.

– Robert Gucwa z diecezji tarnowskiej został pierwszym seminarzystą w powojennej historii SMA. Razem z nimi podjęli studia Wojciech Lula i Wacław Krzempek. Nie było im dane przyjąć w komplecie święceń kapłańskich. Robert Gucwa – wspaniały, bardzo zdolny chłopak – zginął w 1994 r. w RŚA w wieku 25 lat, wskutek napadu bandyckiego na nasz dom. Umarł jak bohater, bo przed napastnikami, aby ochronić przełożonego, podał się za niego. Robert Gucwa jest patronem naszego domu w Piwnicznej-Zdroju.

– Jaki jest obecny stan stowarzyszenia w Polsce?

– Mamy dom rekolekcyjno-misyjny w Piwnicznej-Zdroju. W 2018 r. oddaliśmy do użytku Centrum Misji Afrykańskich w Borzęcinie Dużym, z nowoczesnymi, 44 klimatyzowanymi pokojami, wyposażonymi we własne łazienki, z kaplicą w stylu afrykańskim oraz pięcioma salami multimedialnymi. To świetne miejsce na organizowanie rekolekcji i konferencji, położone w pobliżu Puszczy Kampinoskiej. Jest nas dzisiaj w polskiej prowincji SMA 24 księży oraz 3 kleryków. 8 z nas pracuje w Polsce, 2/3 – w Afryce. Staramy się docierać do parafii i szkół, aby opowiadać o naszej pracy misyjnej i „zarazić” młodzież zainteresowaniem Afryką – tym barwnym, ciekawym, fascynującym kontynentem.Wspomaga nas grupa kilkunastu misjonarzy świeckich.

– A ilu macie członków w skali światowej?

– Aktualnie ok. 800, w tym coraz więcej chłopaków z Afryki.

– A z matecznika francuskiego?

– Już od bardzo dawna nie ma tam żadnych powołań. Jest to gałąź na wymarciu.

– Jak Ksiądz trafił do stowarzyszenia?

– Dzięki Matce Bożej. Śmieję się często, że nasi księża w 3/4 pochodzą z parafii pod wezwaniem Matki Bożej. Pewnie dlatego, że Jej zostały zawierzone przyszłość i rozwój SMA. Dlatego też 8 grudnia 2018 r. zawierzyliśmy nowo powstałe Centrum Misji Afrykańskich Niepokalanemu Sercu Maryi, żeby to Ona dalej nas prowadziła. Historia mojego powołania wiedzie przez Niepokalanów. Trafiłem tam na rekolekcje w 1999 r., w dobie, gdy Internet był jeszcze nierozwinięty, a do wiosek docierał jedynie „Rycerz Niepokalanej”. Tam znalazłem informację o rekolekcjach powołaniowych w Niepokalanowie. Już wówczas nosiłem w sobie pragnienie bycia misjonarzem. W Niepokalanowie znalazłem ulotki stowarzyszeń misyjnych, w tym SMA. Napisałem do stowarzyszenia. Zauroczyły mnie sposób, w jaki formuje się tam misjonarzy, staże, nauka języków i podróże. Tak trafiłem do Borzęcina Dużego.

– Czy chciałby Ksiądz znowu wyjechać na misje?

– Bardzo chciałbym jak najszybciej wrócić do Afryki.

– Do swoich ukochanych Pigmejów...

– Jeśli tylko będzie taka możliwość i jeżeli przełożeni nie będą mieli wobec mnie innych planów. Moim wielkim pragnieniem jest wrócić do RŚA, do Pigmejów.

– Tego Księdzu życzę.

Tagi:
misje

Ewa Gawin - 30 lat miłości na misjach

2019-10-21 12:18

ks. Krzysztof Czermak / Tarnów (KAI)

Do tej miłości przygotowywała się od dziecka – wtedy zobaczyła film o misyjnej pracy sióstr w Mozambiku, siedząc u taty na kolanach. Z okazji trwającego Nadzwyczajnego Tygodnia Misyjnego publikujemy sylwetkę Ewy Gawin, świeckiej misjonarki z diecezji tarnowskiej.

www.dzieciafryki.com

Misyjna rekordzistka

Otwiera długą, bo 35-osobową listę świeckich, których na afrykański ląd posłał biskup tarnowski. Jest rekordzistką, bo w styczniu 2020 r. będzie obchodzić trzydziestolecie pracy w Kamerunie. To wielka radość, gdy po 30 latach można zweryfikować miłość do ludzi, których pokochało się wcześniej. Dzisiaj pani Ewa z dumą patrzy na tę oddaną Kameruńczykom miłość, która kiełkowała i rozwijała się od lat. Zaczyna się już wtedy, gdy siedząc na kolanach u taty oglądała filmy o pracy sióstr w Mozambiku. Potem było zaangażowanie oddanej misjom dziewczyny, które sięga końca lat siedemdziesiątych, kiedy wraz z klerykami przy tarnowskiej katedrze organizowała i wysyłała paczki do tarnowskich misjonarzy pracujących już od kilku lat w Ludowej Republice Konga. Były też trudne chwile, bo nie doszły do skutku podpisane kontrakty. Ale potem konkret: dwa lata spędzone w Castel Gandolfo, gdzie z całego świata przybywały kobiety (zwłaszcza w habicie), by studiując Catechesi missionaria przygotować się intelektualnie do zadań, które były mocno osadzone na horyzoncie marzeń.

Ziemia obiecana

Wreszcie „przypadkowy” Paryż, gdzie pani Ewa dowiedziała się, że czeka na nią Kamerun, że to ten kraj, a nie Ludowa Republika Konga będzie jej „ziemią obiecaną”. W swoim pierwszym liście z Kamerunu pisała o dniu przybycia: „Jest 26ºC, godz. 9.00. Czy ja naprawdę jestem w Kamerunie, mojej ziemi obiecanej?”. W Kamerunie, zwłaszcza w diecezji Bertoua, wszyscy ją znają, wszyscy ją kochają, wielu korzysta z jej dobroci. Są też, niestety, tacy, którzy tę dobroć wykorzystują i zadają rany jej sercu... Co może robić osoba świecka, zdana na samą siebie, w Afryce? Na to pytanie dzisiaj łatwo znajdujemy odpowiedź, bo możemy pokazać, co zrobiła, podążając trzema drogami miłości.

Dla mniej sprawnych

Niepełnosprawność dzieci to jedna z dróg miłości, po której kroczy pani Ewa, a dzięki niej także „jej” dzieci. Są to dzieci z krzywymi nóżkami czy stopkami. Są to dzieci, które były ukrywane w domach, żeby świat ich nie zobaczył i nie oskarżył rodziny o czary, które w mentalności afrykańskiej są przyczyną podobnych nieszczęść. Te dzieci pani Ewa diagnozuje i zawozi na oddziały chirurgii. Ponad 500 osób przeszło mniej czy bardziej poważne operacje, a trzy razy tyle zostało poddanych reedukacji czy różnym badaniom. Tych, którzy otrzymali aparaty ortopedyczne, jest około 800, a kilkadziesiąt osób cieszy się stałymi protezami, czyli nowym życiem z „kończynami”. Pani Ewa zajmuje się też zakupem wózków inwalidzkich. W tym przedsięwzięciu jej rodzima diecezja uczestniczy w 90% wydatków.

Dla uwięzionych

Druga droga, na której nie wyczerpuje się miłość pani Ewy, to posługa więźniom w ogromnym więzieniu w Bertoua, w którym przebywa około 700 osób. „Więźniów odwiedzać” – to znany nam i chyba rzadko praktykowany dobry uczynek wobec innych ludzi. Pani Ewa więźniów nie odwiedza, ona im posługuje. Troszczy się o ich życie i przeżycie kupując leki, żywność i inne konieczne produkty. Myśli też o sferze duchowej więźniów, którzy są chrześcijanami. Dzięki środkom ze swojej rodzimej diecezji wyremontowała więzienną kaplicę, łatając pokaźną dziurę w dachu, przemalowała ściany i wymieniła dach, by mogli spokojnie się modlić. Dzięki ofiarom z Dzieła Ad Gentes wyremontowała dwa pomieszczenia, w których chorzy więźniowie będą mogli spać na czystej podłodze. Uwięzionym współwyznawcom starają się pomagać muzułmanie, protestanci i przedstawiciele innych Kościołów i sekt. Pani Ewa natomiast pomaga wszystkim.

Dla głuchoniemych

W ostatnich latach jest szczególnie znana ze swego serca, które oddaje dzieciom głuchoniemym. Te dotknięte kalectwem słuchu i mowy dzieci pochodzą z całego Kamerunu, przybywają nawet z odległości 400 kilometrów. Są wyznawcami różnych religii, pochodzą z różnych plemion. Te przybywające z daleka umieszczane są w tzw. internacie rodzinnym, czyli w rodzinach, które już mają swoje dzieci i przyjmują za opłatą również te ze szkoły. Diecezja tarnowska finansuje pobyt owych dzieci w takich domach. Szkoła powstała w 2006 roku i miała bardzo skromne pomieszczenia. Odwiedzając ją, widziałem, jakie kiepskie, choć schludne mieli warunki. Najbliższa o tej specjalności szkoła jest w Yaounde, oddalonym od Bertoua o 350 km. Chcąc wybudować dzieciom nową, z prawdziwego zdarzenia szkołę, pani Ewa zwróciła się z prośbą o jej sfinansowanie do kolędników diecezji tarnowskiej.

Serce dla wszystkich

Podaje także pomocną dłoń wielu dzieciom szkolnym, by miały za co kupić podstawowe przybory szkolne i by nie chodziły głodne do szkoły. Kilka lat temu rozpoczęła wielkie przedsięwzięcie – pozyskania dla dzieci ich aktów urodzenia, bez których w miarę normalna przyszłość dziecka w wielu dziedzinach życia, zwłaszcza edukacyjnej i zdrowotnej, jest niemożliwa.

„Ziemia obiecana” pani Ewy wcale nie jest mlekiem i miodem płynąca. Kameruńską ziemią płynie to, co ona swym sercem przetwarza na mleko i miód. Płynie czas, którego ona nie liczy, a on swym nurtem zabiera ze sobą wszystko, co stanowi życie pani Ewy. On niesie radość, spełnienie i świadomość nieużytecznego sługi. Ale jeśli niesie wszystko, to łzy także. Ale to są łzy „ziemi obiecanej”.

Doceniona

Jej ofiarna praca została dostrzeżona. 30 grudnia 2016 r. prezydent Andrzej Duda przyznał pani Ewie Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz osób potrzebujących pomocy.

„Ja ten krzyż symbolicznie dzielę na małe okruszki, które przekazuję także innym misjonarzom, którzy już odeszli do Pana, którzy jeszcze pracują. Chcę się nim podzielić także z tymi, którzy misje otaczają swoją modlitwą i swoim cierpieniem” - mówiła Ewa Gawin, przyjmując order w sierpniu 2017 r., podczas Pieszej Pielgrzymki Tarnowskiej na Jasną Górę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Cuda uzdrowienia za wstawiennictwem kard. Wyszyńskiego!

2019-10-21 14:16

Znany jest cud uzdrowienia niedługo po śmierci Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego. Uzdrowione zostało wówczas dziecko, które uległo poparzeniom. To ten cud był badany na potrzeby beatyfikacji. Ale znane są także inne przypadki interwencji wstawienniczej kardynała. Pisze o tym Milena Kindziuk w biografii „Kardynał Stefan Wyszyński. Prymas Tysiąclecia”.

Pierwszy ślad cudownego uzdrowienia za wstawiennictwem Stefana Wyszyńskiego sięga dnia pogrzebu Prymasa w 1981 roku. Zrozpaczona matka modliła się wtedy o zdrowie dla swojej rocznej córki. Dziewczynka była tak mocno poparzona, że wszystko wskazywało na to, iż wkrótce umrze. Kobieta, wracając od dziecka ze szpitala, na dworcu kolejowym oglądała transmisję z pogrzebu Prymasa. Wówczas resztkami sił zaczęła go błagać o pomoc. Kiedy następnego dnia lekarz powiedział jej, że dziecko będzie jednak żyło, była niezwykle zdumiona.

Ten właśnie przypadek miał zostać zbadany pod kątem cudu potrzebnego do beatyfikacji Kardynała. Pogrzeb bowiem stanowi szczególny moment, w którym utrwala się sława świętości kandydata na ołtarze. Okazało się jednak, że zaginęła dokumentacja medyczna dotycząca dziewczynki.

Znane są przypadki innych uzdrowień za wstawiennictwem prymasa Wyszyńskiego.

Czterdziestopięcioletnia mieszkanka Łodzi zachorowała na nowotwór złośliwy narządów wewnętrznych. Lekarze mówili wprost, że nie ma dla niej ratunku. Diagnoza brzmiała jak wyrok.

„I wtedy zaczęłam prosić o pomoc prymasa Wyszyńskiego, o jego wstawiennictwo za mną u Boga” – wyznawała kobieta. W szpitalu miała ze sobą obrazek z wizerunkiem Prymasa. – „Patrząc na niego, dostrzegłam w pewnym momencie, jakby wyszły z niego promienie, które objęły mnie całą. Wszystko trwało około minuty. Miałam wrażenie, jakby ze mnie coś spływało, i od razu poczułam się lepiej na duchu”.

Tydzień później nowotwór się wchłonął. Lekarze byli zdumieni, gdyż z medycznego punktu widzenia stan zdrowia nie miał prawa się poprawić. Kobieta żyje. Uważa, że dzięki wstawiennictwu kard. Wyszyńskiego.

Inny przykład to ksiądz z archidiecezji częstochowskiej, który zachorował na raka prostaty. Po operacji lekarz uznał, że choroba w tym stadium jest nieuleczalna. Wtedy wiele środowisk zaczęło się modlić o zdrowie dla niego za wstawiennictwem Prymasa. Sam kapłan natomiast udał się na Jasną Górę i całą noc modlił się przed cudownym obrazem Matki Bożej – także za przyczyną Wyszyńskiego. Nagle usłyszał wewnętrzny głos: „Zostań w domu!”. „Następnego dnia miałem jechać do Katowic na kolejną operację. Nagle zostałem olśniony łaską zdrowia. Odczułem natychmiastowe, cudowne uzdrowienie. Organizm zaczął normalnie działać, a ból całkowicie ustąpił” – wspominał kapłan. Lekarz powiedział mu wtedy: „Jeżeli ksiądz przeżyje jeden tydzień, uznam to za cud”. Po upływie tygodnia ten sam lekarz stwierdził: „Uważam ten przypadek za cud Miłosierdzia Bożego”. A duchowny jest przekonany, że uratował go Prymas.

Materiały prasowe

Powyższy tekst jest fragmentem książki Mileny Kindziuk „Kardynał Stefan Wyszyński. Prymas Tysiąclecia”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Arcybiskup Paryża z nietypowym zaproszeniem dla dzieci na całym świecie

2019-10-21 21:17

azr (KAI) / Paryż

Arcybiskup Paryża Michel Aupetit zachęca dzieci z całego świata do udziału w konkursie na rysunek przedstawiający paryską katedrę Notre-Dame. Najlepsze prace zostaną wydrukowane na osłonie rusztowań, ustawionych wokół remontowanej świątyni.

pixabay.com

Konkurs przygotowany przez arcybiskupa Paryża z myślą o dzieciach ze wszystkich krajów na świecie potrwa do 1 marca. Do tego czasu dzieci mogą nadsyłać rysunki, przedstawiające katedrę "jaką znają i jaką sobie wyobrażają". Najlepsze spośród nadesłanych prac, zostaną wydrukowane na osłonie rusztowań, a także w specjalnej publikacji, przygotowanej z okazji rocznicy tragicznego pożaru paryskiej świątyni.

"Wasza dzisiejsza refleksja jest dla nas ważna, ponieważ to wy będziecie w przyszłości tymi młodymi i dorosłymi, którzy przybędą do tej odnowionej katedry, której drzwi będą dla was szeroko otwarte" - mówi w imieniu metropolity Paryża wikariusz generalny stołecznej diecezji, bp Benoist de Sinety.

Prace konkursowe można nadsyłać na adres: Opération “Dessine-moi Notre-Dame” 10 rue du Cloître Notre-Dame 75004 Paris Francja

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem