Reklama

ludzie z pasją

Bóg nie chciał mnie poprawiać

2019-03-06 10:18

Czytelnikom „Niedzieli” opowiada Leah Darrow
Niedziela Ogólnopolska 10/2019, str. 52-55

Dla stylistów była tylko „wieszakiem”, dla koncernów kosmetycznych – klientką, dla chłopaka – epizodem, dla znajomych – użytecznym kontaktem... Jej życie zmieniło się jednak o sto osiemdziesiąt stopni. Jak do tego doszło?

– Byłaś finalistką „America’s Next Top Model”, zostałaś modelką, miałaś szansę na ogromną karierę... W książce „Inna strona piękna” opowiadasz o swoim doświadczeniu głębokiego nawrócenia i odkrycia prawdziwego piękna. Jak wyglądało Twoje życie, zanim doszło do nawrócenia?

– Zawsze kochałam modę. Jako nastolatka głęboko wierzyłam w to, że moja wartość jest ściśle połączona z tym, jak wyglądam. Codziennie widziałam idealnie piękne i szczęśliwe kobiety – na okładkach magazynów, w mediach społecznościowych, w reklamach i w filmach, i w moim ulubionym wtedy serialu „Seks w wielkim mieście”. Ubrania kobiet, ich włosy, paznokcie, mieszkania, mężczyźni, przyjaciele... Wszystko było idealne! To, jak wyglądam, wpływa bezpośrednio na jakość moich relacji i na moją wartość. Chociaż pochodziłam z naprawdę wierzącej rodziny, odrzuciłam relację z Bogiem. Jezus nie zaoferowałby mi życia, którego tak bardzo chciałam. Bałam się, że Jego droga do szczęścia byłaby wypełniona nudą, samotnością, niemodnymi i niewygodnymi ciuchami...

– Co się stało, że wróciłaś do Boga? Jak wyglądało Twoje spotkanie z Nim?

– To była jedna chwila podczas sesji zdjęciowej, gdy zdałam sobie sprawę z tego, że nie muszę być sławna, żebym była znana i kochana przez Boga. Nie musiałam wygrać „America’s Next Top Model” ani wylądować na okładce magazynu, żeby moje piękno zostało zauważone. Bóg nie chciał mnie poprawiać w Photoshopie. To było lepsze, głębsze i trwalsze piękno od tego, za którym dotychczas goniłam. Tamtego dnia, gdy zmieniłam swoje życie, byłam niespokojna, nie czułam się komfortowo. Odezwały się moje kompleksy. Bałam się, że inni zauważą, że wcale nie jestem piękna. Chciałam to wszystko rzucić, ale pomyślałam sobie: „Leah, większość ludzi zrobiłaby wszystko, żeby być na twoim miejscu. Nie odmawia się takiej okazji”. Czułam, że wszyscy patrzą na moje ciało, i bardzo mi się to nie podobało. Chciałam uciec.

– Co było dalej?

– Nagle spojrzałam prosto na lampę błyskową. Potrzebowałam chwili przerwy. Zatrzymałam się i spojrzałam w górę, nieustannie mrugając. Wtedy zobaczyłam pewien obraz – samą siebie. To było tak, jakby w mojej głowie odtwarzał się film. Moje ręce były złożone na wysokości talii, po chwili wzniosłam je na wysokość głowy. W tym momencie dostrzegłam rozmazany profil twarzy mężczyzny, który spojrzał na moje ręce i pochylił głowę, smutny i rozczarowany. Moje ręce były puste. Usłyszałam wtedy zdanie, które zmieniło całe moje życie: „Stworzyłem cię do czegoś więcej”. Oczywiście, wydawało mi się, że zwariowałam. Ale w głębi czułam, że to prawda: byłam stworzona do czegoś więcej. Fotograf zaczął mnie pospieszać, kazał mi zmienić pozę, ale nie byłam już w stanie nic zrobić. Powiedziałam, że nie mogę kontynuować sesji. Szybko zabrałam swoje rzeczy i, chociaż wszyscy mówili mi, że popełniam błąd, po prostu wyszłam. Postanowiłam wrócić do domu, do Boga Ojca, aby pomógł mi złożyć w całość złamane kawałki mojego serca i by przypomniał mi, kim jestem i ile znaczę.

– Co zrobiłaś potem?

– Po tej ostatniej sesji zdjęciowej szłam Piątą Aleją. Bałam się, jak zapłacę rachunki i czynsz. Nie wiedziałam, co robić. Wróciłam do domu i, zrozpaczona, zadzwoniłam do taty. Pamiętam, że powiedziałam tylko jedno zdanie: Tato, jeśli po mnie nie przyjedziesz, stracę swoją duszę.

– Jak zareagowali Twoi rodzice?

– Od razu tata po mnie przyjechał. Spodziewałam się, że będzie wściekły, rozczarowany, że wypomni mi tysiące kilometrów, które musiał przejechać, koszty... Ale on najpierw padł na kolana, a potem wstał i mocno mnie przytulił. Wiele lat później dowiedziałam się, że oboje z mamą płakali ze szczęścia, gdy zadzwoniłam. Cały czas modlili się za mnie, wierzyli, że wrócę do Boga. Mój tata rozumiał, że jego zadaniem jest przyprowadzić mnie do Jezusa, a On zajmie się całą resztą. Poszliśmy do kościoła. Zaczęłam nowe życie od spowiedzi. Byłam przerażona, ale chciałam to zrobić, oddać wszystkie grzechy i zranienia Bogu.

– Dziś jesteś światowej sławy inspiracją dla dziewczyn. Co chcesz im przekazywać?

– Zawsze szukałam piękna w życiu. Niestety – robiłam to po omacku, słuchając tego, co mówi świat, który za wszelką cenę chciał mnie uprzedmiotowić. Uwierzyłam w to, że moje piękno jest zależne od opinii innych, od tego, co mam na sobie i z kim się spotykam. Na szczęście odkryłam swoje piękno w Bogu. Uświadomiłam sobie, że moja wartość nie jest od niczego zależna, że On stworzył mnie i powołał do życia w pięknie. Nie ma to nic wspólnego z imitacjami, które oferuje nam świat. Nauczyłam się, że kiedy pozwalamy, żeby nasze pragnienie piękna było dyktowane ideologią firm kosmetycznych lub modowych, zaczynamy kierować się w życiu ich potrzebami. Dajemy się przekonać, że musimy tak wyglądać, mieć takiego mężczyznę, taki dom i że tylko to nas uszczęśliwi. Dlatego chcę mówić o kłamstwie, w którym żyją kobiety, i o tym, jaki wpływ mają one na nas – na to, co myślimy o naszym wyglądzie zewnętrznym, jak zaczynamy widzieć naszą tożsamość, nasze relacje i rolę na tym świecie. Chcę mówić o prawdzie, która głosi, że jesteśmy piękne, wartościowe i godne miłości – wierzę, że to może zmienić świat.

– Mówisz dużo o czystości. Dlaczego?

– Związałam się z pierwszym chłopakiem, który się mną zainteresował. Chciałam, żeby ktoś mnie chciał, ale nie zastanawiałam się nad tym, czy ja też chciałam jego. Nie pamiętam, żebym zadała sobie pytanie, czy lubię tego chłopaka. Byłam zaślepiona perspektywą miłości i wykorzystałam go, żeby spełnić moje pragnienie bycia kochaną i cenioną. Byłam wszędzie, gdziekolwiek on poszedł. Straciłam dziewictwo w wieku piętnastu lat. Oddałam coś wartościowego komuś, kto nigdy nie zachował tego w pamięci. Nie wiedziałam, co robić. Bałam się, że mogłam zajść w ciążę albo zarazić się chorobą przenoszoną drogą płciową. Bałam się, że moi rodzice się dowiedzą. Bałam się, że Bóg mnie odrzuci. Bałam się nawet podzielić tym strachem z moim chłopakiem, żeby nie pomyślał, że żałuję tego, co zrobiliśmy, i nie odrzucił mnie. Ale bardzo żałowałam. Zerwaliśmy ze sobą prawie dwa tygodnie później. Pragnienie bycia chcianą i kochaną, pragnienie, aby postrzegano mnie jako piękną, zostało zdeptane. Lata później obiecałam sobie, że bez względu na to, ile razy usłyszałabym słowa „kocham cię”, nie ofiaruję mojego ciała nikomu, kto nie byłby mi całkowicie oddany. Szukałam zaangażowania, które wymaga, by człowiek stanął przed całą moją rodziną i przyjaciółmi oraz przed samym Bogiem i ślubował mi, że będzie mnie kochał aż do śmierci.

– Czym jest dla Ciebie czystość dzisiaj?

– Czystość uwalnia miłość od chęci posiadania. Bóg pokazał mi, że panowanie nad sobą, nad własnymi emocjami i pragnieniami jest możliwe i – co ważniejsze – budzi szacunek dla wrodzonej wartości każdego człowieka. Mimo że sama straciłam dziewictwo wiele lat wcześniej, dzięki Jego łasce mogłam odzyskać moją czystość.

Leah Darrow
Była modelka i uczestniczka „America’s Next Top Model”. Dziś jest międzynarodową mówczynią, autorką książek, żoną żołnierza w US Army Green Berets oraz mamą trojga wspaniałych i pełnych energii dzieci.

Nakładem wydawnictwa Esprit ukazała się jej książka „Inna strona piękna”.
Kontakt z wydawnictwem: tel. 12 267 05 69, ksiegarnia@esprit.com.pl

Tagi:
Bóg Niedziela Młodych

Bóg tu jest

2019-09-03 13:09

Wojciech Dudkiewicz
Niedziela Ogólnopolska 36/2019, str. 49

Mccheta, dawna stolica Gruzji, leży niedaleko obecnej – Tbilisi, przy ujściu rzeki Aragwi do Kury, w jednym z najpiękniejszych regionów kraju

Wojciech Dudkiewicz

Ten region to Mccheta-Mtianetia, którego północną część stanowią pasma Wielkiego Kaukazu, ze szczytami sięgającymi powyżej 5 tys. m n.p.m. „Mtianetia” oznacza górę, co dobrze oddaje charakter tej części północnej Gruzji, którą wieńczy potężny ośnieżony Kazbek (5006 m) – drzemiący wulkan.

Skarbem okolicy jest niesamowita przyroda, z malowniczymi jeziorami, dolinami, szczytami, urokliwymi wioskami i rozrzuconymi tu tzw. koszkis – wieżami mieszkalno-obronnymi. Region przecina Gruzińska Droga Wojenna – główny szlak biegnący w poprzek Wielkiego Kaukazu, z Tbilisi do Władykaukazu – która w najwyższym punkcie, na Przełęczy Krzyżowej, osiąga wysokość prawie 2400 m n.p.m.

Drzewo życia

Mccheta – stolica regionu, niegdyś stolica gruzińskiego Królestwa Iberii (od III wieku przed Chr. do V wieku), jedno z najstarszych miast Gruzji – usytuowana na skrzyżowaniu ważnych szlaków handlowych, w dolinie największej kaukaskiej rzeki Kury (gruz. Mtkwari), o długości 1515 km, jest niewielkim, ale pięknym miastem, które obowiązkowo trzeba zwiedzić. Tym bardziej że znajduje się tu sporo zabytków, z których trzy są objęte ochroną UNESCO: obok soboru katedralnego Sweti Cchoweli (Drzewo Życia) także monastery Dżwari i Samtawro.

Najważniejszy z nich – sobór katedralny Sweti Cchoweli, pochodzący z XI wieku, jest zbudowany na miejscu pierwszej w Gruzji świątyni chrześcijańskiej z IV wieku i jest miejscem koronacji i spoczynku władców Gruzji, takich jak Wachtang Gorgasali i królowie z dynastii Bagratydów, jest także siedzibą najwyższych władz Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego i Apostolskiego.

„Patrząc na Sweti Cchoweli, wierzysz, że Bóg tu jest” – napisał gruziński poeta. Świątynia wyróżnia się na tle innych obiektów o charakterze sakralnym wartością artystyczną, ale także rolą w historii Gruzji.

Święta Nino

Nową rolę Mccheta zaczęła odgrywać po tym, jak za sprawą św. Nino w 337 r. król Iberii Mirwan III przyjął chrześcijaństwo i uznał je za religię państwową. W Mcchecie to proklamował. Święta Nino – apostołka i patronka Gruzji, święta Kościoła katolickiego, ormiańskiego i prawosławnego – według tradycji prawosławnej, miała pochodzić z Palestyny. Do Gruzji dotarła w 319 r. Na miejscowych wrażenie robiła jej moc uzdrawiania ludzi w imię Chrystusa. Tę zdolność wykazała, m.in. uleczając królową Gruzji. Także król, który zgubił się na polowaniu, odnalazł drogę po wezwaniu na pomoc Chrystusa.

Przyjęcie chrześcijaństwa (Gruzja stała się drugim na świecie, po Armenii, państwem chrześcijańskim) opisano w jednym z najstarszych zabytków literatury gruzińskiej „Mokcewaj Kartlisaj” (Nawrócenie Kartlii).

W Kościele prawosławnym św. Nino jest czczona jako Oświecicielka Gruzji i Równa Apostołom. W ikonografii Kościołów wschodnich przedstawiana jest jako szczupła, jasnowłosa kobieta, ubrana w jasne (najczęściej białe) szaty. Na głowie ma chustkę. W prawej dłoni trzyma krzyż. Belki krzyża związane są kosmykiem włosów, które sobie obcięła.

Święte miasto

Co prawda w VI wieku książę Dagi przeniósł stolicę do Tbilisi, ale Mccheta pozostała miejscem koronacji władców Gruzji oraz ich pochówków aż do XIX wieku. W 2014 r. patriarcha Gruzji Eliasz II nadał Mcchecie tytuł „Świętego Miasta”. Droga do tego tytułu była długa. Po przyjęciu chrześcijaństwa rozpoczęła się budowa kościołów, z których pierwszy najpewniej powstał tu, w tzw. świętym gaju, królewskim ogrodzie, w widłach rzek, ok. 340 r. Była to niewielka drewniana świątynia, co potwierdziły badania archeologiczne – pozostałości filarów pochodzą z IV wieku.

Za czasów rządów króla Wachtanga Gorgasali w V wieku gruziński Kościół zyskał niezależność, autokefalię; wcześniej podlegał Antiochii. W Mcchecie miał siedzibę patriarcha. Miasto odgrywało rolę chrześcijańskiego centrum dla całego Kaukazu.

Budowana, odbudowywana

Tej roli mała drewniana świątynia już nie odpowiadała. Ten sam król Wachtang Gorgasali polecił zbudować większy, kamienny kościół. Także on nie przetrwał do naszych czasów. Przez wieki był niszczony, wreszcie w XI wieku został przebudowany.

Ale to, oczywiście, nie koniec epopei związanej ze Sweti Cchoweli. W wyniku trzęsienia ziemi w końcu XIII wieku zawaliła się kopuła budowli. Odbudowana ponownie legła w gruzach po ataku Tamerlana – Timura Kulawego w końcu XIV wieku. Ponownie odbudowana świątynia została przebudowana. Otrzymała masywniejsze kolumny, które cieszą oko do dziś.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Powraca kontrowersyjna prośba do papieża

2019-10-22 13:33

azr (KAI/Zenit) / Watykan

Sześciu biskupów i kardynałów skierowało do papieża Franciszka list otwarty, w którym prosi ogłoszenie piątego dogmatu maryjnego, który miałby dotyczyć współodkupieńczej roli Maryi w historii Zbawienia. Kontrowersyjny postulat powraca w Kościele od ponad stu lat, jednak dotąd nie znalazł wystaczającego uzasadnienia w nauczaniu Kościoła.

Grzegorz Gałązka

"W ciągu ostatnich dwu tysięcy lat Kościół w czterech dogmatach uznał szczególne przywileje, jakie Ojciec przyznał Maryi – Matce Jego boskiego Syna. Nigdy jednak Kościół uroczyście nie uznał jej ludzkiej, choć kluczowej roli w Bożym planie zbawienia jako Nowej Ewy u boku Nowego Adama, jako Duchowej Matki ludzkości. Jesteśmy przekonani, że Ojciec oczekuje, aby Kościół w sposób szczególny i dogmatyczny uczcił jej współodkupieńczą rolę wraz z Jezusem, przez co odpowie On historycznym nowym wylaniem Ducha Świętego" - piszą sygnatariusze listu otwartego, adresowanego do papieża Franciszka. Postulat ogłoszenia piątego dogmatu argumentują m.in. potężną walką duchową, jaka toczy się obecnie na świecie i w której olbrzymią rolę odgrywa wstawiennictwo Maryi.

"Potrzebujemy jej, ale ona także potrzebuje nas. Jeśli czcimy Naszą Panią w całej wielkości, jaką nasz Pan jej przyznał, może ona w pełni podjąć macierzyńskie orędownictwo za nami, jak w Kanie Galilejskiej, może wstawiać się u swojego Syna wypraszając cuda na nasze czasy" - można przeczytać w kontrowersyjnym dokumencie. Jego autorami są dwaj kardynałowie, Telesfor Toppo z Indii oraz Juan Sandoval z Meksyku, a także czterech biskupów: Felix Job z Nigerii, Antonio Baseotto z Argentyny, John Keenan ze Szkocji oraz David Ricken ze Stanów Zjednoczonych.

Temat uznania dogmatu o współodkupieńczej roli Maryi w historii Zbawienia powraca w Kościele od lat. Już podczas Soboru Watykańskiego I, postulat uznania Maryi za Współodkupicielkę podniósł francuski biskup Jean Laurent. W latach 20. XX w. naciski skoncentrowane były bardziej na uznaniu Maryi jako Pośredniczki łask wszelkich. W tej sprawie belgisjski hierarcha kard. Désiré-Joseph Mercier skierował aż 4 listy do papieża Benedykta XV. W 1921 r. Ojciec Święty zezwolił na obchody uroczystości NMP Pośredniczki Łask Wszelkich, a pozwolenie to dotyczyło diecezji brukselskiej oraz innych diecezji i wspólnot, które chciały obchodzić tę uroczystość. Nie zdecydował jednak o ogłoszeniu dogmatu.

Aż do lat 50., międzynarodowe kongresy mariologiczne popierały postulat ogłoszenia dogmatu o wszechpośrednictwie Najświętszej Maryi Panny. Także po zwołaniu Soboru Watykańskiego II kilkuset biskupów postulowało doprecyzowanie tej kwestii, a kilkudziesięciu ponownie prosiło o uznanie Maryi za współodkupicielkę ludzkości. Jednakże papież Jan XXIII nie zdecydował się na ostateczną zmianę nauczania Kościoła w tej kwestii. W 62 paragrafie Konstytucji Dogmatycznej o Kościele "Lumen gentium" Maryja zostaje wprawdzie określona mianem Pośredniczki, ale nie Pośredniczki Łask Wszelkich. W dokumencie tym czytamy: "Dzięki swej macierzyńskiej miłości opiekuje się braćmi Syna swego, pielgrzymującymi jeszcze i narażonymi na trudy i niebezpieczeństwa, póki nie zostaną doprowadzeni do szczęśliwej ojczyzny. Dlatego też do Błogosławionej Dziewicy stosuje się w Kościele tytuły: Orędowniczki, Wspomożycielki, Pomocnicy, Pośredniczki. Rozumie się jednak te tytuły w taki sposób, że niczego nie ujmują one ani nie przydają godności i skuteczności działania Chrystusa, jedynego Pośrednika".

Choć nieujęte dogmatem, określenie Maryi mianem Współodkupicielki pojawia się jednak w Kościele. Jak podaje "Vatican Insider", pierwszym papieżem, który publicznie go użył, miał być Piux XI. Także Jan Paweł II kilkukrotnie używał tego określenia, a z kolei Benedykt XVI określił Maryję mianem Pośredniczki Łask Wszelkich w liście do abpa Zygmunta Zimowskiego z okazji Światowego Dnia Chorego w 2012 r.

Postulat ogłoszenia dogmatu o współodkupieńczej roli Matki Bożej powracał także po Soborze Watykańskim II. W latach 90. domagała się tego m.in. grupa znana jako Vox Populi Mariae Mediatrici, założona przez amerykańskiego mariologa dra Marka Miravallego. Krytycznie wobec tego postulatu wypowiedziała się grupa 23 teologów (reprezentujących także Kościół prawosławny, luteran oraz anglikanów), obradująca w Częstochowie w 1996 r. podczas 12. Międzynarodowego Kongresu Mariologicznego. Do tego samego tematu powróciła w 2005 r. grupa 6 teologów - w tym kard. Toppo z Indii - kierując stosowną petycję do papieża Benedykta XVI.

Zachowawcze stanowisko wobec tych postulatów tak komentował w rozmowie z KAI mariolog, o. prof. Celestyn Napiórkowski w 2001 r. :

"Studiuję tę problematykę ponad 30 lat. Coraz bardziej przekonuję się, że rola Matki Bożej w dziejach zbawienia była i jest olbrzymia, zdumiewająca, ogromna, a wielką do Niej miłość i głębokie nabożeństwo uzasadnia Ewangelia i doświadczenie Kościoła, które odsłania błogosławione owoce tej drogi. Z drugiej jednak strony nie sposób nie dostrzegać pewnych elementów niepokojących, które towarzyszą maryjności, zwłaszcza w nauczaniu o pośrednictwie Maryi i w praktyce pobożności. Przykład pierwszy. Na początku V wieku zajęli Hiszpanię ariańscy wizygoci, którzy odmawiali Chrystusowi bóstwa. Kościół w Hiszpanii zdecydowanie podkreślał negowane przez najeźdźców bóstwo Chrystusa, celowo nie podkreślając człowieczeństwa. Niezamierzony skutek był taki, że w świadomości wiernych wybitnie osłabła funkcja Chrystusa jako pośrednika między Bogiem a ludźmi.

(...) Po drugie, na osłabienie świadomości wiernych odnośnie do Chrystusa jako naszego najmiłosierniejszego Pośrednika, w tym również Orędownika, wciąż wpływa skłonność do czynienia Boga na obraz i podobieństwo swoje: mama lepsza, miłosierniejsza, bardziej wyrozumiała od ojca. Psychologia wcisnęła się zwycięsko w teologię i mariologię. Największy kaznodzieja maryjny średniowiecza, św. Bernard z Clairvaux, tak zachęcał do zawierzenia pośrednictwu Maryi: Chrystus wprawdzie jest doskonałym Pośrednikiem, ale jest Bogiem, którego człowiek się lęka, ale jest też i będzie naszym Sędzią, a któż przed takim Sędzią nie czuje trwogi, ale jest mężczyzną, a z mężczyznami łączymy raczej szorstkość i twardość niż delikatność i litość. Tymczasem Maryja nie jest ani Bogiem, ani Sędzią, ani mężczyzną, uciekajmy się zatem do Niej, naszej najlepszej Pośredniczki. Te elementy w różnej formie wciąż żyją w słowach i tekstach zalecających uciekanie się do Maryi, w kazaniach, czytankach, modlitwach i pieśniach maryjnych.

Po trzecie, w apologii piątego dogmatu znajduję brak poprawności i ścisłości w argumentacji. Nawet węzłowe terminy: Współodkupicielka, Pośredniczka, Orędowniczka, nie zostały uściślone; serwuje się nam semantyczny chaos."

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pan Bóg dodaje sił

2019-10-23 19:38

Agata Pieszko

Życie to sztuka wyboru. Niejednokrotnie nasze decyzje wiążą się z wielką odpowiedzialnością. Wtedy stajemy w obliczu wyzwania. Zastanawiamy się, co będzie lepsze, co bardziej wymagające, a co słuszne. O podejmowaniu wyborów i owocach ważnych decyzji opowiadają Anna i Leszek Gerste ze wspólnoty Equipes Notre-Dame.

Agata Pieszko

Początki

Oboje studiowali na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, jednak przez 4 lata się nie spotkali. Oboje trafili także do Duszpasterstwa Akademickiego „Stygmatyk”, ale i tam było im nie po drodze. Poznali się na kajakach, a potem, jak mówi Leszek, przyszedł czas „najbardziej drętwej randki stulecia” z regulowaniem płatności za wyjazd w tle. – Byłem bardzo zestresowany, bo tak bardzo mi zależało. Po czasie zauważyłem jednak, że Ania grawituje ku mnie i tak jest też w drugą stronę. Na zakończenie wakacji pojechaliśmy z duszpasterstwem do Białego Dunajca. Wybraliśmy się we dwoje w góry i na Czerwonych Wierchach stwierdziliśmy, że cały świat mógłby się skończyć, a my moglibyśmy tam trwać. Byliśmy wtedy zupełnie sami – wspomina Leszek. Ani świat, ani Czerwone Wierchy nie przestały istnieć, za to Anna i Leszek trwają razem w małżeństwie już od 11 lat, w tym 8 we wspólnocie.

Czas decyzji

Anna i Leszek przyjęli 25 maja 2019 r. posługę odpowiedzialnych za Region III wspólnoty END. Teraz czuwają nad członkami ruchu z całego południa Polski od Łańcuta do Polkowic oraz nad ekipami ze Słowacji i Czech. Stało się to w Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin podczas dorocznej pielgrzymki ruchu END do Wambierzyc. Jak sami mówią, przed przyjęciem odpowiedzialności mieli przygotowany szereg argumentów, dzięki którym mogliby odmówić. Poczuli jednak, że odmowa będzie nieuczciwa wobec wspólnoty i Pana Boga. Nowym zadaniem Anny i Leszka jest pomoc parom poszczególnych sektorów ruchu duchowości małżeńskiej w wymianie doświadczeń między sobą. – Nie jesteśmy na froncie, tylko bardziej w sztabie. Organizujemy rekolekcje, sesje formacyjne dla małżeństw, które już pełnią posługi. Służymy, pomagając innym służyć. Jesteśmy po to, żeby między sektorami była łączność i relacja – tłumaczą. Anna pracuje w administracji. Zajmuje się budżetowaniem, controllingiem, rozliczeniami i projektami unijnymi, natomiast Leszek jest pracownikiem infolinii bankowej, a zatem doskonale zorganizowana Anna oraz umiejący wysłuchać i doradzić Leszek to kandydaci idealni do pełnienia tej posługi. Małżeństwo stwierdza jednak, że to nie wystarcza, ponieważ podejmując ją, muszą stawiać czoła zadaniom, o których wcześniej nie mieli pojęcia. Spotkania z biskupem, kapłanami, wystąpienia publiczne… Anna podzieliła się tym, że lubi mieć wszystko pod kontrolą i nieraz ciężko jej zawierzyć coś Panu Bogu, ale razem z mężem zrobiła tak podczas pierwszych głoszonych rekolekcji. Okazało się, że były one wspaniałym doświadczeniem zarówno dla nich, jak i dla uczestników. To pokazało Annie i Leszkowi, że „Pan Bóg nie powołuje zdolnych, a uzdalnia powołanych”.

Dlaczego warto być we wspólnocie?

Anna i Leszek zgodnie podkreślają wartość wspólnoty: – Jedną zapałkę łatwo złamać, a wiele już nie. Żyjemy w świecie, który ma różne wartości, a wspólnota to miejsce, w którym możemy się umacniać, dzielić swoimi przeżyciami, owocować. Przygotowując się do kolejnego spotkania, stajemy w prawdzie, czy jesteśmy blisko Pana Boga, czy jesteśmy blisko siebie. We wspólnocie dzielimy się tym, czy udało nam się pomodlić, przeczytać Słowo Boże i jak mamy kolejny raz powiedzieć, że coś nam nie wyszło, tym bardziej dokładamy starań, żeby to się udało.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem