Papież Franciszek dał bardzo osobiste świadectwo o św. Józefie. Wyznał, że jeśli ma jakąś trudną sprawę, to pisze list do św. Józefa i powierza mu wszystko. Jeszcze nigdy się nie zdarzyło, aby św. Józef pozostawił bez odpowiedzi i pomocy listy od Franciszka.

Patron mężczyzn

– Jako mąż i ojciec czwórki dzieci straciłem z dnia na dzień dobrze płatną pracę, umożliwiającą utrzymanie całej rodziny – opowiada Artur. – Rozpaczliwie szukałem pracy, rozsyłałem i osobiście zanosiłem swoje CV do różnych firm i przedsiębiorstw. Najbardziej wpadła mi w oko pewna firma, o której już dawno marzyłem, ale nigdy nie miałem odwagi, aby zrobić cokolwiek w stronę tych moich marzeń. Teraz, gdy znalazłem się w takim położeniu, zupełnie bez pracy i za moment bez środków do życia dla całej rodziny, postanowiłem, że i do tej superfirmy zaniosę swoje dokumenty. Usłyszałem w kadrach, że nie mam tu żadnych szans z uwagi na brak w najbliższym czasie etatów. Ale i tak z wiarą pozostawiłem tam swoje CV. Z czasem, bez pracy i perspektyw na zmianę sytuacji, było mi coraz trudniej. I wtedy za namową żony zacząłem się modlić o pracę, wołając – dosłownie – do św. Józefa. Miałem na uwadze jego wręcz cudowne interwencje i pomoc, o których sporo słyszałem, zwłaszcza od mężczyzn, którzy prosili o wstawiennictwo potężnego patrona w sanktuarium św. Józefa w Kaliszu. Mijały dni, tygodnie, miesiące – i cisza, pracy nie było. Wprawdzie otrzymaliśmy razem z żoną wsparcie przyjaciół, również finansowe, ale sytuacja pozostawała dramatyczna. Minęło osiem miesięcy moich modlitewnych wołań o pomoc i pewnego dnia zadzwonił telefon. Pani zapytała mnie, czy jeszcze szukam pracy, a jeśli tak, to w ich firmie zupełnie niespodziewanie znalazł się etat, bo odeszła osoba „z dnia na dzień” i na jej miejsce jest potrzebny pracownik od zaraz. Bez chwili wahania się zgodziłem. Dodam tylko, że była to firma, o której kiedyś marzyłem, ale nikt nie dawał mi szans na pracę w niej. Moja historia to dowód, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych, zwłaszcza kiedy wstawiają się za nami nasi orędownicy, tacy jak właśnie św. Józef – puentuje Artur.

Zawierzenie św. Józefowi

Z sanktuarium św. Józefa w Kaliszu związana jest jeszcze inna, niezwykła historia z czasów II wojny światowej, która miała miejsce w obozie zagłady w Dachau. W obozie więziono wielu duchownych. Księża domyślali się, że grozi im śmierć. 22 kwietnia 1945 r. zawierzyli swoje życie św. Józefowi, do którego codziennie odmawiali nowennę. Przyrzekli, że jeśli wyjdą cało z niemieckiej niewoli, to będą głosić świadectwo wiary i siły modlitwy za jego wstawiennictwem. Ocalenie przyszło 29 kwietnia o godz. 18. Po pewnym czasie okazało się, że hitlerowscy oprawcy zaplanowali zlikwidowanie wszystkich więźniów 4 godziny później. Ale dzięki niezwykłej interwencji nie zdążyli. W obliczu śmiertelnego zagrożenia bowiem więźniowie wcześniej przypuścili modlitewny szturm do Boga, błagali za przyczyną św. Józefa o ocalenie. Możemy sobie wyobrazić ich stan ducha, ich świadomość chwili, w której się znajdowali. Wierzyli, że ten, który uratował Jezusa w momencie śmiertelnego zagrożenia, potrafi również im wyprosić ocalenie.

Przypomnijmy, że w czasie II wojny światowej do obozu w Dachau trafiło ponad 200 tys. duchownych różnych narodowości, wśród nich 1786 Polaków. Wyzwolenia doczekało 874. Rok po ocaleniu, zgodnie z danym sobie i Bogu przyrzeczeniem, byli więźniowie Dachau przyjechali do Kalisza. Najstarsi mieszkańcy tego miasta pamiętają ich pierwszy przyjazd. Z dworca do sanktuarium św. Józefa szli na kolanach. Było to świadectwo zwycięstwa – cudu doznanego za sprawą św. Józefa. Niezwykłe jest też to, że przez wiele lat w rocznicę wyzwolenia obozu w Dachau, do Kalisza przybywał również bp Karol Wojtyła i powierzał się opiece św. Józefa przed jego cudownym obrazem. Modlił się także w kaliskim sanktuarium w 1997 r. już jako Jan Paweł II, w czasie jednej ze swoich pielgrzymek do kraju.

Od wielu lat 29 kwietnia, na pamiątkę niezwykłego cudu uratowania więźniów w Dachau, obchodzony jest Dzień Męczeństwa Duchowieństwa Polskiego. W czasie nabożeństwa księża ponawiają akt zawierzenia św. Józefowi Kaliskiemu.

Cudowna interwencja

Znana jest też niezwykła interwencja Świętego Cieśli, która przydarzyła się siostrom loretankom w Santa Fé na południu Stanów Zjednoczonych. Siostry zamierzały wybudować kaplicę, ale przed zakończeniem budowy główny architekt zmarł i problemem stały się schody na chór, które nie zostały zaprojektowane. Aby dostać się na chór, siostry musiały wchodzić po drabinie. Było to niebezpieczne i zwyczajnie uciążliwe. Siostry zwracały się bezskutecznie o pomoc do różnych osób, ale nikt nie czuł się na siłach zająć się zaprojektowaniem i budową schodów. Pomyślały, że ostatnią deską ratunku może być św. Józef, i rozpoczęły dziewięciodniową nowennę do niego. Kiedy modlitwy się zakończyły, do klasztoru zapukał mężczyzna. Powiedział, że może pomóc w zbudowaniu schodów. Siostry bardzo się zdziwiły, bo rzemieślnik miał tylko kilka narzędzi i na dodatek postawił warunek: chce zupełnie sam zająć się budową schodów. Siostry, nie mając innej możliwości, zgodziły się. I oto po 3 miesiącach pracy ujrzały schody, które miały 33 stopnie, kształt spirali i nie były wsparte na żadnych słupach. Takich niezwykłych schodów nie ma chyba nigdzie na świecie. Wszyscy zastanawiają się do dzisiaj, w jaki sposób ta konstrukcja się trzyma. Ciekawe jest też to, że kiedy siostry chciały zapłacić cieśli za pracę, okazało się, że mężczyzna zniknął i nikt nie wie, co się z nim stało. Siostry loretanki są przekonane, że była to szczególna, osobista pomoc św. Józefa.

Te świadectwa niech będą dla nas zachętą i inspiracją do ufnego powierzenia swoich spraw św. Józefowi. Nasze modlitwy i nowenny niech idą w parze z naszą gotowością do spełniania uczynków miłości względem biednych, ale także najbliższych, potrzebujących naszej miłości i wsparcia.