Reklama

Ekstremalnie dla... Niego

2019-03-27 11:10

Andrzej Tarwid
Edycja warszawska 13/2019, str. VI

Facebook EDK

Pierwsi już przeszli. Kolejni wyruszą w ten weekend, następni – 5 kwietnia. Najwięcej, bo aż kilkadziesiąt tysięcy osób, na Ekstremalną Drogę Krzyżową pójdzie w piątek przed Niedzielą Palmową

Można do nich dołączyć. Jednak od razu trzeba zastrzec, że Ekstremalna Droga Krzyżowa (EDK) nie jest dla wszystkich. Organizatorzy zniechęcają osoby zamknięte. Ludzi, którzy oceniają innych a siebie uważają za lepszych. A także tych, którzy myślą, że jakoś to będzie. – Trzeba mierzyć zamiar na siły, jakie się ma – ostrzega ks. Jarosław Raczak. Kapłan pełni funkcję rzecznika EDK, ale o wydarzeniu wie wszystko również z własnego doświadczenia. Sam 4 razy szedł w EDK, dlatego zachęcając do udziału jednocześnie nie owija w bawełnę.

– Trzeba w nocy pokonać trasę 40 km pieszo. Samotnie lub ze znajomymi, ale zawsze w skupieniu, modlitwie i medytacji. Bez rozmów i pikników – opowiada „Niedzieli” ks. Raczak i podkreśla: – To boli i musi boleć, bo trzeba opuścić swoją strefę komfortu, aby powiedzieć Panu Bogu: jestem tutaj, bo chcę się z Tobą spotkać!

Cierpienie i wzrost ducha

Słowa duchownego potwierdzają liderzy rejonów i pątnicy. – Na początku jest normalnie. Po prostu idę, co jakiś czas stacja, krótka modlitwa i tekst rozważań czytany w świetle lampki – relacjonuje Bartek. – Zmaganie może zacząć się na 18., 30. albo jeszcze jakimś innym kilometrze. I raczej zostanie do końca – dodaje.

Reklama

Wielu nie daje rady. Statystyki zrobione przez organizatorów EDK w Otwocku pokazują, że część osób poszła za radą wieszcza Adama Mickiewicza i decyzję o uczestnictwie podjęła „mierząc siły na zamiary”. Lecz sił im nie starczyło. Rok temu z niebieską, liczącą 40 km trasą nie poradziło sobie 40 proc. startujących. Czerwoną, która miała 46 km, pokonało 64 proc. osób. Zieloną – 65 proc. Tylko najdłuższą pomarańczową pokonało 100 proc. Z tym, że na 75-kilometrową trasę wyszło jedynie dwóch mężczyzn. Szli i modlili się przez 14 godz. i 58 minut!

Wśród uczestników jednej z otwockich tras EDK była p. Anna. Pokonanie trasy zajęło jej 10 godz. W czasie marszu nie obyło się bez chwil słabości, bólu i łez. – Jest to piękne, ale i niełatwe wyzwanie. Dotarłam do granic swoich możliwości – pisze. – Każdy kolejny krok zawdzięczałam Bogu i pomocy mego męża. Ostatnie 5 km było wielkim cierpieniem i bólem, ale chyba tak właśnie miało to wyglądać.

Zenobiusz Topyła EDK Rembertów-Sulejówek wspomina tak: – Jest to totalne odejście od cielesności, którą się poniewiera, a wzrostu dostaje nasza dusza. Im mniej cielesności, tym większy wzrost ducha, do którego całe życie dążymy.

EDK nie jest więc przygodą. Jest wyzwaniem dla ciała i ducha, bo każdy walczy o przetrwanie na trasie. Ale przede wszystkim walczy o przemianę własnego życia. A jeśli pątnik staje się lepszy, zyskuje on i wszyscy wokół niego.

Pod prąd do Źródła

Wyzwania, które zachęcają do pogłębienia duchowego wymiaru życia przez doświadczenie fizycznej słabości, stoją w sprzeczności z dominującą dzisiaj kulturą. Ta przede wszystkim zachęca do zabawy. A jeśli proponuje wysiłek to z reguły taki, który jest miły, łatwy i przyjemny.

Ten system wartości uderza w facetów. Przestają się rozwijać, kształtować charakter czy podejmować poważne wyzwania. A kobiety? One także stają się nieodpowiedzialne i powierzchowne – takie dyskusje toczyli studenci na spotkaniach w Duszpasterstwie Akademickim prowadzonym przez ks. Jacka „Wiosnę” Stryczka. Kapłan zastanawiał się, jak zarazem pójść pod prąd współczesnym modom i pomóc młodym. Odpowiedzią stała się... Ekstremalna Droga Krzyżowa.

Pierwsze EDK odbyła się 11 lat temu. Dzisiaj wszyscy są zgodni, że pomysł ks. Stryczka był strzałem w dziesiątkę. A nawet więcej, bo to, co od kilku lat obserwujemy pod koniec Wielkiego Postu zasługuje na miano fenomenu społecznego. Tylko w ubiegłym roku wydarzenie przyciągnęło 80 tys. uczestników. EDK zostały zorganizowane w 350 miejscowościach na ponad 700 trasach.

Pomysł polskiego kapłana przekroczył też granice naszego kraju. W 2018 r. EKD odbyły się w 17 państwach, m.in. w Australii, USA, na Islandii, w Wielkiej Brytanii, Belgii, Irlandii, na Ukrainie, we Włoszech i w Ziemi Świętej.

Mamo, jest dobrze!

Rok temu z pątnikami duchowo połączył się papież Franciszek. Ojciec Święty zachęcił ich, aby ufnie powierzyli Chrystusowi siebie. A także swoje rodziny, przyjaciół i nieprzyjaciół. Po to, by w każdym z nich – mówił Papież – zamieszkał „pokój i moc Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego”. I właśnie tego doświadczyła rodzina Katarzyny.

Kobieta nie kryje, że za pierwszym razem poszła na EDK w Otwocku głównie w intencji swojej córki. Kiedy w 2018 r. wyruszała z domu po raz drugi córka na pożegnanie powiedziała: „Mamo, zobacz, co było rok temu, zobacz, jak się zmieniłam i jak jest dobrze”. – Tak. Bóg uratował moje dziecko. Zaczął prostować jej ścieżki – pisze Katarzyna i dodaje, że ufa, iż w tym roku jej przekonanie, „jak dobry i wielki jest Bóg nabierze jeszcze większej głębi”.

Kościół XXI wieku

Zdaniem ks. Raczaka, to świadectwa uczestników zamieszczane na portalach społecznościowych oraz opowiadane znajomym powodują, że z każdym rokiem coraz więcej osób decyduje się wziąć udział w EDK.

W tym roku prawdopodobnie padnie rekord frekwencyjny, bo rekord miejscowości oraz tras już odnotowano.

– W naszym rejestrze jest już 381 miejscowości, w których wyznaczono 841 tras. A rejestracja kolejnych trwa – powiedział nam w ubiegłym tygodniu rzecznik EDK.

Na Mazowszu, jak na razie, wyznaczono 88 tras. W naszym województwie pierwsze tegoroczne EDK odbyły się w Broku i Żyrardowie. Ale największe marsze dopiero przed nami. Odbędą się one 5 i 12 kwietnia br.

Na początku kwietnia pątnicy pójdą najdłuższymi trasami. Rekordowa, czarno-czerwona, ma 80 km, wiedzie z Rembertowa do Czerwińska nad Wisłą. Tylko 2 km mniej ma pomarańczowa EDK św. Andrzeja Boboli w Otwocku. Obok trasy 40 km, liderzy mazowieckich rejonów wyznaczyli też szlaki krótsze. 20 km ma EDK w Gliniance, 22 km – w Markach. Niewiele dłuższe są trasy w Milanówku i Grodzisku Mazowieckim.

Osoby zainteresowane udziałem w EDK mogą się jeszcze dołączyć. Wystarczy wejść na stronę: www.edk.org.pl. Tam należy wybrać interesującą nas trasę i zarejestrować się. Na stronie są opisy tras, ich aplikacje oraz teksty rozważań przygotowane przez ks. Jacka Stryczka.

Tegoroczna EDK odbywa się pod hasłem „Kościół XXI wieku”. – Obecny Kościół tworzą fajni, zaangażowani ludzie, którzy stali się takimi wyprowadzając moc ze swoich słabości – mówi ks. Raczak i podkreśla, że EDK to właśnie droga pokonywania własnych ograniczeń, aby stać się pięknym człowiekiem. – Dlatego bez złudzeń, będzie ciężko. Ale zaryzykujcie! Przeżyjcie Drogę Krzyżową, która może odmienić wasze życie – zachęca kapłan.

Tagi:
ekstremalna Droga Krzyżowa

Reklama

Droga z Panem

2019-04-30 09:16

Małgorzata Waczyńska
Edycja toruńska 18/2019, str. 6

Archiwum autora
Uczestnicy EDK z Torunia do Włocławka

Trwamy w radości Zmartwychwstania, ale chcemy się podzielić doświadczeniem Ekstremalnej Drogi Krzyżowej. Inicjatywa rozpoczęta przed 11 laty w Krakowie przez ks. Jacka Stryczka i wspólnotę Męska Strona Rzeczywistości początkowo była przeznaczona dla mężczyzn, którzy wśród codziennego zabiegania i pośpiechu chcieli spędzić jedną, bardzo intensywną noc na rozważaniu Męki Pańskiej. Idea ta rozpowszechniła się bardzo szybko i co roku przybywa nowych tras oraz uczestników.

W tym roku z serca naszej diecezji wyruszały dwie trasy. Pierwsza prowadziła z Torunia do tamy na Wiśle we Włocławku. Jej patronem był bł. ks. Jerzy Popiełuszko, którego męczeńska śmierć splotła się z naszymi okolicami, ponieważ niedaleko tamy we Włocławku odnalezione zostało jego ciało.

Naszą drogę rozpoczęliśmy Mszą św. w parafii pw. Matki Bożej Łaskawej i św. Josemarii Escrivy w toruńskich Czerniewicach. Eucharystii przewodniczył ks. Andrzej Jankowski, wikariusz parafii katedralnej w Toruniu.

Wyznaczona trasa, która wynosiła prawie 60 km, to bardzo wymagający dystans. W drogę wyruszyło ok. 25 uczestników. Do 14 stacji dotarło co najmniej 17 osób, które z pewnością miały dużo czasu na modlitwę.

Znacznie więcej, bo ok. 140 osób, wyruszyło w Rodzinną Ekstremalną Drogę Krzyżową, która odbyła się 12 kwietnia. Trasa 22-kilometrowej wędrówki prowadziła z kaplicy pw. św. Andrzeja na toruńskim Jarze do kościoła pw. św. Mikołaja w Papowie Toruńskim i z powrotem. Na miejscu mogliśmy adorować Jezusa w Najświętszym Sakramencie.

Taki sposób rozważania Męki Jezusa wybrały rodziny z dziećmi (najmłodsi mieli 10 lat), wyruszyło też wiele osób starszych. Dla wszystkich była to okazja do pobycia z Jezusem w ciszy, na leśnych drogach, w bólu i wysiłku, w duchowej samotności. Przeżycie EDK to doświadczenie osobistego spotkania z Jezusem dźwigającym krzyż.

* * *

Świadectwa uczestników

EDK było dla mnie ogromnym przeżyciem. Od pierwszej chwili, gdy się o tym dowiedziałem, pomyślałem sobie, że muszę tam być, i poszedłem. Sama droga była dla mnie chwilą dla siebie i dla Boga, bo w tym pędzącym świecie nieraz o to ciężko. Całej drogi nie pokonałem, przeszedłem 40 km. Od trzydziestego kilometra zmagałem się z bólem kolana (dawna kontuzja) i musiałem zrezygnować. Jestem dumny, że w ogóle poszedłem i będę próbował za rok dojść do końca. Króluj nam Chryste.

Piotr

Droga już za nami... Przyznaję, nie było łatwo, ale na pewno było warto. Nie zdawałam sobie sprawy, jak taki wysiłek, mocne zmęczenie do utraty tchu potrafi sprawić, że czujesz, że żyjesz.

Droga nocą w ciszy stwarzała warunki intymności. Miałam osobliwe wrażenie kroczenia z Jezusem. Był to czas próby dla mnie na wielu polach, nie tylko fizycznym. W głowie było wiele myśli, przeważała jedna: zachwyt nad pięknem świata, uwielbienie Boga i poczucie ogromnej miłości Stwórcy.

Momentami miałam wrażenie, że już nie mam więcej sił, że nie dam rady. Przed oczami miałam wtedy Jezusa niosącego krzyż za nasze grzechy. Ta myśl dodawała mi sił. Nie zatrzymałam się, szłam dalej i dotarłam na miejsce. Jestem szczęśliwa, że zdecydowałam się zejść z kanapy. To było piękne doświadczenie bliskości i miłości. Mimo że mam po tym spotkaniu parę pamiątek, jakimi są zakwasy i kaszel, to uważam, że za rok spróbuję znowu!

Anna

Na wiele lat zapamiętam, jak mój słaniający się na nogach ze zmęczenia towarzysz drogi gdzieś po 45 kilometrze przerwał milczenie i zaczął śpiewać „Jesteśmy piękni Twoim pięknem, Panie”. Był to nasz zachwyt nad wspaniałością tego, co mogliśmy przeżyć na EDK.

Uczestniczka

Na EDK wybrałam się po raz pierwszy. Chciałam podziękować Bogu za ten trudny rok, za ocalenie przy życiu mamy mimo przejścia dwóch zawałów. Były jeszcze inne intencje. Ruszałam na EDK z potworną migreną, koleżanki miały obawy, czy to dobry pomysł iść tyle kilometrów z silnym bólem głowy. Poszłam. Droga z Panem mijała szybko, nawet nie zauważyłam, jak po jakimś czasie ból głowy minął. Ciężki był dla mnie odcinek w lesie, który prowadził przez piaszczystą ścieżkę. Jednak różaniec w ręce, pieśni w głowie i słowa „któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste zmiłuj się nad nami” pozwoliły mi dotrwać do ostatniej stacji.

Wspomnę też o pewnej kobiecie, która pięknie czytała rozważania na każdej stacji. Dzięki niej ta Droga Krzyżowa była dla mnie wyjątkowa – Jezus jest w drugim człowieku, w lesie, w ciemności. Jeżeli chcesz Go spotkać, na pewno Ci się uda. Warto żyć ekstremalnie.

Pątniczka

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: polski kapłan nowym prałatem audytorem Trybunału Roty Rzymskiej

2019-07-19 13:09

kg (KAI) / Watykan

Franciszek mianował 19 lipca prałatem audytorem Trybunału Roty Rzymskiej ks. prał. Roberta Gołębiowskiego, pochodzącego z diecezji radomskiej, dotychczasowego oficjała większego I klasy, obrońcę węzła małżeńskiego. Jest on drugim Polakiem obdarzonym tą godnością w Trybunale – pierwszym jest 64-letni prał. Grzegorz Erlebach, pochodzący z Lublińca w diecezji opolskiej. Ponadto emerytowanym prałatem audytorem jest długoletni dziekan tej watykańskiej instancji sądowniczej prał. Antoni Stankiewicz.

Agnieszka Kutyła

Ks. Robert Gołębiowski urodził się 29 marca 1962 r. w Garbatce-Letnisku w powiecie kozienickim. Święcenia kapłańskie przyjął 29 maja 1988 r. Po roku posługiwania jako wikariusz w radomskiej parafii Matki Bożej Miłosierdzia wyjechał na studia prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Po ich ukończeniu rozpoczął pracę w Watykanie, m.in. w Trybunale Roty Rzymskiej, w którym dotychczas był obrońcą węzła małżeńskiego. Jest on także postulatorem sprawy beatyfikacji Sługi Bożego bp. Piotra Gołębiowskiego (1902-80), długoletniego administratora apostolskiego diecezji sandomierskiej.

Mimo wieloletniego pobytu w Watykanie i pracy dla Stolicy Apostolskiej ks. Gołębiowski nie stracił kontaktu ze swoją rodzinną miejscowością i parafią, za co 26 sierpnia 2018 r. podczas obchodów Dożynek Gminno-Parafialnych otrzymał statuetkę „Szycha Garbacka” za zasługi i inicjatywy na rzecz lokalnej społeczności w kategorii „Działalność społeczna i troska o człowieka”.

Prałat Honorowy Jego Świątobliwości to tytuł honorowy przyznawany duchownym za szczególne zasługi w Kościele. Zewnętrznym wyróżnikiem jest fioletowa sutanna, sutanna oblamowana bez pelerynki i pas z frędzlami. W Polsce zwyczajowo nazywa się prałatem również honorowego kapelana Jego Świątobliwości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Toruń: dziś wieczorem rozpoczyna się Song of Songs Festival

2019-07-19 13:15

tk / Toruń (KAI)

Adam Strug, Natalia Niemen, Gospel Rain, Darek Majelonek Hyperhemon – to niektórzy spośród wykonawców, jacy pojawia się na tegorocznym Song of Songs Festival. Jeden z największych festiwali muzyki chrześcijańskiej w Europie odbędzie się w dniach 19-20 lipca na Scenie Plenerowej Centrum Kulturalno-Kongresowego Jordanki w Toruniu.

informacja prasowa

Idea i cel organizowania tej cyklicznej imprezy wynika z przekonania, że w niespokojnej Europie można i trzeba szukać obszarów, w których młodzi ludzie znajdą wspólną płaszczyznę z innymi, podobnie czującymi i myślącymi – zaznaczają organizatorzy.

Ich zdaniem najlepszą formą takiego kontaktu jest muzyka, w szczególności ta inspirowana chrześcijańską tradycją i prawdą płynącą z Ewangelii. „Jest ona jednocześnie drogą do pokonywania uprzedzeń, wrogości i obojętności wobec innych ludzi, czy innych wyznań religijnych” – czytamy na stronie internetowej Festiwalu. Dlatego, zgodnie z formułą towarzyszącą Festiwalowi od początku, także i tym razem zaprezentują się chrześcijańscy muzycy różnych wyznań.

W programie dwanaście koncertów, które zagrają znakomite gwiazdy Polskiej sceny muzycznej.

W trakcie Festiwalu prowadzona będzie zbiórka pod hasłem: „Budujemy i utrzymujemy Most do Nieba – pierwsze hospicjum dla dzieci na Litwie”. To element ogólnopolskiej akcji fundacji Fundacja Aniołów Miłosierdzia.

Song of Songs Festival to międzynarodowy festiwal muzyki chrześcijańskiej, którego pierwsza edycja odbyła się w 1998 r. (z przerwą w latach 2011-16).

Festiwal jest jedną największych w Europie Środkowo-Wschodniej prezentacją czołówki polskich artystów wykonujących współczesną, profesjonalną muzykę chrześcijańską.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem