Reklama

Niedziela Łódzka

Empatia potrzebna od zaraz

Kilka dni temu, 1 kwietnia skończył się okres ochronny dla lokatorów i można ich już, zgodnie z prawem, eksmitować. Nawet na bruk. To, że wiele takich „akcji” nie dotyczy osób, które faktycznie nie płacą i narażają na stratę właściciela lokalu – już wiem. Stąd trzy historie, które nie wiadomo, jaki będą miały finał. Opowieści o pani Marii i jej synu, panu Tadeuszu, i pani Jadwidze pokazują, że w życiu nigdy nie jest tak prosto, że to, co oczywiste, może wydawać się zupełnie inne, ale też, że chyba potrzeba jeszcze wiele czasu, by urzędnicza i właścicielska wrażliwość zyskała więcej człowieczeństwa...

Pusty dom

Kamienica przy ul. Limanowskiego. Wydaje się niezamieszkała. Na pierwszy rzut oka. Bo wśród zabitych dyktą okien jest kilka, w których widać firanki. Bo cała posesja jest zadbana. Bo przy budynku stoją dwie nowe puszki na śmieci, bo można otworzyć furtkę, a potem drzwi wejściowe. To tu na 27 metrach kwadratowych mieszka pani Maria i jej dorosły już syn Piotr. Mimo że budynek jest do wyburzenia, a oni od 2004 r. piszą pisma z prośbami o pilne przyznanie lokalu zastępczego, wszyscy o nich zapomnieli. Ich kilku sąsiadów dostało mieszkania komunalne, kilku zmarło, nie doczekawszy się przydziału, zostali tylko oni. Gdy ich historią zainteresowało się pomagające lokatorom stowarzyszenie, gdy poproszono nadzór budowlany o kontrolę, kobieta najpierw dostała pismo, po którym przeżyła szok – inspektor, który rzekomo oglądał budynek, stwierdził że ten jest całkowicie wyłączony z użytkowania i zabezpieczony przed dostaniem się tu osób trzecich... Potem przyszło kolejne. Z sądu. Że zamiast lokalu czeka ich eksmisja. Powód – bezpieczeństwo. Choć przecież przez 15 lat nie stanowiło to „problemu” i nawet przyjmowano od nich regularnie czynsz. Ale z decyzją o eksmisji łatwiej dać mieszkanie. Każde. Do tej pory (do 2011 r.) dostali kilka propozycji: bez wody, toalety, a nawet w budynku, który ma zostać rozebrany... W dokumentach znajduje się adnotacja – po wskazaniu bez możliwości zobaczenia lokalu, bo drzwi wejściowe zabite deskami a mieszkanie zdemolowane – „jesteśmy zainteresowani lokalami, do których będziemy mogli wejść i je zobaczyć. Takimi, w jakich będziemy mogli godnie, jak ludzie, żyć”. Teraz, po pozwie, żyją jak na tykającej bombie. Bo każdego dnia może zapaść wyrok i zostaną wyrzuceni.

Reklama

Bez skrzynki na listy

Pan Tadeusz to lokator kamienicy przy ul. Wschodniej. W budynku, który zaniedbany, brudny, wręcz odrażający, mieszkają ludzie. Choć wszyscy mówią, że niedługo już tu pobędą. Kamienicę kupiło kilku prywatnych właścicieli i chce się wszystkich pozbyć. Robiąc rzekome remonty, utrudniając ludziom codzienne funkcjonowanie, uniemożliwiając dostęp do prądu, a nawet skrzynek pocztowych, a przede wszystkim windując czynsz. Tadeusz, który jest schorowany, ale też niezaradny i nie zadbał o grupę inwalidzką, dostaje niską emeryturę. Z niej większość przeznaczona jest na leki. Pozostałą część wpłaca kamienicznikom, by choć z czynszem sprzed podwyżki nie zalegać. Pisze też pisma, chce próbować spłacać swoją zaległość, chce – mimo chorób – je nawet odpracować. Kilka miesięcy temu dociera do niego wyrok sądu. Wydany zaocznie – że ma zostać eksmitowany. O sprawie nawet nie wiedział, bo korespondencja do mieszkańców kamienicy dziwnie ginie. Eksmisja, bez możliwości wskazania lokalu. Gdzie ma pójść? Tu mieszka w jednym pokoiku, ze wspólną z innym lokatorem kuchnią. I mimo brudu wokoło ma swój azyl. Po 1 kwietnia być może czeka go ulica... Nic nie wynajmie, bo i za co? ... Rzeczy ma spakowane w kartony. Czeka...

Czynsz i wyrok

I trzecia historia. Pani Jadwiga podpisuje umowę na wynajem mieszkania w kamienicy. Kilkanaście lat temu. W pewnym momencie przychodzi kryzys, z którego robi się zadłużenie za czynsz. Jednak kobiecie udaje się stanąć na nogi i od razu zaczyna spłacać swój dług. W pełni akceptuje to administrator. W międzyczasie zmienia się zarządca nieruchomości. Kobieta nadal spłaca wszystko. I udaje się jej. Tyle tylko, że nowy właściciel chcąc pozbyć się lokatorów, traktuje te wpłaty, jako „zaliczkę za zajmowanie mieszkania” i kieruje sprawę do sądu. Ponieważ i do tej kamienicy nie dociera poczta, pani Maria dowiaduje się o zaocznym wyroku eksmisji. Jest załamana. Z dokumentów wynika, że zajmuje pustostan, a przecież jej mieszkanie zadbane, czyściutkie, wyremontowane przez kobietę. Nikt tego nie sprawdzał. Idzie do organów ścigania, składa doniesienie o przywłaszczeniu pieniędzy, sprawa ciągnie się, ale wyrok o eksmisję nadal wisi. A kamienicznik zaciera ręce, że jedna z ostatnich mieszkających tu osób opuści zajmowany lokal. – A ja przecież wszystko spłaciłam i regularnie płacę swój – podwyższony o 170 proc. czynsz – płacze. Puka do każdych drzwi – prosi o pomoc, gromadzi dokumenty, ale w urzędach – choć wielu przyznaje jej rację – zazwyczaj natyka na prawną bezduszność... Nachodzi ją komornik i zapowiada po 1 kwietnia realizację wyroku. A ona chciała tylko spokojnie żyć na emeryturze... Takich osób, historii, dramatów jest więcej. Jak choćby sprzed kilku dni, gdy próbowano eksmitować z mieszkania dwójkę niepełnosprawnych. Odroczono wyrzucenie ich na bruk, bo skrzyknęli się ludzie, którzy do tego nie dopuścili. Ale ile spraw kończy się inaczej? Ilu ludziom przydarza się kryzys, ilu jest nieporadnych czy zagubionych? Ilu czeka na empatię państwowych organów i urzędników?... Taką od zaraz. Bo przecież w życiu nie ma długotrwałych gwarancji i każdego kiedyś może coś takiego spotkać.

2019-04-03 10:09

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Wiesław Śmigiel odwołuje dyspensę od uczestnictwa we Mszach św.

2020-05-29 14:50

[ TEMATY ]

Msza św.

dyspensa

Bp Wiesław Śmigiel

diecezja toruńska

Ewa Melerska

W związku ze zmianą obostrzeń dotyczących limitu wiernych w kościele biskup toruński odwołuje dyspensę od uczestnictwa w niedzielnej Mszy św.

Bp Wiesław Śmigiel wyraził wdzięczność wobec duchownych, osób konsekrowanych i wiernych świeckich za odpowiedzialną i pełną wiary postawę w czasie epidemii. - Jestem wdzięczny wszystkim, którzy odważnie i roztropnie pomagali innym. Wyrażam wdzięczność wobec służb medycznych, sanitarnych, wolontariuszy i osób zaangażowanych w ochronę życia i zdrowia. Obejmuję modlitwą chorych, a miłosierdziu Bożemu polecam zmarłych – pisze bp Śmigiel.

Odwołując z dniem 6 czerwca dyspensę od uczestnictwa w niedzielnej Mszy św. bp Śmigiel przypomniał, że w dalszym ciągu osoby chore nie popełniają grzechu ciężkiego pozostając w domach.

- Zachęcam wszystkich wiernych do korzystania z posługi duszpasterskiej w parafiach, szczególnie z sakramentu pokuty i pojednania oraz Eucharystii – podkreślił bp Wiesław. Zachęcił także wiernych do gorliwej modlitwy o nowe i święte powołania kapłańskie i zakonne.

Poniżej słowo biskupa toruńskiego skierowane do diecezjan

Drodzy Diecezjanie!

Duchownym, osobom konsekrowanym oraz wiernym świeckim bardzo dziękuję za odpowiedzialną i pełną wiary postawę w czasie epidemii. Był to trudny czas dla nas wszystkich, również w wymiarze duszpasterskim. Jestem wdzięczny wszystkim, którzy odważnie i roztropnie pomagali innym. Wyrażam wdzięczność wobec służb medycznych, sanitarnych, wolontariuszy i osób zaangażowanych w ochronę życia i zdrowia. Obejmuję modlitwą chorych, a miłosierdziu Bożemu polecam zmarłych.

Sytuacja epidemiczna w naszym kraju pozwoliła na zniesienie przez władze świeckie limitu uczestników zgromadzeń religijnych w miejscach kultu. Pozwala to na udział w liturgii wszystkim wiernym, którzy przynależą do żywej wspólnoty Kościoła. Dlatego z dniem 6 czerwca br. odwołuję dyspensę od uczestnictwa w niedzielnych Mszach świętych i serdecznie zapraszam do wspólnej modlitwy! Jednocześnie proszę o ostrożność, odpowiedzialność i rozwagę! Przypominam, że osoby chore oraz wszyscy, którzy zauważą u siebie objawy infekcji (np. kaszel, podwyższona temperatura, itp.) są zwolnione z obowiązku uczestnictwa we Mszy świętej. Przypominam równocześnie o konieczności zachowania w kościołach dystansu i obowiązku zakrywania ust i nosa.

Dziękuję Bogu, że prowadzi nas przez trudny czas epidemii! Zachęcam wszystkich wiernych do korzystania z posługi duszpasterskiej w parafiach, szczególnie z sakramentu pokuty i pojednania oraz Eucharystii. Bardzo proszę o modlitwę w intencji nowych i świętych powołań do kapłaństwa i życia konsekrowanego.

bp Wiesław Śmigiel

Biskup Toruński

CZYTAJ DALEJ

Matka Boża Pocieszenia

2020-05-30 12:32

biechowo.paulini.pl

We wschodniej części ziemi poznańskiej, na historycznym szlaku z Poznania do Kalisza leży miejscowość Biechowo, w której znajduje się sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Otoczony czcią wiernych obraz to największy skarb tej świątyni od najdawniejszych czasów. Jest to wizerunek Maryi trzymającej w prawej ręce jabłko królewskie, a na lewej Dzieciątko Jezus, unoszące prawą rączkę w geście błogosławieństwa. Maleńki Jezus lewą rączkę ma położoną na księdze leżącej na jego kolanach. Twarz Maryi promieniuje wielką łagodnością i miłością. Najstarsze wzmianki o łaskami słynącym wizerunku Maryi pochodzą z XVII wieku, gdzie pisze się o dawno sławnym obrazie, przed którym wierni otrzymują wiele łask i cudów, a szczególnie nawróceń. Znane są liczne nawrócenia na wiarę katolicką i to zarówno z wiary protestanckiej, jak i z żydowskiej. Zachowany został opis pielgrzymki kobiety, przybyłej pieszo z Krakowa, aby dziękować Maryi za otrzymanie łaski wiary. Jednym z pierwszych odnotowanych cudów było uzdrowienie człowieka niewidomego… Podobne łaski i cuda były tak liczne, że w XVII w. wizerunek przyozdabiało wiele wot, niekiedy bezpośrednio przybitych do obrazu. W protokole wizytacyjnym parafii z 1695 roku czytamy, że w „ołtarzu głównym, starożytnym, rzeźbionym i posrebrzanym znajduje się obraz Najświętszej Maryi Panny, trzymającej na ręce Syna swego”. Kult Matki Bożej w Biechowie trwał nieprzerwanie przez stulecia, gdy opiekę nad parafią prowadzili księża filipini i księża diecezjalni. W okresie okupacji hitlerowskiej kościół został zamknięty dla Polaków. Po wojnie stróżami biechowskiego sanktuarium zostali ojcowie paulini, którzy podjęli starania o koronację obrazu Matki Bożej Pocieszenia koronami papieskimi. Ta podniosła uroczystość miała miejsce 12 września 1976 roku a głównym Koronatorem był prymas Polski Stefan kard. Wyszyński Prymas Tysiąclecia dokonał koronacji cudownego wizerunku, złotymi koronami papieskimi. w obecności 12 biskupów, licznie zgromadzonego duchowieństwa oraz dziesiątków tysięcy wiernych, przybyłych z arch. Gnieźnieńskiej i Poznańskiej oraz diecezji Włocławskiej. Była to ostatnia koronacja dokonana przez Prymasa Tysiąclecia w archidiecezji gnieźnieńskiej. Podczas tej uroczystości Prymas Wyszyński nauczał: „A my poznajemy, że w Biechowie działa w szczególny sposób Święta Boża Wspomożycielka. A my pamiętamy i odpowiadamy na to wezwanie. A my, za pomnożenie łask, które się objawiają będziemy pomnażali również naszą miłość, cześć i wdzięczność. A my pragniemy, aby i polska dusza, aby nasza dusza, zapatrzona głęboko w swoją tradycję chrześcijańską i kulturę milenijną, była promienna, świetlista, pogodna, jasna i pełna nadziei na przyszłość”. Do dzisiaj żywy kult Maryi gromadzi rzesze wiernych, szczególnie w doroczny odpust, który przypada w niedzielę po 8 września. Wiele pielgrzymek do Matki Bożej Pocieszenia przybywa pieszo, np. z Wrześni - niemal z wszystkich parafii, Miłosławia, Orzechowa, Czerniejewa, Czeszewa - harcerze, a najstarsza ze Środy Wielkopolskiej pielgrzymuje już ponad 130 lat, dziękując Maryi Biechowskiej za ocalenie miasta od zarazy. Także i my, chciejmy prosić dziś Matkę Bożą o łaski zdrowia i cierpliwości w dźwiganiu krzyża cierpień i choroby oraz o pocieszenie w trudnych chwilach życia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję