Reklama

W rękach porywaczy

2019-05-08 08:12

Z o. Jeanem de Dieu Bukuru rozmawiał Radosław Malinowski
Niedziela Ogólnopolska 19/2019, str. 20-22

Łukasz Małecki

Z o. Jeanem de Dieu Bukuru rozmawia Radosław Malinowski

RADOSŁAW MALINOWSKI: – Noc z 21 na 22 maja 1996 r. – cztery dni przed Zesłaniem Ducha Świętego. Chyba zapamięta ją Ojciec do końca życia?

O. JEAN DE DIEU BUKURU: – Tak, wtedy zostaliśmy porwani przez rebeliantów. To było krótko przed północą, w naszym internacie przy niższym seminarium wszyscy już spali. Wówczas zaczęło się piekło na ziemi!

– No właśnie, wspomniał Ojciec, że do porwania doszło w niższym seminarium. Myślałem, że takie miejsca cieszą się szacunkiem w Afryce i nie dokonuje się na nie napadów...

– Tak, Kościół katolicki jako instytucja zawsze cieszył się szacunkiem zarówno w Burundi, jak i w całej Afryce Wschodniej. Ale w 1996 r. trwała brutalna wojna domowa, w której ani rebelianci, ani armia nie mogli odnieść zwycięstwa, co przeważyłoby szalę na którąś ze stron. Więcej – obie strony konfliktu traktowały ludność jako potencjalnych kolaborantów, dochodziło do gwałtów, rzezi całych wiosek, dokonywanych zarówno przez rebeliantów, jak i przez wojsko. I wtedy właśnie napadnięto na nasze seminarium.

– W jakim celu?

– Aby zdobyć niewolników do pracy oraz żywność dla rebeliantów.

– Niewolników do pracy? To brzmi jak z opowieści podróżniczych w XIX wieku.

– Tak, porwano nas do pracy niewolniczej w bazie rebeliantów. Porwano nas, bo rebelianci desperacko potrzebowali ludzi do pracy i do zasilenia ich szeregów.

– Kiedy nastąpiło porwanie, wiedział Ojciec, co się stanie za chwilę?

– Oczywiście, że nie. Całe porwanie było dla mnie szokiem. Obudzono mnie ok. północy biciem. Byłem zaspany – dopiero co zasnąłem – więc nie wiedziałem, co się dzieje i dlaczego ktoś mnie bije. Dopiero kiedy zobaczyłem nad sobą zamaskowanego mężczyznę, który w jednej ręce trzymał kałasznikowa, a w drugiej drewnianą pałkę, uświadomiłem sobie, że dzieje się coś bardzo niedobrego. Wszędzie panował chaos, słychać było krzyki bitych kolegów, cały internat wyglądał, jakby zaraz miał się na nas zawalić sufit. Rebelianci kazali nam się spakować i wyprowadzili nas przed budynek. Tam ustawili nas w szeregu i wyruszyliśmy w stronę lasu.

– Nie próbował Ojciec uciekać?

– Byliśmy przerażeni, nie rozumieliśmy, co się dzieje, zresztą rebelianci przykazali nam, żeby nie łamać szyku, a każdy, kto wyjdzie poza szereg, zostanie dla przykładu zastrzelony. Kiedy doszliśmy do skraju lasu, nasi porywacze przekazali nas kolejnej grupie, która – jak się okazało – stała się naszymi właścicielami. Kazano nam rozpakować plecaki, a następnie wybrano z nich najstarsze rzeczy, łachmany, które nam dano, a resztę naszego dobytku zabrano. Koszula i podarte spodnie to jedyne rzeczy, które posiadaliśmy!

– Nie chciano za Was – seminarzystów – okupu?

– Nie, byliśmy siłą roboczą. Myślę, że docelowo sami mieliśmy zostać rebeliantami, ale dopiero po złamaniu nas.

– Jak wygląda bycie niewolnikiem rebeliantów?

– Jesteś ich rzeczą. Robisz wszystko, co ci każą. Wstawaliśmy już o 2 nad ranem i przy akompaniamencie bicia, wyzwisk zaczynaliśmy pracę. Kazano nam gotować, sprzątać, pracować na ich małej farmie, być ich tragarzami, robić w zasadzie wszystko, do czego nas zmuszano. Byliśmy bici i poniżani. Często po długim i ciężkim dniu pracy kazano nam wchodzić do lodowatej rzeki i tam spędzać noc – to dla zabawy i uciechy naszych właścicieli.

– Nie było taryfy ulgowej dla seminarzystów, jakiegoś szacunku dla Waszej wiary?

– Wręcz przeciwnie, po dotarciu do obozu wygolono nam na głowie znak krzyża, co powodowało, że obchodzono się z nami szczególnie okrutnie. Każda nowa grupa rebeliantów, która przechodziła przez nasz obóz, poniżała nas, biła i wyśmiewała.

– Ciężko jest w takiej sytuacji przetrwać...

– Tak, któregoś dnia grupa przyjaciół spróbowała ucieczki. Niestety, w trakcie tej próby zostali pojmani i przyprowadzeni do obozu. Rebelianci zgromadzili nas wokół nich, a następnie zatłukli ich kolbami dla przykładu. To było straszne patrzeć na przyjaciół zabijanych w taki sposób, a jednocześnie nie móc nic zrobić...

– Nie mogę sobie tego wyobrazić.

– Do dziś pamiętam ich twarze, jak konali. To są takie momenty, kiedy myślisz, że masz przed sobą już tylko udrękę i śmierć.

– Stracił Ojciec nadzieję?

– Na szczęście nie. To, co utrzymywało mnie przy życiu, to modlitwa. Kiedy byłem dzieckiem, mama nauczyła nas się modlić katolickimi modlitwami. Wtedy modlitwa – zresztą śpiewana – Drogi Krzyżowej dawała mi nadzieję. Znajdowałem ukojenie w rozważaniu męki Chrystusa.

– I modlitwa Ojca została wysłuchana.

– Tak! Udało mi się uciec. Pewnego dnia rebelianci zarządzili, że mamy przenieść obóz na granicę z Kongo. W trakcie tej operacji przekroczyliśmy drogę do stolicy kraju. Po raz pierwszy wiedziałem, gdzie jestem! Wiedziałem zatem, w jakim kierunku mógłbym uciekać. A sama okazja do ucieczki nadarzyła się w drodze powrotnej, kiedy skończyło się nam pożywienie. Rebelianci postanowili zaatakować i obrabować pobliską wioskę. Nas zostawiono z bagażami. Kiedy oprawcy wrócili, obładowani zrabowaną żywnością, zaproponowali, byśmy sami zeszli do wioski i zrabowali resztki pożywienia. I wtedy, schodząc w kierunku wsi, po raz pierwszy zrozumiałem, że nie jestem pilnowany, że mogę uciec!

– Nie bał się Ojciec?

– Strasznie się bałem! Miałem w tyle głowy, co rebelianci zrobili z moimi kolegami! Ale dla mnie życie w obozie było jak śmierć, więc nie miałem nic do stracenia. Zacząłem uciekać w przeciwnym kierunku niż mój oddział i dzięki Bogu udało mi się uciec.

– Kiedy Ojciec poczuł, że jest bezpieczny?

– Przez kilka dni i nocy przechodziłem przez opuszczone tereny, gdzie były tylko zgliszcza i ciała zabitych. Potem natrafiłem na oddział wojska, który próbował mnie zabić, ale udało mi się schronić w pobliskiej wiosce. Mieszkańcy chcieli mnie również wydać wojskowym, ale na szczęście ktoś mnie rozpoznał i zamiast tego cała wioska uciekła, a mnie puszczono wolno.

– Dlaczego?

– Gdyby wojsko się dowiedziało, że mieszkańcy wioski nie wydali mnie żołnierzom, prawdopodobnie splądrowałoby wioskę, a mieszkańców w ramach zemsty zabiło. Miałem szczęście, że ktoś mnie rozpoznał.

– Wrócił Ojciec do swojego seminarium?

– Po moim seminarium zostały tylko zgliszcza, nie było do czego wracać, więc zostałem skierowany do innej placówki, potem postanowiłem kontynuować formację jako członek Zgromadzenia Misjonarzy Afryki (ojcowie biali).

– Czy ta straszna historia miała jakiś wpływ na Ojca drogę do kapłaństwa?

– Tak, oczywiście. To wtedy, w tym trudnym dla mnie okresie, poczułem powołanie do pracy z tymi, którym odebrano wolność i nadzieję. A przecież praca kapłana, zwłaszcza na misjach, to przynoszenie dobrej nowiny, Ewangelii Jezusa Chrystusa.

– I tak Ojciec wylądował w pracy z byłymi niewolnikami...

– Tak, choć po drodze były i studia w Ziemi Świętej, i parafia w Mozambiku. Teraz jednak, wraz z organizacją HAART Kenya, pracuję z osobami, które zostały zniewolone tak jak ja kiedyś.

– Niewolnictwo nadal istnieje, o czym czasami nie mamy świadomości tu, w Polsce.

– Niewolnictwo jest, niestety, jednym ze znaków rozpoznawczych naszych czasów. Według ONZ, corocznie w sytuacji niewolnictwa może się znajdować nawet 40 mln ludzi. Są sprzedawani do pracy przymusowej, wyzysku seksualnego, a nawet na organy. Oczywiście, niewolnictwo występuje na wszystkich kontynentach, ale w krajach takich jak Kenia jest to problem szczególny – instytucje państwowe nie chcą lub nie mogą udzielać pomocy ofiarom. Zostaje więc Kościół.

– Bierze Ojciec teraz udział w kampanii Wolni-Niewolni.

– Tak, zbieramy fundusze na pomoc ofiarom w Kenii w schronisku prowadzonym przez organizację HAART. Jest to jedyna taka placówka w całym kraju, gdzie można im udzielić pomocy. Niestety, pomoc ofiarom, zwłaszcza kiedy potrzebna jest interwencja medyczna, zawsze dużo kosztuje. Nigdy nie odmówiliśmy pomocy, ale czasami jest nam naprawdę trudno.

– A jak możemy Wam pomóc?

– Wraz z Papieskim Stowarzyszeniem Pomoc Kościołowi w Potrzebie prowadzimy teraz kampanię, w ramach której zbieramy fundusze na pomoc dzieciom – ofiarom handlu ludźmi. Liczę, że uda nam się zebrać pieniądze dla naszych braci i sióstr. Te osoby – tak jak ja kiedyś – teraz potrzebują naszego wsparcia.

* * *

O. Jean de Dieu Bukuru
jest misjonarzem Afryki (Zgromadzenie Misjonarzy Afryki). Urodzony w 1978 r. w Burundi o. Jean został porwany w 1996 r. z niższego seminarium przez rebeliantów podczas krwawej wojny domowej i zmuszony do niewolniczej pracy.
Po wojnie wstąpił do zgromadzenia misyjnego. Studiował m.in. w Ghanie, Zambii i w Jerozolimie, gdzie otrzymał święcenia diakonatu w 2010 r. W 2011 r. został wyświęcony na prezbitera i do 2013 r. pracował jako proboszcz na parafii w Mozambiku. Obecnie kończy studia na kierunku: stosunki międzynarodowe w Nairobi. Zasiada też w Radzie Nadzorczej HAART Kenya, gdzie zajmuje się problemem handlu ludźmi.

Aby wesprzeć dzieło o. Jeana de Dieu Bukuru, można wpłacić dowolną kwotę na konto Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie: 72 1020 4900 0000 8502 3179 5260 lub wysłać SMS o treści: WOLNI na numer 72052 (koszt 2 zł +VAT).

Prof. Koseła: przestaliśmy myśleć o kapłaństwie jako o stanie poważnym

2019-11-12 12:16

ar / Warszawa (KAI)

Przestaliśmy myśleć o kapłaństwie jako o stanie bardzo poważnym. Zarówno księża, jak i świeccy stracili tę wizję umocowaną na Soborze Trydenckim – ocenił socjolog prof. Krzysztof Koseła, komentując spadek liczby seminarzystów w Polsce. Do polskich seminariów wstąpiło w tym roku 498 kandydatów do kapłaństwa, o 122 mniej niż w roku 2018 – wynika z danych uzyskanych przez KAI.

Ks. Paweł Kłys

Prof. Koseła zauważył, że przy okazji poszukiwania przyczyn spadku ilości kandydatów do kapłaństwa, należy na wstępie zadać pytanie o demografie – dlaczego rodzi się mniej dzieci oraz dlaczego młodzież jest mniej religijna. Jego zdaniem, zmieniła się polska mentalność - Ze społeczeństwa, w którym wartości katolickie były bardzo ważne, staliśmy się społeczeństwem, dla którego ważny jest duży samochód - stwierdził.

Socjolog podkreślił, że Kościół katolicki na Soborze Trydenckim wypracował pewną wizję kapłaństwa, jako dar szczególnego wybrania, szybsza droga do świętości. - Obecnie żyjemy w czasach, w których te idee się wytarły, zbladły. W rozumieniu kapłaństwa przez kapłanów, jak i w rozumieniu kapłaństwa przez ludzi świeckich. Myśląc „kapłan” społeczeństwo straciło poczucie, że jest to człowiek szczególnie wyróżniony – dodał.

Prof. Koseła odniósł się do opublikowanego niedawno artykułu, w którym pewien socjolog podał dane dotyczące księży łamiących celibat. – Te badania nie były wiarygodne, a jednak funkcjonowały jako coś oczywistego. To mówi wiele o myśleniu katolików, którzy zamiast zweryfikować informacje, przyjęli je jako coś oczywistego. Wydaje się, że nie są to trafne wyniki, ale sama reakcja na to wydarzenie, obrazuje w jaki sposób ludzie patrzą dziś na kapłaństwo. Podobnie było w kwestii pedofilii w Kościele. Wszyscy się zasmucili zamiast podnieść wielkie larum, że coś się załamało w Kościele. Przestaliśmy myśleć o kapłaństwie jako o stanie bardzo poważnym. Zarówno księża, jak i świeccy stracili tę wizję umocowaną na Soborze Trydenckim – powiedział.

Zdaniem socjologa, jest to główna przyczyna braku powołań do kapłaństwa. - Wybudowano wielkie gmachy seminaryjne. Teraz są one niemalże puste. Straciliśmy pewną idee świętości kapłaństwa. Nie jest to już stan do którego aspirują młodzi ludzie, aby pięknie przeżyć życie, tak jak to było dawniej – wyjaśniał.

- Oczywiście w porównaniu do tego co dzieje się np. we Francji, spadek powołań jest o wiele mniejszy, ale myślę, że należy przemyśleć jak wypracować nowe spojrzenie na kapłaństwo, jako naprawdę godny, poważny i piękny stan. Ludzie chcą uczestniczyć w czymś ważnym i pięknym – podsumował prof. Koseła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najświętsza Maryja Panna z Guadalupe

2019-12-11 20:58

O. Gabriel Garcia

Aztecy zaczęli się tam osiedlać w roku 1325. Tenochtitlan (obecnie miasto Mexico) było wyspą na jeziorze Texcoco. W listopadzie 1519 r. wraz ze swoim wojskiem zdobył je Hiszpan Hernan Cortes.

Graziako/Niedziela

Musiał jednak toczyć boje aż do 13 sierpnia 1521 r., nim zwyciężył ostatniego króla Azteków - Guatemoca. Azteccy mieszkańcy byli przerażeni tą klęską i zachłannością Hiszpanów. Między tymi dwoma narodami istniały olbrzymie różnice w kulturze, mowie, religii i zwyczajach. Trudno było znaleźć wspólny język. Zwycięzcy siłą zmuszali Azteków do przyjęcia wiary katolickiej. Byli jednak również i tacy misjonarze, którzy próbowali wprowadzić nową religię w sposób pokojowy i przy pomocy dialogu. 10 lat po hiszpańskim podboju miały miejsce objawienia Matki Bożej w Guadelupe. Przytaczamy tekst tubylca Nicana Mopohuna, przypisany Antoniemu Valeriane, jako najbardziej wiarygodny i dokładny oraz posiadający historyczną wartość.

Objawienie

9 grudnia 1531 r., w sobotni poranek, Dziewica ukazała się Juanowi Diego, tubylcowi z Cuauhtitlan, świeżemu konwertycie, ochrzczonemu krótko przed tym zdarzeniem. Juan Diego był w drodze na lekcję religii i gdy znajdował się w pobliżu wzgórza Tepeyac, doszedł go przepiękny śpiew ptaków. Nagle ptaki przestały śpiewać, a on usłyszał ze wzgórza głos wołający go po imieniu: „Juanito, Juan Diegnite”. Ujrzałem Panią o ponadnaturalnej piękności. Jej suknia błyszczała jak słońce. Głaz, na którym stały jej stopy, wyglądał jak z kamieni szlachetnych, a ziemia błyszczała jak tęcza. W tym pierwszym objawieniu Dziewica wyraziła Juanowi swe życzenie wybudowania kościoła na wzgórzu Tepeyaca. Juan Diego udał się natychmiast do biskupa - franciszkanina Juana de Zumarraga, by mu przekazać to, co się zdarzyło, lecz tenże nie uwierzył mu. Tubylec powrócił do domu smutny i zniechęcony. Tego samego dnia Juan Diego jeszcze raz wstąpił na wzgórze i spotkał tam Panią Nieba, która na niego czekała. Poprosiła go, by ponownie dotarł w następnym dniu do biskupa, by można było mu dokładnie przekazać życzenie. Wreszcie w następnym dniu, po długim oczekiwaniu, biskup przyjął go. Aby się przekonać, czy rzeczywiście mówi prawdę, skierował do niego wiele pytań i zażądał od niego przyniesienia znaku.

Juan Diego przekazał odpowiedź biskupa Pani, która prosiła go o przyjście ponowne w następnym dniu, by mogła przekazać mu znak. Jednakże Juan Diego nie stawił się w oznaczonym terminie na rozmowę z Panią Nieba, ponieważ poważnie zachorował jego wujek, musiał więc sprowadzić lekarza.

12 grudnia, we wtorek, Juan Diego udał się w drogę do Tlatelolco, aby sprowadzić kapłana, gdyż wujek chciał się wyspowiadać. Aby zdążyć do miasta, wybrał inna drogę, gdyż nie chciał zostać zatrzymanym przez Panią. Ona jednak spotkała go i Juan Diego opowiedział, co stało się z wujkiem. W odpowiedzi usłyszał, że nie ma się martwić stanem swego wujka, gdyż on wyzdrowieje. Uspokojony tymi słowami Juan Diego wypełnił życzenie Dziewicy i wspiął się na wzgórze, aby przynieść świeże róże. Dziewica uporządkowała kwiaty własnymi rękoma i złożyła w zagłębienie jego peleryny. On sam udał się ponownie do biskupa i na kolanach przekazał mu prośbę Dziewicy, rozpościerając swą pelerynę, pozwalając wypaść z niej różom. Nagle na pelerynie ukazał się obraz Dziewicy Matki Bożej. Biskup wraz z obecnymi osobami ujrzeli ten piękny i cudowny obraz. Dla Indian była to ogromna radość, jakby wybawienie. Objawienia, które miał Indianin, oraz obraz na pelerynie były znakami, że tubylcy zostali mocno włączeni do nowej wiary. W ciągu następnych 10 lat dokonało się około 8 milionów nawróceń.

Peleryna zrobiona jest z grubego lnu i z włókien maguey, na których utrzymują się silne, błyszczące kolory. Jej pierwsze naukowe badania zostały przeprowadzone w roku 1936. Niemiecki chemik, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, Ryszard Kühn stwierdził, że farby te nie pochodzą ani z mineralnych, ani roślinnych, ani ze zwierzęcych materiałów.

W roku 1951 rysownik Carlos Salinas odkrył, że w oczach Dziewicy widać postać mężczyzny z brodą. Od tego czasu badało obraz wielu optyków i specjalistów. W roku 1956 doktor Javier Torroella, optyk i chirurg, wydał lekarskie orzeczenie, w którym potwierdził, że w oczach Dziewicy widać ludzką postać. Do dziś do dziewicy z Guadelupe pielgrzymowało ponad 20 milionów ludzi i w ten sposób Guadelupe stała się najczęściej odwiedzanym sanktuarium świata. Wszyscy: biedni i bogaci, intelektualiści i robotnicy, rolnicy i studenci, mężczyźni i matki zdążają tam z wielka miłością i wiarą, aby odwiedzić naszą Matkę Nieba w bazylice Guadelupe i powiedzieć jej głośno lub cicho: „Bądź pozdrowiona, Maryjo, pełna łaski...”.

Z niem. tł. B. Gniotowa

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem