Reklama

Śp. ks. Michał Walkowski

Pokornie żył dla Boga

2019-05-15 08:06

Grzegorz Jacek Pelica
Edycja lubelska 20/2019, str. 4

Jan Franciszek Pelica
Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył bp Mieczysław Cisło

W oktawie Wielkiej Nocy 26 kwietnia do domu Ojca odszedł ks. kan. Michał Walkowski, proboszcz parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Grabówkach. Urodził się w 1953 r. w Lublinie; święcenia kapłańskie przyjął 15 czerwca 1980 r. Był wikariuszem w parafiach: Rzeczyca Ziemiańska, Łęczna (pw. św. Marii Magdaleny), Niemce i Świerże oraz proboszczem w Brzozówce (1993–2001) i Grabówkach (2001-19). „Dziękuję wszystkim, którzy stanęli na drodze mojego powołania. Wielkie jest miłosierdzie Boże, które mnie wspiera w moich słabościach, w mojej nieudolności” – napisał w testamencie zmarły kapłan.

Ostatnie pożegnanie

Uroczystościom żałobnym w Grabówkach, w parafii w której przez niemal 20 lat śp. ks. Michał Walkowski był proboszczem, 1 maja przewodniczył abp Stanisław Budzik. W następnym dniu Zmarły powrócił do rodzinnej ziemi w Łęcznej. Po Mszy św. pogrzebowej, sprawowanej pod przewodnictwem bp. Mieczysława Cisło w kościele pw. św. Barbary, odbył się pochówek; ciało kapłana spoczęło przy rodzicach Tadeuszu i Reginie na cmentarzu parafialnym. W pożegnaniu śp. ks. Walkiewicza uczestniczyło każdego dnia prawie 100 kapłanów, rodzeństwo Urszula i Jerzy, licznie zgromadzeni wierni. Podczas Liturgii pogrzebowej „pokornego robotnika Winnicy Pańskiej, który pragnie wejść do radości Pana”, żegnali: ks. Tadeusz Pajurek, ks. Andrzej Puzon, ks. Janusz Rzeźnik, ks. Andrzej Lupa, ks. Jerzy Ważny i ks. Tomasz Konstanciuk. Na zakończenie żałobnej liturgii bp Mieczysław Cisło podziękował za wielką kulturę parafianom z Grabówek, kościelnemu Stanisławowi Adamczykowi, druhom z Ochotniczej Straży Pożarnej, rodakom z Łęcznej oraz służbie medycznej z Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej, ze Świdnika i z Puław. Przywołując przesłanie św. Jana Pawła II o historycznej misji polskich kapłanów, zachęcił do modlitwy o powołania i za powołanych, pomimo sekowania medialnego i politycznego. Duchowieństwo zachęcał do pogłębiania tożsamości kapłańskiej, wytężonej ewangelizacji i nie podawania się materializmowi.

Reklama

Dar kapłaństwa i cierpienia

Okolicznościową homilię wygłosił ks. Dariusz Tkaczyk, proboszcz chełmskiej parafii pw. św. Matki Teresy z Kalkuty, wychowanek z parafii Niemce, gdzie Zmarły był szkolnym katechetą. Ks. Tkaczyk wspominał, że młodzież dojeżdżająca do szkół w Lublinie chętnie przychodziła na parafialne katechezy ks. Michała, a on sam utwierdził się w decyzji o wyborze kapłaństwa. Kaznodzieja podjął refleksję nad utraconym pokojem serca współczesnych ludzi, aby odwołując się do św. Ambrożego, opowiedzieć o kapłaństwie ks. Michała. – O najbardziej drażliwych kwestiach dyskutował ze spokojem i rozwagą; nie tworzył sytuacji konfliktowych, nie dawał ponosić się emocjom, a najtrudniejsze sytuacje umiał rozładować żartem; poczucie humoru ułatwiało mu dotarcie do ludzi. Dzięki tym cechom charakteru wprowadzał pokój i radość. Był bardzo dobrym człowiekiem i tą dobrocią otwierał ludzkie serca na Chrystusa – mówił ks. Tkaczyk. W Grabówkach potrafił dzielić ludzkie troski i radości, był zawsze otwarty na ludzi; parafialnie niejednokrotnie mówili, że jest dla nich jak brat. – Ostatni rok życia przepełniony był cierpieniem, ale nie skarżył się i nie narzekał. Z wielką ufnością znosił swoją sytuację, a kiedy odwiedzaliśmy go, to pytał nas o zdrowie. Zachował spokój i uśmiech, choć on gasł w ostatnich dniach. Kilkumiesięczna choroba przygotowała nas na jego odejście, ale nie umniejsza to poczucia straty. Jednak i w życiu, i w śmierci człowiek jest własnością Boga. Czyż to nie jest lekcja odbudowania pokoju serca? Od Boga idę i wracam do Boga, przez kwietne gaje i ciernie Ogrójca; w daleką wieczność wiedzie moja droga: do Ojca idę, wracam do Ojca – cytował ks. Dariusz Tkaczyk.

Tagi:
odszedł do Pana

Brazylia: zmarł kard. Serafim Fernandes de Araújo

2019-10-08 18:23

pb, ks. ak, kg / Belo Horizonte (KAI)

W wieku 95 lat zmarł 8 października brazylijski kardynał Serafim Fernandes de Araújo, emerytowany metropolita Belo Horizonte.

L.C.Nottaasen / Foter.com / CC BY

Serafim Fernandes de Araújo urodził się 13 sierpnia 1924 r. Ukończył seminarium w Diamantinie i Papieski Uniwersytet Gregoriański w Rzymie, uzyskując tam doktoraty z teologii i prawa kanonicznego. Również w Wiecznym Mieście przyjął święcenia kapłańskie w 1949 r.

Do kraju powrócił w 1951 r., po czym pracował duszpastersko w parafiach na terenie archidiecezji Diamantina. W latach 1956-59 był ponadto kapelanem 3. batalionu policji w tymże mieście. Wykładał też w swym dawnym seminarium duchownym, był też m.in. archidiecezjalnym dyrektorem ds. katechizacji.

19 stycznia 1959 r. bł. Jan XXIII mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji Belo Horizonte. Sakrę nominat przyjął 7 maja tegoż roku w Diamantinie z rąk miejscowego arcybiskupa. Nowy biskup był w latach 1960-81 rektorem Uniwersytetu Katolickiego w Minas Gerais i uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II (1962-65). Wziął też udział w III konferencji ogólnej CELAM w Puebli (Meksyk) w 1979 r.

Jan Paweł II mianował go 22 listopada 1982 r. koadiutorem z prawem następstwa w archidiecezji Belo Horizonte, a 5 lutego 1986 r. objął w niej rządy. Na konferencji ogólnej CELAM w Santo Domingo w październiku 1992 r. był jednym z trzech przewodniczących obrad tej organizacji, skupiającej episkopaty 22 krajów Ameryki Łacińskiej i Karaibów.

Na konsystorzu 21 lutego 1998 r. Jan Paweł II mianował go kardynałem, przydzielając mu jednocześnie jako kościół tytularny rzymską świątynię pw. św. Ludwika Marii Grigniona de Montfort. Nowy kardynał ustąpił z urzędu arcybiskupa Belo Horizonte 28 stycznia 2004 r.

- Byłem bardzo szczęśliwy w dzieciństwie od momentu kiedy zdecydowałem się zostać księdzem. Dzięki wyrzeczeniom i poparciu mojego ojca wstąpiłem do seminarium. Dziękuję Bogu za moje święcenia. Chcę zostawić przesłanie w sercach wszystkich: kiedy człowiek mówi, że coś jest niemożliwe, Bóg mówi, że to jest możliwe, że wszystko jest możliwe - opowiadał przed kilku laty hierarcha.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kiedy obowiązuje post?

Ks. Ryszard Kamiński
Edycja płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Portugalia: więźniowie pomogli w budowie gigantycznej szopki w Bradze

2019-12-13 19:19

mz (KAI/AE) / Braga

Więźniowie z zakładu karnego w Bradze w północno-zachodniej Portugalii pomogli przygotować jedną z największych w tym kraju żywych szopek w miejscowości Priscos. Na powierzchni ponad 30 tys. m kw. powstała tam scenografia z czasów narodzin Jezusa. Do 12 stycznia kilkuset statystów będzie przedstawiało sceny biblijne. Współodpowiedzialny za budowę szopki ks. João Torres powiedział, że w pracach przy budowie 90 scen uczestniczyło łącznie ponad 40 więźniów.

Ks. Jerzy Uchman

Priscos jest jednym z etapów szlaku bożonarodzeniowych żłóbków, do których odwiedzenia co roku zachęca archidiecezja Bragi. Na trasie zwiedzający mogą zobaczyć m.in. szopkę w tamtejszej katedrze, w muzeum Piusa XII, a także w kilkunastu parafiach miasta i okolicznych miejscowości.

Oryginalny projekt w Priscos ruszył po raz pierwszy jako owoc wystosowanego w 2006 r. przez portugalskich biskupów apelu, aby w okresie Adwentu i Bożego Narodzenia bardziej eksponować postać Dzieciątka Jezus.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem