Reklama

Dar miłosierdzia w Łukowej

2019-05-15 09:02

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 20/2019, str. 2

Joanna Ferens
Oddając krew, ratują życie

Klub Honorowych Dawców Krwi im. ks. Marka Sobiłło przy Ochotniczej Straży Pożarnej w Łukowej zorganizował w Niedzielę Miłosierdzia Bożego wiosenną akcję poboru krwi

Swoją obecnością akcję zaszczyciła dyrektor Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Lublinie, dr n. med. Elżbieta Puacz. – Bardzo się cieszę, że wszystkie akcje w Łukowej związane są z wydarzeniami, które ukazują dobro. Ludzie, którzy ratowali innych w czasie wojny przekazywali dobro i na pamiątkę tego mieszkańcy obecnie żyjący w gminie Łukowa przychodzą i oddają krew. Dziś z kolei święto Miłosierdzia Bożego, dlatego tym bardziej, kiedy mówi się o miłosierdziu wobec drugiego człowieka, widzimy tutaj zamienione słowa w czyn, które są dowodem na to miłosierdzie (...). Piękne jest, że tą ideę honorowego krwiodawstwa przekazują kolejnym pokoleniom, że o tym się mówi i zwraca się na to uwagę. I to jest niezmiernie budujące. Dlatego też bardzo często wspominam, gdy jesteśmy na spotkaniach nawet w Ministerstwie Zdrowia czy w Narodowym Centrum Krwi o tej wyjątkowej gminie, gdzie ludzie tak chętnie i ofiarnie niosą pomoc drugiemu człowiekowi – wskazała.

Jeden z krwiodawców, wójt gminy Łukowa Stanisław Kozyra tłumaczył, iż akcje poboru krwi w Łukowej już na trwałe wpisały się w życie tej społeczności. – W Łukowej do oddawania krwi nikogo specjalnie nie trzeba namawiać. Nasi krwiodawcy na akcje poboru krwi przychodzą całymi rodzinami. To już kolejne pokolenie oddaje krew. Ktoś kto kiedyś przychodził z rodzicami, po osiągnięciu pełnoletniości sam oddaje krew. To bardzo dobrze rokuje na przyszłość – dodaje wójt.

Prezes klubu, Robert Chmiel podkreślał, że łukowscy krwiodawcy są otwarci i widzą potrzebę niesienia pomocy drugiemu człowiekowi. – Niedawno przeżywaliśmy święta Wielkiej Nocy. (…) Możemy w ofiarę Chrystusa się wpisać i oddać cząstkę siebie komuś kogo nie znamy. Z miłości oddajemy krew ratując zdrowie i życie chorych, szczególnie gdy mamy świadomość, że krew jest niezastąpionym lekiem, ponieważ nie możemy jej wyprodukować ani sztucznie pozyskać. Nasze akcje trwają już 10 lat i mamy nadzieję, że będziemy mogli jak najdłużej nieść pomoc – podkreślił.

Reklama

Łukowscy krwiodawcy podczas Mszy św. w kościele parafialnym podziękowali również dyrektor Elżbiecie Puacz za służbę społeczeństwu w trosce o jego zdrowie, za wsparcie dla akcji organizowanych w Łukowej oraz za uświetnianie swym śpiewem i muzyczną oprawę liturgii. Dyrektor Puacz nie ukrywała wzruszenia i również dziękowała za wszystko, co dzieje się w Łukowej. – Niesamowite zaskoczenie i niespodzianka dla mnie, przygotowane przez Klub Honorowych Dawców Krwi im. ks. Marka Sobiłło w momencie, gdy to ja powinnam dziękować za to, że tyle godzin bezinteresownej pracy ludzie przekazują, aby taką akcję zorganizować. Ponadto dziękuję wszystkim dawcom, bo gdyby ich nie było to potrzebujący byliby bez pomocy i nie udałoby nam się uratować wielu istnień ludzkich. Dlatego staram się tu być na akcjach, bo właśnie tutaj napełniam się dobrem i rośnie mój duch. Jestem im niezmiernie wdzięczna za wszystko, co robią – wskazała.

Łukowa wyjątkowa jest także przez to, że mieszkańcy gminy maja wyjątkową grupę krwi, są najlepszymi dawcami. – Tutaj mamy najwięcej dawców grupy 0Rh-, ta krew jest wykorzystywana w nagłych przypadkach, gdy np. nie ma czasu na zdiagnozowanie pacjenta, bo wymagana jest natychmiastowa transfuzja – dodała dyrektor Puacz.

Podczas wiosennej akcji w Łukowej krew oddało 59 dawców, z 70 osób zarejestrowanych, zaś łącznie w Łukowej krew oddało już ponad 3600 osób.

Tagi:
krwiodawstwo

286 litrów krwi

2019-08-21 11:25

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 34/2019, str. 2

W Szkole Podstawowej im. Zofii Krawieckiej w Majdanie Starym odbyła się 11 sierpnia jubileuszowa, dziesiąta akcja poboru krwi

Joanna Ferens
Organizatorzy i młodzież wspierająca akcję

Akcja była okazją do podsumowań i podziękowań, czego dokonał kierownik biłgorajskiego Oddziału PCK, Edward Kurzyna. – Cieszymy się, że ta inicjatywa przynosi efekty i piękne żniwo, wiele osób oddaje krew i jesteśmy bardzo zadowoleni, że społeczeństwo jest tak otwarte i wyrozumiałe. Mimo że są wakacje, wiele osób odpoczywa, to i tak znajdują czas, aby przyjść i pomóc – wskazał.

Dyrektor Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Lublinie, dr Elżbieta Puacz podkreślała, że niezwykle cenne w Majdanie Starym jest świadome krwiodawstwo. – Z każdą akcją w tym miejscu jest coraz więcej dawców, ale co ważniejsze, dawców świadomych, czyli przygotowanych do oddawania krwi. Stąd też jest coraz mniej dyskwalifikacji, bo ludzie wiedzą, że muszą być wyspani, nie pić wcześniej alkoholu i nie przyjmować leków przeciwbólowych ani nie być przeziębionym. Tutaj jest niesamowite to, że dawcy są tego świadomi, wiedzą, co należy zrobić, aby krew była bezpieczna dla biorcy – podkreśliła. Dyrektor Puacz w imieniu pacjentów dziękowała wszystkim za tak wielką pomoc i zaangażowanie. – Piękne jest również to, że to spotkanie przy oddawaniu krwi jest okazją do integracji. Ale musimy pamiętać, że jest to przede wszystkim pomoc dla pacjenta, który nie zdaje sobie nawet sprawy, jak wiele osób pomaga mu przetrwać najtrudniejsze sytuacje życia – wskazała.

Niosąc pomoc

Również wójt gminy Księżpol Jarosław Piskorski nie ukrywał radości i wdzięczności za dobro niesione przez mieszkańców gminy. – Jestem bardzo zaskoczony, że aż tyle osób włącza się w organizację akcji i chce pomagać na różne sposoby. Przyjechali tutaj ludzie z całej naszej gminy i nie tylko, więc widać, że zaangażowanie jest ogromne, co pięknie świadczy o naszych mieszkańcach – wskazał. Z kolei Piotr Skubis tłumaczył, że dla niego oddawanie krwi to obowiązek niesienia pomocy drugiemu człowiekowi. – Oddawanie krwi to zbożny cel i od dawna się do tego przyłączam. Poza tym nie wiemy, kiedy ktoś z naszej rodziny czy sąsiadów będzie tej krwi potrzebował. Krew dla drugiego człowieka jest najcenniejszym skarbem i darem, bo niestety nie potrafimy jej jeszcze syntetycznie wyprodukować – podkreślił.

Krew wciąż potrzebna

Krew jest wciąż niezwykle potrzebna, dlatego też RCKiK apelowało do wszystkich ludzi dobrego serca o włączenie się w honorowe krwiodawstwo. Słowa wdzięczności do krwiodawców oraz wszystkich zaangażowanych w organizację wydarzenia skierował inicjator akcji, również honorowy dawca krwi, ks. Adrian Borowski. – Miesiące wakacji to czas, kiedy krew jest szczególnie potrzebna, dlatego tym bardziej chcę gorąco podziękować wszystkim krwiodawcom, którzy nie zważając na urlopy i wolny czas przybyli, aby podzielić się tym bezcennym darem, jakim jest krew. To też piękny wyraz chrześcijańskiej miłości, służby dla drugiego człowieka, bo to jest ewidentny dowód, że komuś ratujemy życie i zdrowie. Jest to najpiękniejsze wypełnienie przykazania miłości, dlatego też chciałbym podziękować wszystkim, którzy naszą dzisiejszą akcję wsparli – powiedział.

Podczas jubileuszowej zbiórki krwi w Majdanie Starym chęć oddania krwi zgłosiło 101 osób, z czego ostatecznie darem życia podzieliło się 83 osoby. W sumie od początku tutejszych akcji krew oddało 639 osób, co daje 286 litrów krwi.

Organizatorami akcji byli Biłgorajski Oddział PCK, parafia pw. Apostołów Piotra i Pawła w Majdanie Starym oraz Szkoła Podstawowa im. Z. Krawieckiej w Majdanie Starym, we współpracy z gminą Księżpol.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Katecheci na medal

2019-09-03 13:09

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 36/2019, str. 13-16

Katechizacja dzieci i młodzieży w dzisiejszych czasach nie jest sprawą prostą, a oni na tym polu osiągają sukcesy. Lubią szkołę, lubią uczyć, lubią swoich uczniów. Jak to robią?

©BillionPhotos.com – stock.adobe.com

Agnieszka Furtacz
Katechetka w Szkole Podstawowej nr 40 w Sosnowcu, zwyciężczyni plebiscytu Bohater Katechezy diecezji sosnowieckiej w 2018 r.

Archiwum Agnieszki Furtacz
Agnieszka Furtacz

– Co trzeba robić, by być dobrą i lubianą katechetką?

– W pracy z dziećmi i młodzieżą najważniejszy jest dobry kontakt z nimi. Katecheta musi być otwarty na swoich uczniów, musi się starać zrozumieć ich sytuacje. Niestety, sporo ludzi młodych jest poranionych, nie zawsze są otwarci na przyjęcie prawd ewangelicznych. Oczywiście, trzeba też dawać świadectwo, o czym przypomina stara maksyma: „Słowa uczą, przykłady pociągają”. Dzieci bardzo szybko wyczują najdrobniejszy fałsz, dlatego trzeba być autentycznym, pokazywać, że to, czego uczymy, w naszym życiu jest bardzo ważne.

– Czy katechezę można ograniczyć tylko do lekcji w szkole?

– Dobrze, że katecheza jest w szkole, bo w ten sposób mamy możliwość dotarcia niemal do wszystkich uczniów, ale nie może się ona ograniczać jedynie do szkoły. Spotykamy się też na terenie parafii. Organizuję festyn Święty Florian Dzieciom, imprezę środowiskową Spotkania ze św. Mikołajem, a w czasie wakacji kolonie parafialne Wakacje z Bogiem. Jestem zelatorką dwóch dziecięcych róż Żywego Różańca, gramy i śpiewamy w naszym kościele na dziecięcych Mszach św., rekolekcjach i nabożeństwach. Spotykamy się z dziećmi i młodzieżą również na pielgrzymkach, rajdach, wycieczkach, przygotowaniach do apeli, wieczornic, przedstawień, podczas akcji charytatywnych, takich jak coroczny kiermasz na rzecz Hospicjum Sosnowieckiego im. św. Tomasza Apostoła. Uczniowie potrafią to docenić, czują się też zaangażowani i bardziej odpowiedzialni niż podczas lekcji. Każdy, kto robi coś z pasją, wie, że to się nie może ograniczać do czasu spędzonego w pracy, trzeba go poświęcić o wiele więcej.

– Niełatwo dziś budować dobre relacje z młodymi ludźmi. Jak sobie radzić z uczniami bardzo trudnymi?

– Nic na siłę. Przede wszystkim trzeba katechizować. Jak się nie da katechizować, to trzeba ewangelizować. Nie można kogoś zmusić do przyjęcia prawd wiary, ale staram się, żeby uczniowie je poznali, poczuli i zrozumieli, że Bóg nas bardzo kocha pomimo naszych błędów i grzechów. Jeśli ktoś jest usposobiony bardzo wrogo, nam jako katechetom zawsze pozostają modlitwa i wiara w Boże Miłosierdzie, że może kiedyś przez kogoś innego to dziecko wejdzie na właściwą drogę.

– Czy w Pani szkole są uczniowie, którzy nie chcą chodzić na katechezę, wypisują się z zajęć?

– Niestety, tak – na szczęście zdarza się to rzadko. Zawsze dręczą mnie przy tym wątpliwości, czy zrobiłam wszystko, aby to dziecko zachęcić do religii. Ale na takie decyzje wpływają różne czynniki. Boleję, że coraz częściej zdarza się to po I Komunii św. Rodzice chcą, żeby dziecko przystąpiło do tego sakramentu, a potem rezygnują z katechezy. Nie rozumieją, że sama uroczystość nie jest najważniejsza.

– Jakie są przyczyny rezygnowania dzieci z katechezy?

– To m.in. brak pogłębionej wiary w rodzinie, wdzierający się z mass mediów liberalizm. Z różnych stron młodzież dostaje komunikaty wręcz zachęcające do rezygnacji z wiary. W ostatnim czasie nagonka przez filmy i różnego rodzaju programy wprowadza niepokój, niepewność. Młody człowiek jest przekorny, więc gdy coś mu się proponuje, woli wybrać własną drogę.

– Czy często młodzież przychodzi do Pani z różnymi problemami, by porozmawiać, doradzić się lub coś wyjaśnić?

– Bardzo często. I oczywiście, na ile potrafię, wyjaśniam. Jeśli jakiś problem wymaga interwencji psychologa czy pedagoga lub poradni, to odsyłam ucznia po bardziej kompetentną pomoc. Jeśli są to sprawy duchowe, polecam spowiednika, który potrafi rozeznać sytuację. Z dziećmi i z młodzieżą trzeba rozmawiać, bo bardzo potrzebują indywidualnej rozmowy, troszczenia się o ich sprawy. Mają wiele problemów, których my w czasach naszego dzieciństwa nie mieliśmy. Ale mają też takie problemy, jakie były zawsze – z rodziną, z rówieśnikami.

– Łatwiej jest katechizować w młodszych czy w starszych klasach?

– To zależy od indywidualnego podejścia. Młodsze dzieci wymagają więcej zaangażowania w formę lekcji, metody nauczania. One nie lubią się nudzić, trzeba je cały czas zaskakiwać, coś nowego proponować, żeby były w ciągłym ruchu. Starsze dzieci potrzebują innego rodzaju aktywności – mnie osobiście jakoś rozwijają, bo zmuszają do ciągłego dokształcania się, szukania nowych treści. Chcą rozmawiać, dyskutować. Same czasem rzucają jakieś pomysły czy tematy do dyskusji. Treści i formy pracy muszą być dostosowane do nich i oczywiście, nie mogą być nudne.

– Co sprawia Pani największą radość w katechizowaniu?

– Lubię katechizować, lubię mieć kontakt z dziećmi. Cieszę się, że one też czerpią z tego radość. Widzę je zaangażowane czy to w szkole, czy w kościele. Ciszę się, gdy po latach moi uczniowie przystępują do sakramentu bierzmowania czy sakramentu małżeństwa. Cieszę się, gdy zgłaszają się do konkursów, bo to oznacza, że chce im się poświęcić więcej czasu na zgłębianie Pisma Świętego, zaangażowanie w akcje charytatywne, że to nie są tylko puste słowa o miłości bliźniego.

* * *

Ks. Robert Uflant, salwatorianin
Katecheta w Zespole Szkół Technicznych w Mikołowie, zwycięzca plebiscytu Bohater Katechezy archidiecezji katowickiej w 2019 r.

Archiwum prywatne
Ks. Robert Uflant

– Czy praca katechety to wymarzona praca?

– Już w seminarium myślałem, że chciałbym uczyć religii dzieci i młodzież. Gdy zostałem posłany do Trzebnicy i rozpocząłem pracę w Zespole Szkół nr 1, bardzo mi się to spodobało. Później miałem rok przerwy w nauczaniu, bo wyjechałem na salwatoriańską placówkę do Kanady. Po powrocie trafiłem do Mikołowa, do Zespołu Szkół Technicznych. Zastanawiałem się, jak sobie poradzę, bo zdecydowaną większość uczniów tej szkoły stanowi młodzież męska. Dość szybko jednak odnalazłem się w tym środowisku, a uczniowie dobrze mnie przyjęli i obdarzyli zaufaniem. Świadczy o tym fakt, że już trzeci rok z rzędu zostałem wybrany na rzecznika praw ucznia. Staram się znajdować czas i szukam okazji, aby uczniowie mogli do mnie przyjść, by porozmawiać czy to o życiu prywatnym, czy o problemach szkolnych. Bardzo cenię sobie ich zaufanie i jestem wdzięczny – także za to, że głosowali na mnie w plebiscycie.

– Czy dobrze, że katecheza jest w szkołach?

– Dobrze, bo być może dziś młodzież do salek by nie przyszła. Dla wielu katecheza w szkole to jedyna możliwość poznawania Boga, spotykania się z Jego słowem, zgłębiania nauczania Kościoła; uczenia się miłości, szacunku i dobroci oraz postawy pomocy w relacjach międzyludzkich. Po lekcjach uczniowie mają wiele różnych zajęć dodatkowych, rozwijają zainteresowania i obawiam się, że na katechezę przy parafii nie znaleźliby już czasu.

– Czy katecheza może się ograniczyć tylko do szkoły?

– Absolutnie nie. Organizuję wyjścia pozaszkolne, podczas których uczniowie mają okazję do dawania świadectwa swojej wiary. To tzw. wypady ewangelizacyjne do miejsc publicznych, gdzie np. przed posiłkiem i po nim głośno się modlimy, co wzbudza niemałe zainteresowanie. Zabieram młodzież z mojej szkoły na Salwatoriańskie Spotkania Młodych w Trzebini i na pielgrzymki dla maturzystów do Kalwarii Zebrzydowskiej oraz Wadowic. Zainicjowałem współpracę uczniów z domem seniora Salwator Park, wspólną lekturę książek, kolędowanie, a także zwykłą pomoc. Organizuję Maraton Czytania Pisma Świętego, wyjazdy do kina na filmy religijne. Młodzi lubią się angażować w wolontariat, pomoc osobom starszym, a w parafii – w grupę biblijną czy służbę ołtarza, i często oddają się temu całym sercem. Wystarczy ich tylko odpowiednio zachęcić i być z nimi.

– Ale chyba nie wszyscy się tak angażują... Czy ma Ksiądz uczniów, do których trudno trafić?

– Są klasy, z którymi można coś fajnego zrobić, ale są też takie, z którymi pracuje się trudniej. Zdarzają się uczniowie, którzy chcą się wypisać z katechezy, ale gdy nie są pełnoletni, to rodzice decydują o ich uczestnictwie w lekcjach. Dla mnie sukcesem jest, że gdy tę pełnoletniość osiągają, nadal chcą przychodzić na katechezę. Ja też staram się ich do tego zachęcać.

– Jakie, zdaniem Księdza, są przyczyny wypisywania się młodzieży z lekcji religii?

– Często przyczyny są bardzo prozaiczne, np. bo to ostatnia lub pierwsza lekcja i można wcześniej skończyć lub później zacząć zajęcia szkolne. Zdarza się, że z katechezy wypisują dzieci sami rodzice, by zaprezentować lekceważącą postawę wobec nauczania religii; w efekcie przyzwalają na zaniedbanie rozwoju religijnego i duchowego swych dzieci oraz wartości, którymi powinny się one kierować w życiu. Mam klasy, w których obecność na katechezie jest stuprocentowa, i takie, w których odsetek uczestniczących w niej jest nieco niższy.

– Czy, zdaniem Księdza, osoba katechety ma wpływ na frekwencję na zajęciach?

– Myślę, że tak. Nie bez znaczenia są sposób prowadzenia katechezy, umiejętność zainteresowania przekazywanymi treściami, atmosfera na lekcji, stosowane metody, a przede wszystkim szacunek i życzliwość ze strony samego katechety. Zdarzają się uczniowie, którzy są innego wyznania, ale przychodzą na religię jako wolni słuchacze – nawet na ostatniej lekcji. Nie są oceniani, ja ich nie angażuję, ale fakt, że przychodzą, jest świadectwem dla innych, że widocznie jest coś ważnego w tym, co chcę im przekazać. Są też uczniowie zbuntowani, którzy deklarują się jako ateiści, ale w moich lekcjach uczestniczą. Zaangażowanie 30 chłopaków w przedstawienie jasełkowe niejednokrotnie graniczy z cudem, a mnie się to udało. To jest kwestia odpowiedniej motywacji i pokazania, jak ważne jest świadectwo wiary w zwyczajnym szkolnym życiu.

– Po owocach ich poznacie...

– Sukcesem jest dla mnie widok uczniów, którzy czynią znak krzyża przed posiłkiem i po posiłku na szkolnej stołówce lub gdy wsiadają na motocykl czy do samochodu.
Czasem mam poczucie, że lekcja nie poszła tak, jak bym chciał, czasem wydaje mi się, że było zupełnie źle – a tu nagle ktoś podchodzi i mówi: Bardzo mi pomogło to, co ksiądz powiedział, fajna katecheza.

– Co sprawia Księdzu najwięcej radości w katechizacji?

– Lubię szkołę, lubię uczyć, lubię moich uczniów. Młodzież czuje, czy ksiądz jest z powołania, czy nauczyciel jest z powołania, czy tylko wykonuje swoją pracę. Ja idę do szkoły z uśmiechem i wracam z uśmiechem. Nawet kiedy się wydarzy coś złego, nie zrażam się, tylko idę dalej. Idę, bo chcę. Gdy spotykam moich uczniów czy nawet absolwentów poza szkołą, na ulicy, nie przechodzą na drugą stronę, nie odwracają się, ale podchodzą, aby się przywitać, zamienić słowo. To bardzo miłe.
Uczę też w klasach branżowych i choć wydaje się, że ta praca jest trudniejsza, to daje mi ona wiele satysfakcji. Młodzież jest autentycznie wdzięczna i serdeczna. Słowo „dziękuję” ma tam naprawdę wielką wartość. Miło jest usłyszeć: „Dobrze, że ksiądz jest”.
Ziarno rzucone zawsze wyda plon, trzydziestokrotny lub stukrotny, ale wyda.

* * *

O. Jakub Zawadzki, cysters
Katecheta w Szkole Podstawowej nr 3 w Jędrzejowie, wybierany na Belfra Roku w latach 2015 i 2016, Nauczyciel na Medal 2018 r.

Archiwum prywatne
o. Jakub Zawadzki

– Na wiosnę został Ojciec proboszczem 7-tysięcznej parafii Cystersów w Jędrzejowie. To bardzo odpowiedzialna i czasochłonna funkcja – ale nie rezygnuje Ojciec z katechizowania dzieci i młodzieży, choć to wydawałoby się w tej sytuacji oczywiste. Dlaczego?

– Katechizację w szkole traktuję jako ważny element misji apostolskiej. Dziś dla wielu dzieci lekcje religii w szkole są jedyną szansą spotkania z Panem Bogiem. Nie mają kontaktu z Kościołem, nie ma ich na Eucharystii – i dzieje się tak nie z ich winy. Często to sprawa rodziców, którzy z różnych względów nie praktykują wiary. A przez te lata, gdy uczę, doświadczyłem, że przez dzieci można dotrzeć również do rodziców. Czyli tak naprawdę może to być także katecheza dorosłych. Dzieci są bardzo ciekawe świata i pytają rodziców choćby o to, dlaczego ich nie ma w kościele.

– Organizuje Ojciec spotkania także poza szkołą?

– W ciągu roku organizujemy w klasztorze dwie serie spotkań pn. „Porozmawiajmy o wierze przy kominku”, podczas których poruszane są kwestie dotyczące wiary. Mogą w nich uczestniczyć dzieci i młodzież z rodzicami. Spotkało się to z dużym odzewem. Prowadzimy też cieszące się dużą popularnością lekcje muzealne, związane z najstarszym klasztorem cysterskim i bł. Wincentym, pierwszym kronikarzem Polakiem. W ramach koła Caritas organizujemy np. kiermasze charytatywne. Te działania wymagają zaangażowania nie tylko dzieci czy młodzieży, ale też dorosłych. I muszę powiedzieć, że spotyka się to z bardzo dobrą odpowiedzią.

– Czy miał Ojciec przypadki wypisania się młodzieży z katechezy?

– Jędrzejów nie jest dużym miastem. W szkole, w której pracuję, na ponad pięćset uczniów na religię nie chodzi jedno dziecko, które jest świadkiem Jehowy. Nie spotkałem się z tym, żeby ktoś się wypisał z lekcji religii.

– Jak się to Ojcu udaje? Może jest jakiś sposób na skuteczną katechezę?

– Katecheza to nie może być tylko suchy wykład. Ciągle poszukuję nowych metod edukacyjnych, żeby dzieci zaciekawić. Jeżeli się je zaciekawi, to nic im nie przeszkodzi w dalszym zdobywaniu wiedzy. Poza tym katecheta musi być do zajęć bardzo dobrze przygotowany, i to na każdym etapie edukacyjnym. Język musimy dopasować do poziomu dziecka – inaczej mówi się do dzieci w przedszkolu, inaczej do młodego człowieka w szkole średniej. Ja akurat odnajduję się na każdym etapie edukacyjnym, ale wiem, że katechetów w przedszkolach brakuje ze względu na nieumiejętność porozumienia się z małymi dziećmi.

– Które spośród stosowanych przez Ojca metod są najciekawsze?

– Przedszkolne dzieci nieustannie trzeba aktywizować przez gry, zabawy, piosenki z pokazywaniem. W starszych klasach najlepiej stosować metody aktywizujące całą grupę. Uczniowie bardzo lubią rywalizację. Czekają, co ciekawego katecheta wymyśli, i są bardzo chętni do współpracy. Wszystko może być pomocą dydaktyczną, choćby zwykła butelka. Zatytułowaliśmy ją „SOS od bł. Wincentego Kadłubka”. Gdy zdarzają się jakieś trudne wyrażenia, pojawia się odpowiedź od bł. Wincentego. Działa to też w drugą stronę. Dla zainteresowanych prowadzę zajęcia dodatkowe pn. „Porozmawiajmy o Kościele”, podczas których rozmawiamy na trudne tematy, oglądamy filmy religijne, a później dyskutujemy.

– Ile lat Ojciec już uczy?

– Siódmy rok, ale już po pierwszym roku pracy dostrzegłem, że te wszystkie wysiłki mają sens. Dzieci przyznały mi nagrodę Szeryfa Praw Dziecka UNICEF-u.
Dwukrotnie zostałem Belfrem Roku, byłem w złotej dziesiątce plebiscytu Nauczyciel na Medal w województwie. Nagrody, oczywiście, nie są najważniejsze, ale one pokazują, że to, co robię, ma sens. Dzieci, które kończą szkołę, gdy spotykają mnie na ulicy, mówią: „Szczęść Boże”, pytają, co słychać. To bardzo miłe.
Nieraz dzieci mają trudności w dogadaniu się z katechetami, ale wydaje mi się, że to jest kwestia rozmowy. Trzeba uczniów wysłuchać i zrozumieć ich problemy, których nie brakuje.

– Ale katecheta może też zniechęcić...

– Katecheta powinien się zainteresować każdym dzieckiem, do każdego podejść, zapytać, czy wszystko rozumie. Najgorzej jest postawić komuś jedynkę i z góry go wykluczyć. Miałem ucznia z orzeczonymi wieloma dysfunkcjami, który w ogólnopolskim konkursie o Janie Pawle II zajął 11. miejsce. Rodzice byli w szoku, był to jego wielki sukces. Test był wielokrotnego wyboru, nie mógł strzelić, żeby odpowiedzieć. Zapytany, jak to zrobił, odpowiedział, że on po prostu lubi religię. Moimi sukcesami są sukcesy moich uczniów. To dotyczy nie tylko katechetów. Każdy nauczyciel, który będzie chciał zainteresować uczniów swoim przedmiotem przez stosowanie różnych metod, osiągnie sukces i będzie się czuł spełniony.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wrocławscy bibliści w Wigrach

2019-09-19 14:12

A.Bugała

Ks. Maciej Basiuk

- Choć okoliczności przyrody były wspaniałe - ugoszczono nas w Wigrach - atmosfera Walnego Zebrania nie należała do najlżejszych. Obok tradycyjnych komunikatów dotyczących nowych członków (w tym roku SBP powiększyło się o czterech biblistów) i zeszytów stowarzyszenia, sprawozdania finansowego oraz wręczenia honorowego członkostwa – tym razem wybitnemu ks. prof. Waldemarowi Chrostowskiemu - Zarząd poruszył temat patowej sytuacji, w jakiej znalazła się polska biblistyka, w związku z Konstytucją dla Nauki 2.0 i niedawną oceną czasopism. Tym jednak, co bardzo cieszy, jest fakt, że bibliści są skłonni do merytorycznej obrony i bardzo jednomyślni, pomimo burzliwych emocji towarzyszących dyskusji – opowiada dr Anna Rambiert – Kwaśniewska z PWT Wrocław.

W drugim i trzecim dniu Zjazdu odbyło się tradycyjne sympozjum, które jest przestrzenią do zaprezentowania własnych badań (prelegentami są zwykle niedawno obronieni doktorzy i świeżo upieczeni doktorzy habilitowani) i wystawienia ich na życzliwą krytykę. W tym roku pierwszy dzień zdominowała Ewangelia Janowa, z referatami poruszającymi kwestie łamiących konwenanse kobiet (p. dr hab. Nalewaj, UWM), udziału Piotra w wydarzeniach zbawczych (ks. lic. Sadowski, KUL) i nowe teorie o Piłatowym lub Jezusowym (!) Ecce Homo (ks. dr. hab. Kubiś, KUL). Nie zabrakło również tematów Pawłowych (ks. prof. Żywica, UWM), problemu przekładów z Tekstu Masoreckiego (ks. prof. Chrostowski, UKSW) czy geograficznych uwarunkowań opowieści o walecznej Judycie (ks. dr. Chrostowski, WSD w Bydgoszczy).

- Jednymi z najistotniejszych momentów Zjazdu, oprócz codziennej Eucharystii, są w moim subiektywnym odczuciu wspólne posiłki i przerwy kawowe - to właśnie przy stole rodzą się twórcze pomysły na projekty badawcze i konferencje naukowe - oraz wycieczki, będące jednymi z niewielu okazji sprzyjających wymianie myśli i tworzeniu twórczego fermentu między ośrodkami z całej Polski, przysłuchiwaniu się szacownym profesorom i integracji nieco młodszych badaczy. Tym razem nadarzyła się okazja do zwiedzenia pokamedulskiego klasztoru, w którym nas goszczono oraz do wizyty w wyjątkowej urody Sanktuarium Matki Bożej Studzieniczańskiej. Zwieńczeniem tegorocznego zjazdu były komunikaty wydawnicze, wskazujące na ogromną żywotność i pracowitość środowiska polskich biblistów. O tym, jak ważne są dla nas doroczne spotkania świadczyć może prosty fakt, że kilkudziesięciu osób nie zdołała zniechęcić do przyjazdu nawet długa i męcząca droga do odległych Wigier – podsumowuje Rambiert – Kwaśniewska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem