Reklama

Zamiast narzekać – pomódl się

2019-06-17 13:27

Anna Wyszyńska
Niedziela Ogólnopolska 25/2019, str. 16-17

©nikilitov - stock.adobe.com

Będziemy mieć takich kapłanów, jakich sobie wymodlimy

Anonimowa dla mnie osoba zadeklarowała, że przyjmuje mnie do swojej modlitwy do końca życia. Trudno wyrazić podziękowanie za tak cenny dar – napisał franciszkanin o. Andrzej Prugar. – Kilka dni po uroczystości św. Józefa otrzymałem zawiadomienie z Dzieła Duchowej Adopcji Kapłanów, że zostałem przyjęty – adoptowany duchowo, jako kapłan i zakonnik”.

Zasady Dzieła Duchowej Adopcji Kapłanów (DDAK) są proste – jest to zobowiązanie do codziennej modlitwy za konkretnego kapłana. Może to być ksiądz wskazany przez nas lub wybrany z listy oczekujących, a jego modlitewną adopcję możemy podjąć na kilka dni, tygodni, lat lub też na stałe, czyli do końca życia, bo adopcji stałej nie kończy nawet śmierć kapłana – modlimy się dalej, by wypraszać mu niebo.

Koronka, „dziesiątka”, brewiarz...

– Modlitwa jest dowolna – mówi Sandra Kwiecień, inicjatorka dzieła, redaktor naczelna i administratorka strony internetowej DDAK. – Niczego nie narzucamy, każdy wybiera modlitwę, jaka mu odpowiada. Mogą to być dodane do pacierza „Zdrowaś Maryjo”, dziesiątka Różańca, wystarczy nawet akt strzelisty. Jedynym warunkiem jest, abyśmy codziennie pomodlili się w intencji wybranego księdza. Proponujemy również, chociaż nie jest to obowiązkowe, aby raz w miesiącu uczestniczyć w jego intencji we Mszy św.

Reklama

Dzieło narodziło się spontanicznie 2 lipca 2010 r. – Nie miałam wzorców, o innych inicjatywach dotyczących modlitwy za kapłanów wiedziałam tylko, że są, nie znałam szczegółów – wspomina Sandra Kwiecień. – W ciągu jednego dnia opracowałam zasady DDAK i umieściłam w internecie. Sama byłam zaskoczona, że mi się to udało, bo moja wiedza na temat budowy stron internetowych była znikoma. To były wewnętrzny impuls i siła, która pozwoliła działać.

Z tą inicjatywą zbiegła się zmiana w prywatnym życiu Sandry. Zrezygnowała ze studiów prawniczych i zaczęła studiować teologię. – Wybrałam kierunek: teologia ogólna, nastawiając się nie na katechetykę, czyli nauczanie innych, tylko na nauczanie siebie – wspomina. – Zapisałam się na wszystko, co było możliwe, aby zyskać jak największą wiedzę.

Nie tylko zachęca innych do modlitwy za kapłanów – sama także ją podjęła i kontynuuje, najczęściej są to Koronka do Bożego Miłosierdzia lub modlitwa brewiarzowa.

Pomaga internet

Do inicjatywy możemy się przyłączyć przez stronę internetową DDAK. W zakładkach znajdziemy potrzebne informacje, m.in.: zasady adopcji, formularz zgłoszeniowy, listę księży oczekujących i księgę adoptowanych. Zgłoszenie możemy wysłać w postaci komentarza na stronie: www.ddak.wordpress.com lub e-mailem, w którym podajemy imię i nazwisko swoje oraz kapłana zgłaszanego do adopcji, diecezję, w której posługuje, i czas, na jaki podejmujemy modlitwę za niego. Warto też wiedzieć, że jedna osoba może się modlić za kilku kapłanów. Adopcja jest anonimowa – organizatorzy nie ujawniają, kto podjął modlitwę. Obecnie objętych modlitwą DDAK jest blisko 6,1 tys. kapłanów, którzy mają ok. 5 tys. duchowych opiekunów. Ze względu na adopcje czasowe statystyka obejmująca 9 lat istnienia DDAK jest znacznie wyższa: w sumie objęła dotąd 17590. księży i ponad 20 tys. ich duchowych opiekunów.

W czasach internetu prowadzenie dzieła nie jest skomplikowane, ale wymaga systematyczności. – Jest wiele osób chętnych do pomocy, niestety, szybko się wykruszają – informuje Sandra Kwiecień. – Teraz mamy 6 wolontariuszy, którzy włączają się w nasze prace 2-3 razy w miesiącu, natomiast 3 osoby poświęcają dziełu kilka godzin dziennie: sprawdzamy skrzynkę, przyjmujemy nowe zgłoszenia, uzupełniamy stronę, odpowiadamy na pytania.

DDAK to świecka inicjatywa, ale ma duchowych opiekunów – są nimi: br. Artur Borkowski OFMCap, który przyjął na siebie obowiązki kapłana czuwającego nad dziełem, oraz ks. Andrzej Demitrów, wikariusz biskupi ds. życia konsekrowanego w diecezji opolskiej, który wspiera akcję pomocą merytoryczną. Dzieło ma też patrona, którym jest św. Jan Maria Vianney.

Koronka dla kapłana

Sandra Kwiecień uważa, że kapłanów będziemy mieć takich, jakich sobie wymodlimy. Jako przykład podaje św. Faustynę, która gorąco się modliła o dobrego spowiednika i go sobie wymodliła.

Przykład św. Faustyny zwraca uwagę na to, jak ważna jest posługa spowiedników. – Przynajmniej jeden miesiąc w roku poświęcamy modlitwie w intencji spowiedników, co oznacza, że prosimy osoby, które przyjęły już adopcję, aby dodatkowo przez cały miesiąc modliły się za spowiadających. To sakrament ważny dla każdego, ale dla osób, które dźwigają jakiś krzyż czy też potrzebują dużo światła dla rozwiązania swoich problemów, ma wyjątkowe znaczenie. Posługa w konfesjonale to bardzo delikatny obszar, który wymaga dużej wiary, zaufania Bogu i otwartości na Ducha Świętego – podkreśla Sandra Kwiecień.

Z nadsyłanych e-maili wiadomo, że osoby włączające się w DDAK kierują się różnymi pobudkami. Jedni wdzięcznością za to, co dany ksiądz wniósł w ich życie, inni – widząc, że zmaga się z jakimś problemem – chcą go wesprzeć, jeszcze inni pragną ofiarować modlitwę za księdza, który był dla nich trudny.

– Nikogo nie oceniamy i nie angażujemy się w sytuacje konfliktowe. Modlimy się za kapłanów takich, jakimi są, każdego z nich chcemy wspierać w posłudze, bo każdy z nas także potrzebuje nawrócenia i wsparcia – mówi Sandra. – Już w pierwszych wiekach Kościół modlił się za św. Piotra, św. Pawła – bo to jest część obowiązku ludzi wierzących. Uważamy, że zamiast narzekać na wikarego czy proboszcza trzeba zacząć się za niego modlić.

Ponad granicami

W księdze duchowo adoptowanych kapłanów znajdziemy także cudzoziemskie nazwiska. – Nasi wolontariusze przetłumaczyli stronę na języki: angielski, francuski, hiszpański, włoski i rosyjski. Pomagają w prowadzeniu korespondencji w językach obcych – tłumaczy Sandra. – Co prawda większość zagranicznych propozycji adopcji kapłanów pochodzi od Polaków emigrantów, ale są też zgłoszenia od cudzoziemców.

Co miesiąc lista kapłanów objętych modlitwą jest uzupełniana średnio o 250 nazwisk. Najwięcej zgłoszeń jest w Wielkim Poście i Adwencie. To dobrze, bo modlitwa DDAK, nawet ta czasowa, podjęta na kilka dni czy tygodni, jest dla kapłana najważniejszym darem. Jak mawiał Karol de Foucauld: „Modlitwa jest najsilniejszą możliwością działania”.

Tagi:
kapłaństwo kapłani

Reklama

Francja: kapłani powracają do sutanny

2019-07-13 17:18

vaticannews.va / Paryż (KAI)

Francuscy księża ponownie przekonują się do sutanny – donosi stołeczny dziennik „Le Parisien”. Jeszcze kilkanaście lat temu wydawało się, że sutanna zniknęła na dobre z francuskiego Kościoła i pozostaje zarezerwowana wyłącznie dla tradycjonalistów, dziś chętnie powraca do niej nowe pokolenie kapłanów. To nie jest kwestia nostalgii, lecz przynależności – wyznaje 44-letni paryski proboszcz ks. Simon Chouanard.

Archiwum autora

Nową tendencję potwierdza zarówno rektor paryskiego seminarium, jak i krawcy. Choć liczba księży maleje, sutann sprzedaje się coraz więcej. Zdaniem cytowanego przez „Le Parisien” historyka religii ta nowa tendencja wśród duchowieństwa jest przywróceniem wymiaru wertykalnego w kapłaństwie i reakcją na proces, który miał miejsce pod koniec ubiegłego wieku, począwszy od lat 70., kiedy to kapłani byli nastawieni na asymilację i upodobnienie się do reszty społeczeństwa. Zdejmowano sutannę, aby okazać solidarność z innymi ludźmi, mieć z nimi bardziej bezpośrednie relacje – mówi François Colosimo. Sutanna tymczasem wytycza jasną granicę między Kościołem i światem. Jest ona wyraźnym świadectwem radykalnego wyboru.

Rektor paryskiego seminarium przyznaje, że powrót do sutanny dotyczy przede wszystkim księży młodych. W społeczeństwie zsekularyzowanym, bardziej potrzebne są znaki jasno określające naszą tożsamość. Strój duchowny może być pomocny, wyraża kim jesteśmy i kim mamy być – dodaje ks. Stéphane Duteurter.

28-letni ks. Stanislas Briard, katecheta w sutannie uczący w szkole średniej uważa, że jego ubiór jest po prostu narzędziem ewangelizacji. To najprostszy sposób, by nawiązać z ludźmi relacje. Zaczepiają mnie na ulicy, niekiedy rodzi się okazja do całkiem głębokiej rozmowy, niektórzy proszą nawet o spowiedź – opowiada paryski kapłan.

Podobne doświadczenia ma również ks. Simon Chouanard. - Mówi się, że sutanna zamyka drzwi. W moim wypadku jest wręcz odwrotnie. To po prostu „ubranie służbowe”, dzięki temu ludzie łatwiej się otwierają. Kiedy chcę mieść spokój, na przykład w podróży, chowam sutannę do walizki – dodaje ks. Chouanard.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: polski kapłan nowym prałatem audytorem Trybunału Roty Rzymskiej

2019-07-19 13:09

kg (KAI) / Watykan

Franciszek mianował 19 lipca prałatem audytorem Trybunału Roty Rzymskiej ks. prał. Roberta Gołębiowskiego, pochodzącego z diecezji radomskiej, dotychczasowego oficjała większego I klasy, obrońcę węzła małżeńskiego. Jest on drugim Polakiem obdarzonym tą godnością w Trybunale – pierwszym jest 64-letni prał. Grzegorz Erlebach, pochodzący z Lublińca w diecezji opolskiej. Ponadto emerytowanym prałatem audytorem jest długoletni dziekan tej watykańskiej instancji sądowniczej prał. Antoni Stankiewicz.

Agnieszka Kutyła

Ks. Robert Gołębiowski urodził się 29 marca 1962 r. w Garbatce-Letnisku w powiecie kozienickim. Święcenia kapłańskie przyjął 29 maja 1988 r. Po roku posługiwania jako wikariusz w radomskiej parafii Matki Bożej Miłosierdzia wyjechał na studia prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Po ich ukończeniu rozpoczął pracę w Watykanie, m.in. w Trybunale Roty Rzymskiej, w którym dotychczas był obrońcą węzła małżeńskiego. Jest on także postulatorem sprawy beatyfikacji Sługi Bożego bp. Piotra Gołębiowskiego (1902-80), długoletniego administratora apostolskiego diecezji sandomierskiej.

Mimo wieloletniego pobytu w Watykanie i pracy dla Stolicy Apostolskiej ks. Gołębiowski nie stracił kontaktu ze swoją rodzinną miejscowością i parafią, za co 26 sierpnia 2018 r. podczas obchodów Dożynek Gminno-Parafialnych otrzymał statuetkę „Szycha Garbacka” za zasługi i inicjatywy na rzecz lokalnej społeczności w kategorii „Działalność społeczna i troska o człowieka”.

Prałat Honorowy Jego Świątobliwości to tytuł honorowy przyznawany duchownym za szczególne zasługi w Kościele. Zewnętrznym wyróżnikiem jest fioletowa sutanna, sutanna oblamowana bez pelerynki i pas z frędzlami. W Polsce zwyczajowo nazywa się prałatem również honorowego kapelana Jego Świątobliwości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem