Reklama

Kościół

Ojciec, tata, tatuś

Jest autorytetem, kolegą do zabawy, a kiedy trzeba – gotuje i pierze. Takich ojców jest coraz więcej. Jednak rośnie też liczba niedojrzałych tatusiów i rodzin, w których mężów i ojców nie ma

Niedziela Ogólnopolska 25/2019, str. 38-40

[ TEMATY ]

tata

pololia/stock.adobe.com

Na Dzień Ojca 38-letni Robert z Wrocławia dostanie trzy prezenty. 6-letni Kuba zrobił w przedszkolu gliniany kubek na długopisy i ołówki, który tata będzie mógł postawić na biurku. 4-letnia Zuzia narysowała laurkę i poprosiła mamusię o „najlepciejsze” ciasto dla tatusia. – Sernik z kokosowymi wiórkami – wyjaśnia mama Anna i dodaje: – Robert jest wspaniałym tatą. Przez pierwsza 2 lata po urodzeniu to ja opiekowałam się dziećmi. Teraz mąż przejął znaczną część obowiązków wychowawczych i domowych.

Radykalna zmiana

Mężczyzna jest informatykiem. Po pracy odbiera dzieci z przedszkola. Po powrocie do domu, ok. godz. 16, przygotowuje Zuzi i Kubie szybki posiłek. Najczęściej są to kanapki. Kiedy dzieci jedzą, Robert bierze się za zrobienie „bazy” do obiadu, który dokończy Anna po powrocie z pracy. W tym czasie ojciec będzie z dziećmi poza domem. Latem jeżdżą rowerami lub bawią się na placu zabaw. Zimą chodzą na basen i ściankę. Dzieciom tak spodobało się wspinanie, że dwa miesiące temu tata zrobił im miniściankę w mieszkaniu.

Reklama

– Dokładnie takim ojcem chciałem być. Zaangażowanym i obserwującym na co dzień, jak dzieci rosną fizycznie i dojrzewają osobowościowo – mówi Robert i wspomina: – Mój tata nie miał dla mnie czasu z powodu swojej pracy. Kiedy rozmawiałem z nim o tym po narodzinach Kuby, powiedział, że najbardziej żałuje właśnie tego, iż nie poświęcał czasu mnie i siostrze, kiedy byliśmy mali, tylko skupiał się na zarabianiu pieniędzy.

Stwierdzenie, że model ojcostwa zmienił się radykalnie z pokolenia na pokolenie, może się niektórym wydawać kontrowersyjne. Ktoś, kto mieszka w wielopokoleniowej rodzinie i zajmuje się tym, co jego przodkowie, słusznie może dojść do wniosku, że jest takim samym ojcem jak jego tata. I niemal takim samym jak jego dziadek. Jednak naukowcy badający sytuację rodziny w skali ogólnokrajowej widzą sprawy inaczej. W ich środowisku spór na temat współczesnego ojcostwa dotyczy tego, czy skalę zmian, które zaszły w ostatnich 80 latach, adekwatniej nazywać rewolucją czy też kryzysem ojcostwa.

Polskie stereotypy

Na wydarzenia, które wstrząsnęły ludzkością w XX wieku, patrzy się głównie przez pryzmat skutków politycznych i gospodarczych. Tymczasem wojna, a potem wywołana nią zapaść gospodarcza osłabiły rodzinę, a zwłaszcza rolę i pozycję ojców w domu. Ich nieobecność fizyczna – najpierw przebywali na froncie, potem, poszukiwali nowej pracy, poza miejscem zamieszkania – spowodowała, że tatusiowie po raz pierwszy w historii masowo przestali bezpośrednio uczestniczyć w wychowywaniu dzieci. Mężczyźni nadal byli postrzegani jako głowy rodzin, zarabiali na utrzymanie najbliższych, ale jednocześnie powoli zaczynał zanikać sztywny podział ról na męskie i kobiece.

Reklama

Kiedy pokolenie urodzone w czasie wojny lub tuż po niej zaczęło zakładać swoje rodziny, to w ich domach coraz częściej panowały już relacje partnerskie, a nie – jak wcześniej – patriarchalne. Dla mężczyzn taka zmiana nie była łatwa do przyjęcia.

„Nie twierdzę, że upranie skarpetek czy przyniesienie rano mleka ze sklepu uwłacza czci mężczyzny. Henry Kissinger (sekretarz stanu USA, dyplomata – przyp. A. T.) robi to samo, a uważa się go za supermana. Mój dziad, chociaż nie zaszedł wyżej niż do godności wójta, nigdy by tego nie robił, bo uważałby się za skończonego fajtłapę i co gorsza, uważaliby tak wszyscy znajomi” – napisał 35-letni lekarz, który w 1976 r. wziął udział w konkursie pt. „Współczesny mężczyzna jako mąż i ojciec”.

Podobne wspomnienia co doktor ma o swoim przodku informatyk z Wrocławia. – Tata opowiadał, że dziadek Antoni (rocznik 1929) przez całe zawodowe życie pracował w systemie zmianowym na kolei. Miał więc w tygodniu całkowicie wolne dni. Ale czwórką dzieci, w tym moim ojcem, zajmowały się tylko moja babcia i prababcia – mówi Robert.

Dziś tata Zuzi i Kuby jest zadowolony z tego, że na równi z żoną uczestniczy w wychowywaniu swoich dzieci. Aby móc to robić, zmienił nawet pracę w korporacji na posadę państwową.

Razem, ale...

Z badań wykonanych przez Millward Brown wynika, że ponad 90 proc. ojców uważa, iż opieką i wychowaniem dziecka – od 2. roku życia do końca gimnazjum – powinni się zajmować w podobnym stopniu ojciec i matka. Partnerstwo rodziców w sprawach takich jak: pielęgnacja dziecka, zabawa z nim, pomoc w nauce czy opieka w czasie choroby jest akceptowane przez co najmniej 72 proc. ojców.

– To deklaracje – zauważa p. Janina. Kobieta przez wiele lat pracowała jako pielęgniarka w warszawskich żłobkach. Jednym z jej zadań było kontaktowanie się z rodzicami, gdy zauważyła u ich pociech gorączkę czy inne objawy choroby, które mogłyby skutkować zarażeniem innych dzieci. – Kiedy dzwoniłam do rodziców, to w pierwszej kolejności do mamy dziecka. A to dlatego, że odbierający telefon mężczyźni zazwyczaj prosili, aby zadzwonić do małżonki, bo kobieta lepiej się orientuje i łatwiej jej będzie się zwolnić z pracy – mówi p. Janina i dodaje: – Ale jeśli chodzi o przyprowadzanie dzieci do żłobka i odbieranie ich, to obecnie kobiety i mężczyźni robią to równie często. Dwie dekady temu mężczyzn było zdecydowanie mniej.

Zdaniem specjalistów, na zrównywanie zadań i obowiązków w rodzinie miały wpływ czynniki ekonomiczno-społeczne. Głównie to, że kobiety poszły do pracy i dzisiaj w niemal takim samym stopniu jak mężczyźni partycypują w zapewnianiu bezpieczeństwa materialnego dzieciom.

Jeszcze większy wpływ na współczesną rodzinę miała jednak kultura. To system wartości, który kultura niesie, sprawił, że obecnie widok ojca z dzieckiem na spacerze nikogo nie dziwi – twierdzą zgodnie naukowcy. Nie szokuje też to, że coraz więcej mężczyzn bierze urlop ojcowski. Według danych ZUS, w 2011 r. wzięło go niecałe 15 tys. mężczyzn, a 3 lata później – już ponad 108 tys.

W swoich opiniach większość badaczy pozytywnie ocenia to, że mężczyźni aktywnie uczestniczą w wychowywaniu dzieci. „(...) czas spędzony z dzieckiem jest nieoceniony w budowaniu właściwych relacji, przekazywaniu wzorców, wpływa na stan i postawy emocjonalne dziecka i ojca” – napisała w tekście „Ojcostwo na początku XXI wieku – kryzys ojcostwa i «nowe» ojcostwo” Katarzyna Zielińska-Król z KUL-u. Jednocześnie badaczka wskazała na wiele innych zmian kulturowych, które nie tylko nie przyczyniają się do wzmocnienia ojcostwa, ale też powodują jego kryzys.

Medialny ideał

XXI wiek słusznie nazywany jest epoką informacji. Mężczyźni – zwłaszcza ci spośród nich, którzy nie wynieśli dobrych wzorów ojcostwa z rodzinnego domu – właśnie z mediów czerpią „przepisy” na to, jak być tatą. W prasie, radiu, telewizji oraz internecie można znaleźć bardzo różne wzorce ojcostwa – od konserwatywnych po skrajnie liberalne. Jednak największy wpływ na ludzi ma świat kreowany przez tzw. medialny mainstream. Tam zaś dominuje obraz ojca, który jednocześnie pracuje zawodowo, pomaga żonie i opiekuje się dziećmi. Ponadto zawsze znajduje czas na swoje pasje oraz jest wyjątkowo zadbanym i przystojnym mężczyzną. Krótko mówiąc, tata jest chodzącym ideałem. Ale właśnie w takim wizerunku specjaliści widzą przepis na katastrofę.

Dlaczego? „Odpowiedź jest oczywista: ideał istnieje tylko w mediach. Mężczyzna podejmujący próby zmierzenia się z owym narzucanym ideałem traci właściwe postrzeganie swojej osoby, swoich możliwości czy otaczającej go rzeczywistości. W konfrontacji z medialnym wizerunkiem mężczyzny kryzys w realizowaniu się w roli ojca i męża jest nieunikniony” – konkluduje Katarzyna Zielińska-Król.

Inni naukowcy zauważyli, że coraz więcej ojców jest niedojrzałych. Postawę taką nazwano syndromem Piotrusia Pana. Charakteryzuje się ona tym, że dorośli mężczyźni zachowują się nieodpowiedzialnie niczym dzieci. Ich niedojrzałość czy też lekkomyślność są często skutkiem braku dobrych wzorców.

W USA jeden z „Piotrusiów Panów” wyprowadził 3-letnie dziecko na spacer, trzymając je na smyczy, i zamieścił zdjęcia w sieci. Internauci napisali tysiące krytycznych komentarzy. Wszyscy byli oburzeni, ale mężczyzna swój cel zaistnienia w sieci osiągnął.

W naszym kraju nieodpowiedzialni ojcowie zabierają dzieci na przejażdżkę sankami przyczepionymi do samochodów. Wiele takich „zabaw” zakończyło się tragicznie. Mimo to w sieci przybywa filmików pokazujących niebezpieczne kuligi.

Rodzina bez taty

Lansowanie postaw wolności bez odpowiedzialności powoduje, że w Polsce lawinowo rośnie liczba rozwodów; małżonkowie, gdy podejmują decyzję o rozstaniu, nie liczą się nawet z dobrem swoich dzieci. Średnio na trzy zawierane związki małżeńskie przypada jeden rozwód. W Warszawie rozpada się niemal co drugie małżeństwo.

Dzisiaj już ponad 18 proc.dzieci w Polsce wychowuje się bez jednego z rodziców, najczęściej bez taty. A to on dla syna jest wzorcem męskości, odwagi i ambicji, córki natomiast dzięki kochającym ojcom nabierają przekonania, że są piękne i wyjątkowe. Dzieci z niepełnych rodzin mają niższe poczucie wartości i bardziej negatywny stosunek do świata i rodziny. Statystycznie częściej też sięgają po niedozwolone używki i wchodzą w konflikt z prawem.

„W świetle badań rola ojca okazała się ważniejsza, niż sądzili zarówno naukowcy, praktycy, urzędnicy odpowiedzialni za politykę społeczną, jak i sami ojcowie” – napisał dr Szymon Grzelak, prezes zarządu Instytutu Profilaktyki Zintegrowanej, w opinii wykonanej na zlecenie Senatu RP. W dokumencie, który zawiera również opinie innych badaczy, możemy przeczytać, że w wielu krajach na świecie pojawiły się już inicjatywy mające na celu uświadomienie ojcom ich roli w życiu i wychowywaniu dzieci. Rozpoczęto też budowanie wizerunku ojcostwa jako jednego z najważniejszych zadań społecznych mężczyzny.

Niewątpliwie rola państwa w przywracaniu rangi ojcom jest ważna – zarówno dla ogółu społeczeństwa, jak i dla mężczyzn, którzy przeżywają kryzys tożsamości. Ale czy rzeczywiście trzeba czekać na kampanie reklamowe lub inne akcje PR-owe, aby uświadomić sobie, co to znaczy być solidnym tatą? Wystarczy przecież sięgnąć po Pismo Święte, aby po jego lekturze zrozumieć, że istota ojcostwa została wpisana przez Stwórcę zarówno w naturę, jak i w powołanie mężczyzn. A kiedy już się to zrozumie i zacznie żyć Słowem, wówczas ani rewolucje, ani kryzysy tożsamości nie będą się imały ojców i ich rodzin.

Niektóre imiona osób wypowiadających się w tekście zostały zmienione.

2019-06-17 13:27

Ocena: +4 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Tato.Net: Już dziś ruszają transmisje live dla ojców

2020-10-19 08:49

[ TEMATY ]

tata

ojcostwo

transmisja online

Adobe Stock

Już 19 października na Facebooku i YouTubie Inicjatywa Tato.Net rozpocznie cykl poniedziałkowych darmowych transmisji LIVE na tematy, którym będzie poświęcone XII Międzynarodowe Forum Tato.Net

“Zaangażowany & Solidarny. Jak wyznaczać ojcowskie priorytety?". W pierwszym spotkaniu – na temat planowania w dynamicznych sytuacjach – udział weźmie Maciej Gnyszka. Forum Tato.Net odbędzie się 14 listopada w formie uczestnictwa online.

Jak tłumaczy inicjator Tato.Net dr Dariusz Cupiał : ”W październiku i listopadzie chcemy być z ojcami w całej Polsce i inspirować ich do zaangażowania w życie rodzinne i solidarności z potrzebującymi wsparcia.

Szukamy odpowiedzi na pytanie, jak wyznaczać ojcowskie priorytety w dynamicznie zmieniającej się sytuacji. Zapraszamy na poniedziałkowe spotkania LIVE oraz na XII FORUM TATO.NET, które będzie odbywać się w formie online”.

Pierwsze spotkanie live w poniedziałek 19 X o godz. 20.00. Gościem Inicjatywy Tato.Net będzie Maciej Gnyszka, założyciel Towarzystw Biznesowych i tato trojga dzieci. Temat spotkania: Jak planować, gdy sytuacja jest dynamiczna? Spotkanie jest bezpłatne, dostępne w formie transmisji “na żywo” poprzez media społecznościowe Inicjatywy Tato.Net.

Zwieńczeniem akcji będzie XII Międzynarodowe Forum Tato.Net, któremu towarzyszy hasło „Zaangażowany & Solidarny. Jak wyznaczać ojcowskie priorytety?”. Podczas tego spotkania ojcowie będą mogli brać udział w inspirujących wykładach, panelach oraz warsztatach. Uczestnictwo w Forum będzie możliwe za pośrednictwem platformy streamingowej, po wcześniejszym zakupie biletów na stronie www.forum.tato.net. Będzie to połączenie transmisji ze studia oraz interaktywnych webinarów prowadzonych równolegle. Wybrane materiały i wystąpienia będą publikowane w mediach społecznościowych Tato.Net.

Jak podkreślają organizatorzy z Inicjatywy Tato.Net, realizowana akcja jest unikatowa na mapie Polski, a nawet Europy. Towarzyszy jej przekonanie, że „mocni ojcowie muszą trzymać się razem”, jak powiedział dr Ken Canfield, wybitny znawca tematyki ojcowskiej, który wielokrotnie gościł na Forum Tato.Net.

Forum towarzyszy wręczenie statuetek MAX oraz TopDads. Wyróżnienia TopDads otrzymują firmy promujące w swoich kampaniach reklamowych pozytywny wizerunek ojca. Statuetka MAX jest wyróżnieniem przyznawanym przez Kapitułę Rady Programowej Tato.Net od 2014 roku jako wyraz uznania dla znaczącego wkładu w tworzenie kultury odpowiedzialnego ojcostwa. Nominacje w kategoriach mężczyzna, utwór oraz instytucja można zgłaszać na stronie: https://forum.tato.net/statuetka-max/ do 30 października. W poprzednich latach statuetkę otrzymał m.in. podróżnik Marek Kamiński oraz płk Paweł Wiktorowicz, dowódca 9 Łódzkiej Brygady Obrony Terytorialnej.

Inicjatywa Tato.Net, działając w ramach Fundacji Cyryla i Metodego, realizuje program wspomagania rodzin poprzez inspirowanie mężczyzn do przeżywania ojcostwa jako pasji oraz najważniejszej kariery życia.

Patronat honorowy nad Forum objął, jak co roku, Prezydent RP Andrzej Duda. Współfinansowano przez Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego ze środków Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020.

CZYTAJ DALEJ

Siostry Franciszkanki: robiłyśmy sobie nawzajem krzyżyk na czole i szłyśmy do chorych

2020-10-22 10:44

[ TEMATY ]

koronawirus

siostry zakonne

©Rido – stock.adobe.com

Siostra Józefa i siostra Joachima ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej przez dziesięć dni posługiwały w Domu Pomocy Społecznej w Tonowie (archidiecezja gnieźnieńska), gdzie koronawirusem zakaziło się ponad 70 podopiecznych i duża część personelu. „Ciężko było?” „Pewnie, że łezka poleciała, ale jedna drugą poklepała po ramieniu, zrobiłyśmy sobie krzyżyk na czole, trzy godziny spania i na oddział” – mówią.

Siostra Józefa (Natalia Trzcińska) pochodzi z Gniezna. Siostra Joachima (Bożena Pytel) z Nowego Miasta Lubawskiego. Obie są z jednego semestru. Jeszcze nie złożyły ślubów wieczystych, ale już blisko. „W przyszłym roku, jak Bóg da” – mówią. Gdy rozmawiałyśmy (przez telefon), odbywały kwarantannę, bo jedna z trzech posługujących wraz z nimi w Tonowie sióstr szarytek zakaziła się koronawirusem. Prosiły, by w rozmowie używać ich imion zakonnych.

Bernadeta Kruszyk: Jak się Siostry czują?

S. Józefa: Teraz dobrze, a będzie co Bóg da.

BK: Jak i kiedy trafiłyście do Tonowa?

S. Józefa: Do Tonowa przyjechałyśmy 2 października. O tym, że jest potrzeba takiej misji dowiedziałyśmy się dwa dni wcześniej. Przyszła siostra przełożona i powiedziała, że dzwoniła siostra prowincjalna, że w Domu Pomocy Społecznej w Tonowie podopieczni i personel są zakażeni koronawirusem i potrzebują pomocy. Spytała, czy byśmy nie pojechały, bo mamy kwalifikacje i doświadczenie opiekunek medycznych. Zgodziłyśmy się bez wahania. Szybkie pakowanie i na drugi dzień wyjazd. Zrobiono nam jeszcze testy i gdy wyszły ujemne weszłyśmy do DPS i od razu trafiłyśmy na oddział.

BK: Ile sióstr w sumie?

S. Józefa: My dwie i jeszcze trzy szarytki, czyli było nas pięć sióstr.

BK: Jak długo tam byłyście?

S. Józefa: Dziesięć dni.

S. Joachima: Zastąpiłyśmy poprzednią zmianę. Pani kierownik powiedziała, że gdyby nasza piątka nie przyjechała, to zabrakłoby personelu i wszyscy podopieczni zostaliby ewakuowani i rozwiezieni po różnych miejscach.

S. Józefa: Zakażonych było około 70 podopiecznych. Opiekowała się nimi jedna pielęgniarka, która miała do pomocy panią, która wcześniej zajmowała się terapią zajęciową i musiała przejść szybki kurs od podstaw. Cieszyła się, że może się czegoś nowego nauczyć i pomóc. Były też panie opiekunki, pan i pani w kuchni, pani kierownik, pan dyrektor i pani doktor, która przyjeżdżała codziennie. Wszyscy niezwykle oddani i ofiarni. Kilku z podopiecznych przewieziono do szpitala. Na strefie czystej, czyli na oddziale dla osób nie zakażonych, miałyśmy dwunastu podopiecznych.

BK: Jak było po wejściu?

S. Joachima: Weszłyśmy o 15.00. Generalnie szybka akcja. Jedna z pań opiekunek zapytała, jaki jest podział, która z nas idzie na strefę czystą, a która na strefę dla zakażonych. Zgłosiłam się od razu. Miałam tak silną potrzebę pomocy tym ludziom, że nawet chwili się nie zastanawiałam i nie żałuję ani sekundy. Szybkie przeszkolenie jak zakładać kombinezon, jak się zabezpieczyć, jak dezynfekować, bo każde wyjście do toalety, każde napicie się wody wymaga ponownej dezynfekcji. Żeby tego co chwilę nie robić do minimum ograniczyłyśmy te zwykłe potrzeby.

BK: Ile to było godzin?

S. Joachima: W kombinezonie? Średnio dwanaście.

BK: A niektórzy godziny w maseczce nie mogą wytrzymać.

S. Józefa: Najtrudniejszy był pierwszy dzień, bo organizm musiał się przyzwyczaić, wyregulować termoregulację. Te kombinezony są bardzo szczelne, człowiek na początku na przemian poci się i schnie, poci się i schnie. Trzeba też nauczyć się oddychać, bo nie ma dostępu do tlenu z zewnątrz. Człowiek oddycha wciąż tym samym powietrzem oczyszczanym przez filtr. Do tego trzeba uważać, żeby gdzieś się nie zahaczyć, nie rozedrzeć czy nie rozszczelnić tego kombinezonu. No i wszystko robi się w trzech parach rękawiczek, bo tyle musiałyśmy dla bezpieczeństwa założyć. Ale nie było czasu o tym myśleć. Skupiałyśmy się głównie na tym, żeby wszystko robić jak najdokładniej no i w miarę sprawnie, bo opiekowałyśmy się nie jedną, ale kilkudziesięcioma osobami.

S. Joachima: Ten pierwszy dzień, a właściwie dzień i noc były bardzo intensywne. Byłyśmy w Tonowie o 15.00, o 16.00 weszłyśmy na oddział. Praca do wieczora i po godzinnej przerwie zaczęłam od razu nocny dyżur. Miałam nocki przez dziesięć dni. Byłyśmy na oddziale we trzy – dwie panie opiekunki i ja.

S. Józefa: Ja na początku byłam na strefie czystej, ale później też przeszłam na oddział dla zakażonych. To było jak inny świat.

BK: Co dokładnie robiłyście?

S. Joachima: Praktycznie wszystko, od sprzątania, przez zabiegi pielęgnacyjne, higieniczne, pomoc profilaktyczno-medyczną i przede wszystkim bycie przy tych ludziach. Czułyśmy ich niepokój, lęk, potrzebę bliskości, choć nie zawsze potrafili to komunikować, ale widać było w ich oczach, że się boją, że nie wiedzą, co się dzieje. Na oddziale byli ludzie w różnym wieku, także w bardzo podeszłym i niepełnosprawni, również intelektualnie. Po jakimś czasie już nas poznawali, po głosie albo oprawkach okularów. W całym tym cierpieniu i mimo niego czułyśmy ich sympatię. „Nasze kochane panie w białych porteczkach” - tak niektórzy do nas mówili.

S. Józefa: Starałyśmy się jak najwięcej z naszymi podopiecznymi być. Codziennie odmawiałyśmy z nimi różaniec. Jak było można to też koronkę. Mszy św. nie było, bo ksiądz również był zakażony, a nikt z zewnątrz nie mógł do ośrodka wejść. Bardzo już tęskniłyśmy do Eucharystii. W Domu jest kaplica. Codziennie po dyżurze chodziłam na adorację i wszystko oddawałam Jezusowi. To mnie trzymało.

S. Joachima: Było widać w oczach tych ludzi ogromne pragnienie kontaktu. Tak bardzo się cieszyli, gdy udało im się nas rozpoznać, albo powtórzyć nasze imiona. Na korytarzu były złączone fotele, żeby chwilę odpocząć, albo się zdrzemnąć. Czasami się tam kładłam na trochę przed dyżurem. Ale zawsze ktoś przychodził. Siostro włącz komedię, włącz kabaret. I tak oglądaliśmy razem, żeby nie myśleć ciągle o tym wirusie.

BK: Po wyjściu napisałyście na Twitterze, że najbardziej dotyka samotność tych, którzy umierają z dala od rodziny.

S. Józefa: Samotność i tęsknota. Była tam Pani, która miała początki Alzheimera. Codziennie podchodziła do telefonu na korytarzu, z którego nie można było nigdzie zadzwonić, bo służył tylko do połączeń wewnętrznych. Po drugim czy trzecim razie podeszłam do niej i pytam: kochana, gdzie ty chcesz zadzwonić? A ona, że do domu, do swoich. Serce mi się ścisnęło. Co można powiedzieć, jak taki smutek pocieszyć. Dla mnie to była wielka lekcja cierpliwości, pokory i ufności, że jednak w tym cierpieniu, w tęsknocie, a nawet w tej wielkiej bezsilności jesteśmy w Bożych rękach.

S. Joachima: W trzecią noc przeżyłyśmy taką mocną sytuację. Jedna z podopiecznych, starsza pani, odchodziła. Modliliśmy się przy niej wszyscy – pani doktor, pielęgniarka, cała ekipa. Trzymałam ją za rękę. W pewnej chwili wysunęła swoją dłoń i cichym głosem zaczęła z nami odmawiać Zdrowaś Maryjo. W tej modlitwie było tyle wiary, tyle ufności. Ta pani nie umarła, przeżyła. To było dla mnie takie mocne świadectwo, że my robimy co możemy, ale w istocie to Pan Bóg wszystkim kieruje. Ta choroba jest tak podstępna, tak trudna do opanowania, ale jak mówiła nasza Matka Założycielka, Bóg się zatroszczy. Czułyśmy to tam. Naprawdę.

S. Józefa: Starałyśmy się wszystko otaczać łaską Jezusa, bo naszymi własnymi siłami na pewno byśmy nie dały rady. Pewnie, że łezka poleciała, ale siadałyśmy z tymi naszymi kochanymi paniami-opiekunkami przy kolacji, jedna drugą poklepała po ramieniu, zrobiłyśmy sobie nawzajem krzyżyk na czole, trzy godziny spania i znowu na oddział.

BK: Spałyście po trzy godziny?

S. Joachima: Tak, średnio wychodziło – trzy, cztery godziny.

BK: To teraz Siostra odsypia?

S. Joachima: Właśnie nie. Pierwsze dwie noce po wyjściu w ogóle nie mogłam spać. Organizm już się przestawił.

BK: Nie wiem, czy Siostry widziały, ale pod waszym wpisem w mediach społecznościowych było wiele komentarzy, podziękowań, że jesteście wielkie, że heroizm…

S. Joachima: Wielcy to są ci ludzie, którzy tam zostali. Różnie ocenia się dziś pracę służb medycznych, ja mogę powiedzieć, co widziałam na własne oczy, a widziałam wielkie poświęcenie i miłość. Ci ludzie naprawdę dziękowali Bogu, że mieli testy ujemne i mogli ze swoimi podopiecznymi zostać, bo jak nie oni, to kto – pytali – kto tu przyjdzie, kogo teraz w tej sytuacji znajdzie dyrektor? Nie było podziałów, nie było marudzenia, że ja jestem od tego czy tego więc nie będę sprzątać toalet. Każdy robił, co było trzeba i jeszcze dbał o innych. Mogę powiedzieć, że w Tonowie doświadczyłam wielkiego miłosierdzia. Ja, siostra zakonna, podziwiałam te wszystkie kobiety, które były w stanie zostawić rodziny, mężów, dzieci i na dziesięć dni zamknąć się z zakażonymi. Przez te dziesięć dni nie widziały bliskich, chociaż oni wspierali nas jak mogli. Przynosili i wieszali na bramie słodycze, dzieci zostawiały laurki, serduszka. Wiedziałyśmy też, że mamy ogromne wsparcie modlitewne, że nasze wspólnoty się za nas modlą. Można powiedzieć, że byłyśmy tą modlitwą niesione.

BK: I modlitwą rodziców?

S. Joachima: Moi rodzice nic nie wiedzieli. Do teraz nie wiedzą. Kiedyś im powiem, ale na razie nie chcę ich denerwować.

S. Józefa: Moi też nie wiedzą.

BK: Gdyby jeszcze raz poproszono Was o taką pomoc to…?

S. Józefa: Pakujemy się i już jesteśmy (śmiech). Zdecydowanie tak, pojechałybyśmy natychmiast.

BK: Czy ta posługa w DPS w Tonowie wpłynęła w jakiś sposób na wasze powołanie?

S. Józefa: Na mnie wpłynęła bardzo. Nie wahałam się oczywiście jeśli chodzi o złożenie ślubów wieczystych, ale właśnie w Tonowie Pan Bóg bardzo wyraźnie mi pokazał, że mogę Mu zaufać, że jest we wszystkim, w każdej trudnej sytuacji, we łzach i radości, także w naszej ludzkiej bezsilności - wtedy jest z nami najbardziej. Z Jego imieniem na ustach zaczynałyśmy i kończyłyśmy każdy dyżur. Jestem Mu wdzięczna, że mogłam tam być.

S. Joachima: Mam taki ulubiony cytat z Pisma Świętego: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”. Mam go zawsze przy sobie i przemycam, gdzie mogę, żeby pamiętać, że idę nie własną siłą, ale Bożą mocą, że to On mnie umacnia i prowadzi. Każda sekunda na oddziale zakaźnym w Tonowie mnie w tym utwierdzała.

BK: Co byście Siostry powiedziały tym wszystkim, którzy dziś czują lęk, bezradność, może rozpacz?

S. Joachima: Żeby oddały to wszystko Bogu, że On jest z nimi w tych wszystkich trudnych sytuacjach i ich nie zostawi. I że są też wokoło dobrzy ludzie.

S. Józefa: Bardzo pomaga modlitwa. Jest wielka rzesza ludzi, którzy się modlą za chorych, za cierpiących, za samotnych i zalęknionych, za tych, którzy są pogrążeni w żałobie i smutku. To wszystko minie, trzeba tylko wytrwać i nie tracić wiary w Boga i w ludzi.

BK: Dziękuję za rozmowę

Rozmawiała Bernadeta Kruszyk.

CZYTAJ DALEJ

Abp Gądecki do kapłanów: musimy być mężni

2020-10-22 20:55

[ TEMATY ]

chorzy

abp Stanisław Gądecki

kapłani

Karol Porwich/Niedziela

Abp Stanisław Gądecki

Abp Stanisław Gądecki

Czas ciężkich doświadczeń wydaje się nasilać i możemy spodziewać się jeszcze większych trudności. Możemy być pewni, że jesteśmy w rękach Boga. Posiadamy dar męstwa. Trzeba wielkiej siły ducha – napisał w Liście do Kapłanów abp Stanisław Gądecki.

Metropolita poznański kieruje swoje słowa w liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II, w czasie, kiedy rokrocznie spotyka się z księżmi na spotkaniach duszpasterskich.

„Dowiaduję się o zakażeniu i poważnym stanie zdrowia naszych księży. Chorują biskupi Grzegorz i Szymon, a także ja sam. W tym położeniu myślę z troską o wszystkich naszych chorych kapłanach, skazanych na kwarantannę” – czytamy w liście abp. Gądeckiego.

Metropolita poznański wspomina trudności w organizowaniu pracy duszpasterskiej. „Zdaję sobie sprawę z tego, jak przykrym doświadczeniem są narzucane nam ograniczenia liczby uczestników we Mszach Świętych. Na szczególną próbę wystawieni są ci, którzy po raz drugi przygotowywali swoje parafie do nawiedzenia Matki Bożej i musieli odwołać uroczystości w swoich parafiach. Jak trudno jest prowadzić katechezę zdalnie, jak często z tego powodu rodzi się u katechetów pokusa zniechęcenia!” – czytamy w liście.

„Na co dzień macie do czynienia – bardziej niż ja sam – z ludźmi zalęknionymi, zagubionymi, smutnymi, rozdrażnionymi, przeżywającymi dramaty rodzinne i zawodowe. Trzeba wielkiej siły ducha, by samemu nie popaść w przygnębienie i pesymizm, ale pocieszać zgnębionych i umacniać ich, co jest naszą misją” – zachęca abp Gądecki.

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski wspomina trudną sytuację Kościoła w Polsce w roku 1953, aresztowanie bp. Czesława Kaczmarka i Antoniego Baraniaka, a także uwięzienie prymasa Stefana Wyszyńskiego. „Dopiero dzisiaj – z perspektywy wielu lat – widzimy, że tamto nieszczęście obróciło się w nieskończenie większe dobro: w jasnogórskie śluby narodu, wielką nowennę przed Milenium, wybór Papieża Polaka i upadek komunizmu” – pisze abp Gądecki.

„Nasi bracia biskupi, kapłani i świeccy w różnych częściach świata cierpią niepomiernie więcej! Nie zatrzymujmy się tylko nad naszym cierpieniem” – czytamy w liście abp Gądeckiego.

Metropolita poznański zapewnia wiernych archidiecezji o modlitwie i prosi wszystkich o trwanie na modlitwie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję