Reklama

Ojciec, tata, tatuś

2019-06-17 13:27

Andrzej Tarwid
Niedziela Ogólnopolska 25/2019, str. 38-40

pololia/stock.adobe.com

Jest autorytetem, kolegą do zabawy, a kiedy trzeba – gotuje i pierze. Takich ojców jest coraz więcej. Jednak rośnie też liczba niedojrzałych tatusiów i rodzin, w których mężów i ojców nie ma

Na Dzień Ojca 38-letni Robert z Wrocławia dostanie trzy prezenty. 6-letni Kuba zrobił w przedszkolu gliniany kubek na długopisy i ołówki, który tata będzie mógł postawić na biurku. 4-letnia Zuzia narysowała laurkę i poprosiła mamusię o „najlepciejsze” ciasto dla tatusia. – Sernik z kokosowymi wiórkami – wyjaśnia mama Anna i dodaje: – Robert jest wspaniałym tatą. Przez pierwsza 2 lata po urodzeniu to ja opiekowałam się dziećmi. Teraz mąż przejął znaczną część obowiązków wychowawczych i domowych.

Radykalna zmiana

Mężczyzna jest informatykiem. Po pracy odbiera dzieci z przedszkola. Po powrocie do domu, ok. godz. 16, przygotowuje Zuzi i Kubie szybki posiłek. Najczęściej są to kanapki. Kiedy dzieci jedzą, Robert bierze się za zrobienie „bazy” do obiadu, który dokończy Anna po powrocie z pracy. W tym czasie ojciec będzie z dziećmi poza domem. Latem jeżdżą rowerami lub bawią się na placu zabaw. Zimą chodzą na basen i ściankę. Dzieciom tak spodobało się wspinanie, że dwa miesiące temu tata zrobił im miniściankę w mieszkaniu.

– Dokładnie takim ojcem chciałem być. Zaangażowanym i obserwującym na co dzień, jak dzieci rosną fizycznie i dojrzewają osobowościowo – mówi Robert i wspomina: – Mój tata nie miał dla mnie czasu z powodu swojej pracy. Kiedy rozmawiałem z nim o tym po narodzinach Kuby, powiedział, że najbardziej żałuje właśnie tego, iż nie poświęcał czasu mnie i siostrze, kiedy byliśmy mali, tylko skupiał się na zarabianiu pieniędzy.

Reklama

Stwierdzenie, że model ojcostwa zmienił się radykalnie z pokolenia na pokolenie, może się niektórym wydawać kontrowersyjne. Ktoś, kto mieszka w wielopokoleniowej rodzinie i zajmuje się tym, co jego przodkowie, słusznie może dojść do wniosku, że jest takim samym ojcem jak jego tata. I niemal takim samym jak jego dziadek. Jednak naukowcy badający sytuację rodziny w skali ogólnokrajowej widzą sprawy inaczej. W ich środowisku spór na temat współczesnego ojcostwa dotyczy tego, czy skalę zmian, które zaszły w ostatnich 80 latach, adekwatniej nazywać rewolucją czy też kryzysem ojcostwa.

Polskie stereotypy

Na wydarzenia, które wstrząsnęły ludzkością w XX wieku, patrzy się głównie przez pryzmat skutków politycznych i gospodarczych. Tymczasem wojna, a potem wywołana nią zapaść gospodarcza osłabiły rodzinę, a zwłaszcza rolę i pozycję ojców w domu. Ich nieobecność fizyczna – najpierw przebywali na froncie, potem, poszukiwali nowej pracy, poza miejscem zamieszkania – spowodowała, że tatusiowie po raz pierwszy w historii masowo przestali bezpośrednio uczestniczyć w wychowywaniu dzieci. Mężczyźni nadal byli postrzegani jako głowy rodzin, zarabiali na utrzymanie najbliższych, ale jednocześnie powoli zaczynał zanikać sztywny podział ról na męskie i kobiece.

Kiedy pokolenie urodzone w czasie wojny lub tuż po niej zaczęło zakładać swoje rodziny, to w ich domach coraz częściej panowały już relacje partnerskie, a nie – jak wcześniej – patriarchalne. Dla mężczyzn taka zmiana nie była łatwa do przyjęcia.

„Nie twierdzę, że upranie skarpetek czy przyniesienie rano mleka ze sklepu uwłacza czci mężczyzny. Henry Kissinger (sekretarz stanu USA, dyplomata – przyp. A. T.) robi to samo, a uważa się go za supermana. Mój dziad, chociaż nie zaszedł wyżej niż do godności wójta, nigdy by tego nie robił, bo uważałby się za skończonego fajtłapę i co gorsza, uważaliby tak wszyscy znajomi” – napisał 35-letni lekarz, który w 1976 r. wziął udział w konkursie pt. „Współczesny mężczyzna jako mąż i ojciec”.

Podobne wspomnienia co doktor ma o swoim przodku informatyk z Wrocławia. – Tata opowiadał, że dziadek Antoni (rocznik 1929) przez całe zawodowe życie pracował w systemie zmianowym na kolei. Miał więc w tygodniu całkowicie wolne dni. Ale czwórką dzieci, w tym moim ojcem, zajmowały się tylko moja babcia i prababcia – mówi Robert.

Dziś tata Zuzi i Kuby jest zadowolony z tego, że na równi z żoną uczestniczy w wychowywaniu swoich dzieci. Aby móc to robić, zmienił nawet pracę w korporacji na posadę państwową.

Razem, ale...

Z badań wykonanych przez Millward Brown wynika, że ponad 90 proc. ojców uważa, iż opieką i wychowaniem dziecka – od 2. roku życia do końca gimnazjum – powinni się zajmować w podobnym stopniu ojciec i matka. Partnerstwo rodziców w sprawach takich jak: pielęgnacja dziecka, zabawa z nim, pomoc w nauce czy opieka w czasie choroby jest akceptowane przez co najmniej 72 proc. ojców.

– To deklaracje – zauważa p. Janina. Kobieta przez wiele lat pracowała jako pielęgniarka w warszawskich żłobkach. Jednym z jej zadań było kontaktowanie się z rodzicami, gdy zauważyła u ich pociech gorączkę czy inne objawy choroby, które mogłyby skutkować zarażeniem innych dzieci. – Kiedy dzwoniłam do rodziców, to w pierwszej kolejności do mamy dziecka. A to dlatego, że odbierający telefon mężczyźni zazwyczaj prosili, aby zadzwonić do małżonki, bo kobieta lepiej się orientuje i łatwiej jej będzie się zwolnić z pracy – mówi p. Janina i dodaje: – Ale jeśli chodzi o przyprowadzanie dzieci do żłobka i odbieranie ich, to obecnie kobiety i mężczyźni robią to równie często. Dwie dekady temu mężczyzn było zdecydowanie mniej.

Zdaniem specjalistów, na zrównywanie zadań i obowiązków w rodzinie miały wpływ czynniki ekonomiczno-społeczne. Głównie to, że kobiety poszły do pracy i dzisiaj w niemal takim samym stopniu jak mężczyźni partycypują w zapewnianiu bezpieczeństwa materialnego dzieciom.

Jeszcze większy wpływ na współczesną rodzinę miała jednak kultura. To system wartości, który kultura niesie, sprawił, że obecnie widok ojca z dzieckiem na spacerze nikogo nie dziwi – twierdzą zgodnie naukowcy. Nie szokuje też to, że coraz więcej mężczyzn bierze urlop ojcowski. Według danych ZUS, w 2011 r. wzięło go niecałe 15 tys. mężczyzn, a 3 lata później – już ponad 108 tys.

W swoich opiniach większość badaczy pozytywnie ocenia to, że mężczyźni aktywnie uczestniczą w wychowywaniu dzieci. „(...) czas spędzony z dzieckiem jest nieoceniony w budowaniu właściwych relacji, przekazywaniu wzorców, wpływa na stan i postawy emocjonalne dziecka i ojca” – napisała w tekście „Ojcostwo na początku XXI wieku – kryzys ojcostwa i «nowe» ojcostwo” Katarzyna Zielińska-Król z KUL-u. Jednocześnie badaczka wskazała na wiele innych zmian kulturowych, które nie tylko nie przyczyniają się do wzmocnienia ojcostwa, ale też powodują jego kryzys.

Medialny ideał

XXI wiek słusznie nazywany jest epoką informacji. Mężczyźni – zwłaszcza ci spośród nich, którzy nie wynieśli dobrych wzorów ojcostwa z rodzinnego domu – właśnie z mediów czerpią „przepisy” na to, jak być tatą. W prasie, radiu, telewizji oraz internecie można znaleźć bardzo różne wzorce ojcostwa – od konserwatywnych po skrajnie liberalne. Jednak największy wpływ na ludzi ma świat kreowany przez tzw. medialny mainstream. Tam zaś dominuje obraz ojca, który jednocześnie pracuje zawodowo, pomaga żonie i opiekuje się dziećmi. Ponadto zawsze znajduje czas na swoje pasje oraz jest wyjątkowo zadbanym i przystojnym mężczyzną. Krótko mówiąc, tata jest chodzącym ideałem. Ale właśnie w takim wizerunku specjaliści widzą przepis na katastrofę.

Dlaczego? „Odpowiedź jest oczywista: ideał istnieje tylko w mediach. Mężczyzna podejmujący próby zmierzenia się z owym narzucanym ideałem traci właściwe postrzeganie swojej osoby, swoich możliwości czy otaczającej go rzeczywistości. W konfrontacji z medialnym wizerunkiem mężczyzny kryzys w realizowaniu się w roli ojca i męża jest nieunikniony” – konkluduje Katarzyna Zielińska-Król.

Inni naukowcy zauważyli, że coraz więcej ojców jest niedojrzałych. Postawę taką nazwano syndromem Piotrusia Pana. Charakteryzuje się ona tym, że dorośli mężczyźni zachowują się nieodpowiedzialnie niczym dzieci. Ich niedojrzałość czy też lekkomyślność są często skutkiem braku dobrych wzorców.

W USA jeden z „Piotrusiów Panów” wyprowadził 3-letnie dziecko na spacer, trzymając je na smyczy, i zamieścił zdjęcia w sieci. Internauci napisali tysiące krytycznych komentarzy. Wszyscy byli oburzeni, ale mężczyzna swój cel zaistnienia w sieci osiągnął.

W naszym kraju nieodpowiedzialni ojcowie zabierają dzieci na przejażdżkę sankami przyczepionymi do samochodów. Wiele takich „zabaw” zakończyło się tragicznie. Mimo to w sieci przybywa filmików pokazujących niebezpieczne kuligi.

Rodzina bez taty

Lansowanie postaw wolności bez odpowiedzialności powoduje, że w Polsce lawinowo rośnie liczba rozwodów; małżonkowie, gdy podejmują decyzję o rozstaniu, nie liczą się nawet z dobrem swoich dzieci. Średnio na trzy zawierane związki małżeńskie przypada jeden rozwód. W Warszawie rozpada się niemal co drugie małżeństwo.

Dzisiaj już ponad 18 proc.dzieci w Polsce wychowuje się bez jednego z rodziców, najczęściej bez taty. A to on dla syna jest wzorcem męskości, odwagi i ambicji, córki natomiast dzięki kochającym ojcom nabierają przekonania, że są piękne i wyjątkowe. Dzieci z niepełnych rodzin mają niższe poczucie wartości i bardziej negatywny stosunek do świata i rodziny. Statystycznie częściej też sięgają po niedozwolone używki i wchodzą w konflikt z prawem.

„W świetle badań rola ojca okazała się ważniejsza, niż sądzili zarówno naukowcy, praktycy, urzędnicy odpowiedzialni za politykę społeczną, jak i sami ojcowie” – napisał dr Szymon Grzelak, prezes zarządu Instytutu Profilaktyki Zintegrowanej, w opinii wykonanej na zlecenie Senatu RP. W dokumencie, który zawiera również opinie innych badaczy, możemy przeczytać, że w wielu krajach na świecie pojawiły się już inicjatywy mające na celu uświadomienie ojcom ich roli w życiu i wychowywaniu dzieci. Rozpoczęto też budowanie wizerunku ojcostwa jako jednego z najważniejszych zadań społecznych mężczyzny.

Niewątpliwie rola państwa w przywracaniu rangi ojcom jest ważna – zarówno dla ogółu społeczeństwa, jak i dla mężczyzn, którzy przeżywają kryzys tożsamości. Ale czy rzeczywiście trzeba czekać na kampanie reklamowe lub inne akcje PR-owe, aby uświadomić sobie, co to znaczy być solidnym tatą? Wystarczy przecież sięgnąć po Pismo Święte, aby po jego lekturze zrozumieć, że istota ojcostwa została wpisana przez Stwórcę zarówno w naturę, jak i w powołanie mężczyzn. A kiedy już się to zrozumie i zacznie żyć Słowem, wówczas ani rewolucje, ani kryzysy tożsamości nie będą się imały ojców i ich rodzin.

Niektóre imiona osób wypowiadających się w tekście zostały zmienione.

Tagi:
tata

Kornel Morawiecki trafił do szpitala

2019-09-27 12:57

wpolityce.pl

Marszałek senior Kornel Morawiecki trafił do jednego z warszawskich szpitali. Jak informuje „Super Express”, stan ojca premiera Mateusza Morawieckiego jest ciężki.

youtube.com

Przypomnijmy, że Kornel Morawiecki od wielu miesięcy zmaga się z rakiem trzustki. Polityk nie daje za wygraną i aktywnie uczestniczy w życiu politycznym, kandydując w wyborach so Senatu. Jak podaje tabloid, jeszcze dwa tygodnie temu podczas spotkania z dziennikarzem był w świetnej formie.

Opowiadał nam o swoich planach kampanijnych i o pomysłach na działalność w Senacie. Startuje bowiem w wyborach do izby wyższej parlamentu, w której chce zajmować się sprawami zwykłych ludzi, ale też polityką zagraniczną — zwrócił uwagę „SE”.

Osoba z otoczenia marszałka seniora przyznała, że od tego czasu jego stan znacznie się pogorszył. Trafił do szpitala, a lekarze jego stan określają jako ciężki. Trzeba dodać, że jest przytomny i świadomy. Wierzymy, że z tego wyjdzie, że kolejny raz wygra. Wszyscy się modlimy, żeby wrócił do zdrowia.

Przypomnijmy, że premier Morawiecki jakiś czas temu na łamach „SE” ujawnił, że jego ojciec przez chemioterapię ma problem z nerkami, z kolei sam Kornel Morawiecki powiedział, że dało znać o sobie także serce, ale jest dobrej myśli.

Przy życiu trzymają mnie najbliższa rodzina i polityka — żartował raptem dwa tygodnie temu. Przy Kornelu Morawieckim nieustannie czuwa najbliższa rodzina i przyjaciele.

Wszyscy się modlimy, żeby wrócił do zdrowia — powiedziała bliska krewna marszałka seniora.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Oczy Maryi żyją

2014-07-08 13:29

Bernadeta Grabowska
Niedziela Ogólnopolska 28/2014, str. 14-15

Wizerunek Matki Bożej z Guadalupe, obecny na indiańskim płaszczu uplecionym z włókien agawy, od prawie pięciu wieków spędza sen z powiek zatwardziałym agnostykom i wielu naukowcom. O jego tajemnicy z Ewą Kowalewską rozmawia Bernadeta Grabowska.

Graziako/Niedziela

BERNADETA GRABOWSKA: - Czym jest acheiropoietos?

EWA KOWALEWSKA: - Wolę sformułowanie „nerukotvornyj”, a więc dzieło niewykonane ręką ludzką. Na świecie istnieją trzy takie wizerunki, ukazujące Zbawiciela i Niepokalaną: Całun Turyński, Chusta z Manoppello oraz Tilma św. Juana Diego, na której jest cudownie „zapisany” obraz Maryi Panny. Mówi się błędnie o tych dziełach, że nie mają one autora. Tymczasem ich pochodzenie jest niezwykłe, ponadnaturalne. Wpatrując się w nie, kontemplujemy oblicze samego Boga i jego Matki. To wielka, święta tajemnica. Obcujemy bowiem z czymś, co przekracza nasze ludzkie granice pojmowania. Obraz Matki Bożej z Guadalupe został namalowany ręką Matki Bożej na słabym jakościowo płótnie - z włókien agawy - niemal pięć wieków temu i trwa nienaruszony po dziś dzień...

- Jak doszło do jego powstania?

- 9 grudnia 1531 r. Matka Boża ukazała się prostemu człowiekowi, Indianinowi Juanowi Diego. Zwróciła się do niego w jego ojczystym języku nahuatl z prośbą o wybudowanie na wzgórzu Tepeyac świątyni ku Jej czci. Juan Diego udał się z tą prośbą do biskupa Juana de Zumárragi. Ten jednak - trudno się dziwić - nie uwierzył mu, ale poprosił Juana o jakiś znak. Podczas kolejnego objawienia Madonna kazała Indianinowi wejść na szczyt wzgórza Tepeyac. Jakież było jego zdziwienie, kiedy spostrzegł morze kwiatów - róż kastylijskich, niespotykanych o tej porze roku i w tym rejonie. Przepiękna Pani poleciła Juanowi nazbierać całe ich naręcze i schować do tilmy. Ten natychmiast udał się do biskupa i w jego obecności rozwiązał swój płaszcz. Na podłogę wysypały się kastylijskie róże, a biskup i otaczający go ludzie uklękli w zachwycie. Jednak to nie kwiaty zrobiły na nich takie wrażenie.

- Na tilmie ukazał się wizerunek Maryi...

- Tak, na rozwiniętym płaszczu uwidoczniona była jakby fotografia Madonny. Wszystkim zebranym ukazał się przepiękny wizerunek Matki Bożej ubranej w różową szatę. Jej głowę przykrywał błękitny płaszcz ze złotą lamówką i gwiazdami. Maryja miała złożone ręce, a pod Jej stopami był półksiężyc. Zebrani oniemieli, oniemiał również sam Juan Diego, który nie spodziewał się, że Matka Boża wykorzyta jego stary płaszcz, aby namalować na nim samą siebie...

- Czy naprawdę możemy wierzyć w to, że historia o cudownej Tilmie z Meksyku to nie ciekawa legenda, ale rzeczywistość sprzed prawie pięciu wieków?

- Jest wiele argumentów, które wskazują na to, że wizerunek Matki Bożej to obraz nieuczyniony ludzką ręką. Jednym z nich jest ten, że pomimo licznych naukowych badań nie można określić, jaką techniką obraz został wykonany, jakich barwników użyto przy jego powstaniu. Co więcej, zdjęcie w podczerwieni wykazało brak śladów pędzla, a sam wizerunek wskazuje bardziej na technikę wykonania zdjęcia polaroidem... Potwierdził to m.in. laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii - Richard Kuhn, który ustalił, że nie ma na obrazie śladu ani farb organicznych, ani mineralnych. Na uwagę zasługuje również niebywała trwałość materiału. Płaszcz utkany z liści agawy wytrzymuje nie więcej niż 20-30 lat. Tymczasem niemalże w 500 lat po „różanym cudzie” tkanina z wizerunkiem Madonny pozostaje tak mocna, jak tamtego grudniowego dnia.

- To nie jedyne cudowne znaki ukryte w wizerunku Matki Bożej z Guadalupe...

- Obraz Matki Bożej z Guadalupe zawiera znacznie więcej ukrytych symboli i znaków, które przybliżają nas do Bożej Tajemnicy. Jesteśmy niczym Jan, który nawiedził grób po zmartwychwstaniu Chrystusa - „ujrzał i uwierzył” (J 20, 8). Podobnie i my, kontemplując ikonę Madonny z Meksyku, przyjmujemy wiarą, ale i rozumem prawdę o Boskim pochodzeniu obrazu.

- Trudno się oprzeć wrażeniu, że Bóg przychodzi z pomocą naszej wierze, która często potrzebuje wzmocnienia...

- Bóg zawsze wychodzi naprzeciw człowiekowi. Daje wiele możliwości „spotkania”. W wizerunku Morenity z Guadalupe jednym z bardziej fascynujących elementów są oczy Matki Bożej. Otóż przy pomocy silnie powiększającego szkła możemy zauważyć w źrenicach Madonny rzecz niebywałą - wizerunek brodatego mężczyzny, podobnego do tego z najstarszych wizerunków Juana Diego. Podobny obraz odnaleziono w drugiej źrenicy Matki Bożej. Podczas badania oftalmoskopem okazało się, że światło skierowane na źrenicę Madonny reaguje refleksem, dając wrażenie wklęsłej rzeźby. Takie zjawisko nie zostało zaobserwowane na żadnym innym obrazie świata. Oznacza to, że oczy Matki Bożej z Guadalupe załamują światło dokładnie tak, jak ludzkie, żywe oczy. Co więcej, dr José Aste Tönsmann, który poświęcił badaniu oczu Matki Bożej z Guadalupe połowę swojego życia, odkrył zadziwiające zjawisko. Otóż przy powiększeniu na źrenicach Madonny widoczna jest dokładnie scena z 12 grudnia 1531 r., kiedy na tilmie pojawił się wizerunek. Widać 13 osób, jak gdyby zastygłych w bezruchu - Indianina siedzącego ze skrzyżowanymi nogami, biskupa Zumárragę, jego tłumacza Gonzaleza, Juana Diego z otwartą tilmą, czarnoskórą dziewczynę i indiańską rodzinę. Oczy Maryi żyją.

- Jak my, katolicy, powinniśmy traktować ten obraz?

- Wizerunek Matki Bożej z Guadalupe jest jednym z najbardziej znanych na całym świecie. Bez wątpienia nie jest on zwykłym wizerunkiem religijnym. Jest ikoną, niosącą ze sobą konkretny przekaz ewangelicznych treści. Maryja ukazana jest jako „Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1). Świetliste promienie widoczne na ikonie to typowy krąg spotykany w ikonach, zwany mandorlą. Wiele mówi również symbolika kolorów - niebieski oznacza nieśmiertelność i wieczność mieszkańców nieba, różowy oznacza Bożą miłość i męczeństwo za wiarę. Królewskość Niewiasty wyraża się w pięknym, złotym oblamowaniu płaszcza. Wizerunek Madonny z Guadalupe to otwarta księga, pełna znaków i symboli... Im bardziej się w nie zagłębiamy, tym większe zdziwienie wobec dzieł Bożych pojawia się w naszym sercu.

- Dlaczego Maryja wybrała na miejsce swoich objawień w tamtym czasie Meksyk?

- Kiedy Maryja objawiła się Juanowi Diego, był to trudny czas ewangelizacji Meksyku. Do momentu inwazji konkwistadorów Aztekowie oddawali cześć różnym pogańskim bóstwom, pośród nich Quetzalcoatlowi w postaci węża. Ich przekonanie o potrzebie oddawania czci bożkom było wyjątkowo silne. Wierzono, że trzeba ich karmić krwią i sercami ludzkich ofiar. Oblicza się, że rocznie Aztekowie składali ok. 50 tys. ofiar z ludzi. Święta Panienka z Guadalupe miała prosić Juana Diego, aby nadał Jej wizerunkowi tytuł „Guadalupe”. Tymczasem „Guadalupe” jest przekręconym przez Hiszpanów słowem „Coatlallope”, które w nahuatl znaczy „Ta, która depcze głowę węża”. Indianie spostrzegli, że Maryja nie jest jakąś „zwykłą boginią”. Zrozumieli, że jest silniejsza od czczonych przez nich bóstw. Odczytując symbolikę obrazu z Guadalupe zgodnie z azteckim kodeksem, a więc dokumentem, który za pomocą obrazków miał przekazać najważniejsze prawdy Azteków, możemy być zaskoczeni ogromem indiańskich symboli zawartych w wizerunku. Dzięki temu Indianie rozpoznali w Maryi swoją największą Królową. W ciągu zaledwie 6 lat po objawieniach aż 8 mln Indian przyjęło chrzest. Dało to początek ewangelizacji całej Ameryki Łacińskiej. to był prawdziwy cud Matki Bożej, Jej wielkie zwycięstwo. Jan Paweł II nazywał Maryję z Guadalupe Gwiazdą Ewangelizacji.

- Dlaczego Morenitę z Guadalupe nazywa się patronką życia poczętego?

- Obraz Matki Bożej z Guadalupe jest szczególnie bliski wszystkim broniącym ludzkiego życia. Na swoim cudownym autoportrecie Matka Boża przedstawiła się w stanie błogosławionym. W samym centrum wizerunku, na łonie Maryi jest widoczny czteropłatkowy kwiat, przez Meksykanów nazywany Nahui Olin - Kwiatem Słońca. To symbol pełni i nowego życia. Ten niezwykły kwiat, umieszczony na łonie Maryi, z całą pewnością oznacza, że była Ona brzemienna. Dodatkowo Niepokalana ma czarną szarfę na talii, która symbolizuje stan odmienny.

- Jakie było przesłanie Matki Bożej z Guadalupe, co Maryja chce nam powiedzieć dzisiaj?

- Maryja na przestrzeni wieków ukazywała się zawsze najbiedniejszym, odrzuconym. W Lourdes - biednej, niewykształconej Bernadetcie Soubirous, w Fatimie - trojgu portugalskim pastuszkom: Łucji, Hiacyncie i Franciszkowi, w Gietrzwałdzie - dwóm dziewczynkom: Justynce i Barbarze z warmińskiej wsi. Również w Meksyku przychodzi do prostego człowieka - Juana Diego, który sercem ufa Bogu jak dziecko. Przesłanie Matki Bożej zazwyczaj jest podobne. Maryja prosi o modlitwę, o nawrócenie.

- O co dzisiaj prosi Matka Boża z Guadalupe?

- Matka Boża tak jak kiedyś, również i dziś przychodzi bronić tych najbardziej wykluczonych, bezbronnych - nienarodzonych. Maryja prosi nas o poszanowanie każdego ludzkiego życia, które jest najcenniejszym darem Boga - jest ono święte i nienaruszalne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rada UE - Polityka klimatyczna

2019-12-13 19:00

Jadwiga Wiśniewska, Poseł do Parlamentu Europejskiego

Szczyt klimatyczny COP25 w Madrycie miał dokończyć wysiłki COP24 w Katowicach, podczas którego wypracowano zasady wdrażania Porozumienia Paryskiego, tzw. Katowicką Księgę Zasad. Pozostał do uzgodnienia mechanizm rozliczania uprawnień do emisji wynikających z projektów robionych wspólnie przez różne państwa tak, aby zgodnie z Art. 6 Porozumienia Paryskiego nie powodowało to podwójnego rozliczenia tego samego projektu.


Jadwiga Wiśniewska

W Katowicach okazało się to niemożliwe głównie ze względu na opór Brazylii, która ma najwięcej takich uprawnień. Brazylia miała zorganizować COP25, a po jej wycofaniu organizację przejęło Chile. Po wybuchu zamieszek w Santiago organizację szczytu przejęła Hiszpania, ale Chile utrzymało prezydencję. Niestety to zamieszanie odbiło się nie tylko na organizacji, ale również znacząco spowolniło tempo prac. Prawdopodobnie nie uda się uzgodnić zasad działania Art. 6. Delegaci na COP25 zwracają uwagę na zachowanie właściwych proporcji w działaniach w skali globalnej, tak by strony Konwencji Klimatycznej podejmowały działania zgodnie ze swoimi możliwościami.

Drugim głównym zagadnieniem na COP25 jest transfer pieniędzy między państwami rozwiniętymi, a państwami rozwijającymi się. Te ostatnie domagają się więcej pieniędzy od państw rozwiniętych, choć niektóre z nich (jak Arabia Saudyjska) są bogate. A poza tym polityka ta opiera się na założeniu, że państwa rozwinięte emitują więcej, niż rozwijające się. A prawda jest taka, że od kilku lat role odwróciły się.

Prawdziwym problemem okazały się jednak Chiny, które nagle zerwały negocjacje nad poprawą przejrzystości sprawozdawczości. To kluczowa sprawa by ocenić, czy strony faktycznie wywiązują się ze swoich zobowiązań. Gdy wydawało się, że do uzgodnienia pozostają już tylko bardzo techniczne szczegóły, takie jak format składania sprawozdań, delegacja chińska nagle zerwała rozmowy wprowadzając powszechną konsternację. Widać jak na dłoni, że jest problem z wdrożeniem Porozumienia Paryskiego.

Tymczasem Unia Europejska na COP25 tradycyjnie gra rolę prymusa. Frans Timmermans, który oficjalnie reprezentuje UE wraz z prezydencją fińską, chwali się Zielonym Ładem (Green Deal), którego głównym założeniem jest osiągniecie neutralności klimatycznej do 2050 r. , a także zwiększenie celu redukcji emisji na 2030 r. Obawiam się, że Green Deal jest nie tylko sposobem na ratowanie klimatu, ale także na stworzenie rynków dla nowych technologii, których promotorami są głównie państwa zachodnie.

Podczas spotkania z delegacją Parlamentu Europejskiego Fatih Birol, szef Międzynarodowej Agencji Energetycznej, powiedział że bardzo podoba mu się Green Deal, ale globalnie niczego on nie zmieni. Na innym spotkaniu dowiedzieliśmy się, że Japonia buduje 22 elektrownie węglowe.

W międzyczasie dobiegł końca Szczyt Rady Europejskiej poświęcony neutralności klimatycznej. Przed Szczytem Premier Mateusz Morawiecki podkreślał: „Nie możemy zgodzić się na taki model transformacji gospodarczej, aby polskie społeczeństwo na tym ucierpiało”.

Twarda postawa Premiera przyniosła efekty. Brukselski szczyt to ogromny sukces Polski. Polska uzyskała zwolnienie z zasady zastosowania polityki neutralności klimatycznej już w 2050 r. Będziemy dochodzić do niej w swoim tempie. Ten wyjątek został wpisany do konkluzji szczytu.

We wnioskach ze szczytu znalazł się również zapis o utworzeniu Funduszu Sprawiedliwej Transformacji z budżetem 100 mld euro, który ma wspomagać proces dochodzenia do neutralności klimatycznej. Znaczna część tego funduszu przypadnie Polsce na sprawiedliwą transformację. Podczas szczytu podjęto również decyzję o przeznaczeniu przez Europejski Bank Inwestycyjny dużych środków na transformację energetyczną, a we wnioskach pojawiło się także bezpośrednie odniesienie do energetyki jądrowej, co wsparła Polska. Dzięki skutecznym zabiegom Premiera Morawieckiego będziemy dochodzić do neutralności klimatycznej w sposób bezpieczny i korzystny gospodarczo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem