Reklama

Błogosławieństwo Owocem zaufania

2019-08-06 09:22

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 32/2019, str. 7-8

Arc
Nowy kościół w Cagayan de Oro

Początek misji ks. Janusza Burzawy w Cagayan de Oro, na filipińskiej wyspie Mindanao był bardzo trudny. Ale udało się i wierni cieszą się wspaniałym kościołem

W grudniu 2011 r. dziesiątki tysięcy mieszkańców potrzebowało pomocy, dźwigając swoje życie po huraganie, jaki nawiedził prowincję. Z drugiej strony klęska żywiołowa, która pozbawiła wielu Filipińczyków życia i mienia wyzwoliła w ludziach ogromne pokłady dobra i solidarności. Nie tylko udało się odbudować powoli domy, ale także, co poczytuje jako wielkie błogosławieństwo – powstał nowy, potrzebny dla wspólnoty kościół.

Ksiądz Janusz objął probostwo w parafii Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej. Dotychczas pracował przez długie lata w wiejskich parafiach na Filipinach. To pierwsza miejska parafia zakonu sercanów na Filipinach. Nominację potraktował jak wyraz zaufania diecezji do misji sercanów. Miasto liczy 600 tys.mieszkańców, parafia obejmuje 9 tys. osób. We września 2011 r. region nawiedził ogromny huragan, który zatopił całe połacie miasta. Ponad 1600 osób zginęło. Przez dwa i pół roku wokół kościoła rozstawione były namioty dla rodzin, które straciły domy, a szacuje się że było to 36 tys. ludzi. Z czasem odbudowywano miasto na nowych działkach. W obliczu katastrofy – państwo zdało egzamin – ocenia się, że była to jedna z najlepiej przeprowadzonych akcji pomocy na Filipinach.

W tych miesiącach ks. Janusz z ks. wikarym starali się być blisko ludzi, rozmawiać z nimi i pomagać im. – Święciliśmy im namioty, aby czuli się bezpiecznie. Dzieci przez dwa lata przebywały całymi dniami w salkach parafialnych. Jedna z parafianek bezinteresownie opiekowała się nimi, prowadziła dla nich lekcje religii i inne zajęcia, bo kataklizm odebrał im możliwość uczęszczania do szkoły. Nieszczęście, które pozbawiło ludzi wszystkiego, wywołało wielką solidarność. Dzieci z bogatszych rodzin robiły sobie urodziny na namiotowisku, gdzie przebywały rodziny pozbawione domów. Przywoziły jedzenie i organizowały wspólne party z dziećmi z namiotów. To stało się zwyczajem powtarzającym się wiele razy – wspomina ks. Janusz. W pracę zaangażowało się mnóstwo wolontariuszy, którzy pomogli w przezwyciężenie traumy dzieciom po powodzi, które nie mogły pozbyć się stresu. – Jeden z moich znajomych wyremontował swój dom, ale kiedy przywiózł na miejsce swoje dzieci, nie chciały nawet wyjść z samochodu. Bały się tak bardzo, że trzeba było wybudować dom w nowym miejscu. Nawet szum wentylatora wywoływał skojarzenie z huraganem – opowiada ks. Janusz.

Reklama

Z czasem w parafii zarysowywał się problem remontu starego kościoła, który powstał przed laty z małej kaplicy i przestał dawno mieścić wszystkich wiernych, którzy przychodzili na Mszę św. Istniały dwie możliwości – rozbudować go jeszcze bardziej i jakoś upiększyć, albo wybudować od nowa funkcjonalną świątynię. – Po konsultacjach, kiedy przedstawiłem parafianom te dwa rozwiązania i projekty niemal wszyscy opowiedzieli się za budową kościoła od postaw, by mógł spełniać potrzeby parafii. Teraz widzę, że decyzja była dobra, choć bardzo się bałem tego przedsięwzięcia. Pieniądze zbieraliśmy przez cztery i pół roku i nie wydawaliśmy na nic, dlatego fundusze były zabezpieczone – opowiada.

Ogromne przedsięwzięcie

Trudność polegała na tym, że należało stary kościół całkowicie rozebrać. Msze św. nabożeństwa odbywały się przez siedem miesięcy na prowizorycznie zadaszonym boisku do tenisa. Było to ogromne utrudnienie, zwłaszcza kiedy zaczęła się pora deszczowa. Ulewne deszcze niejednokrotnie powodowały, że Msza św. musiała być przerwana. – W tych warunkach przetrwaliśmy jednak i po zamknięciu stanu surowego, weszliśmy do nowej świątyni. Mieliśmy dobrą ekipę. Co dwa tygodnie odbywały się spotkania z radą budowlaną. Ludzie świeccy pomagali. Planowaliśmy na długie miesiące wcześniej różne inwestycje i zakupy. Dlatego wszystko szło bez opóźnień. Ks. Janusz zaznacza, że w budowie pomagała zgrana dobra ekipa i była ona prawdziwym błogosławieństwem dla parafii. Nie zrezygnowaliśmy z ani jednej Mszy św., czy spotkania, tak by nie ucierpiało duszpasterstwo – mówi. Aż trudno jest uwierzyć, że za dwa i pół roku ks. Janusz z parafianami wybudował kościół i całkowicie go ukończył. W świątyni jest 650 miejsc siedzących. Była to ogromne przedsięwzięcie, szacowane na 500 tys. dolarów.

Cieszą się z nowego kościoła

Wystrój kościoła nawiązuje do wezwania Matki Bożej, jakie nosi parafia. – Wybraliśmy jednego z najlepszych architektów w tej części Filipin zgodził się zrobić cały projekt wystroju za darmo. Kościół jest na planie amfiteatru – wygląda jak wachlarz. Przykrywa go niebieski dach, jak płaszcz Maryi. U góry korona Matki Bożej wieńczy kopułę z dwunastoma witrażami wyobrażającymi apostołów. W centrum ołtarza jest krzyż franciszkański. Po lewej stronie rzeźba Matki Bożej, po drugiej św. Józef z Jezusem na ręku.

– Przez tę rzeźbę chcieliśmyzaakcentować rolę mężczyzny w wychowaniu dzieci. On nie tylko ma zabezpieczać rodzinę finansowo, ale być obecny w życiu swoich dzieci – tłumaczy ks. Janusz. W kościele są również rzeźby św. Pedro Calungsod – chłopaka, który w XVII w. wyjechał jako ewangelizator na wyspę Guam i tam zginął. Są też Dzieci z Fatimy – święci Franciszek i Hiacynta. U góry są witraże Matki Bożej Królowej Nieba i Ziemi na tle kwiatów filipińskich. Na Filipinach dzieci w czasie majówek składają przed figurą Matki Bożej kwiaty. Te kwiaty oznaczają serca parafian. Parafianie ogromnie cieszą się z nowego kościoła. Poświęcił go 4 grudnia 2016 r. wikariusz generalny i zarazem były proboszcz parafii. Tutejszy biskup nazwał świątynię „najpiękniejszym kościołem w diecezji”. Choć obiektywnie są ładniejsze, to tymi słowami wyraził swoje uznanie wobec proboszcza i parafian.

W trakcie budowy z równą troską ks. Janusz traktował sprawy duszpasterskie.

– Nic nie zaniedbywaliśmy. Dwukrotnie odwiedziliśmy wszystkich parafian. Było to osiem miesięcy chodzenia – śmieje się. Utworzono grupy, które odwiedzały sąsiadów i najbliższych mieszkańców danej dzielnicy. W Roku Nowej Ewangelizacji w parafii sprawowane były przez trzy miesiące katechezy służące odnowieniu wiary. Sąsiedzkie kręgi modlitewne. zbierają się co tydzień na dzieleniu Słowem Bożym, modlą się i pomagają sobie wzajemnie. Lider grupy jest pośrednikiem między księdzem a parafianami.

– Kiedy rozpoczynaliśmy budowę kościoła, przestaliśmy brać pieniądze za jakiekolwiek posługi i sakramenty, w tym chrzty czy pogrzeby. Wprowadziliśmy w zamian „dar oddany Panu Bogu”, czyli zwyczaj regularnej, dowolnej ofiary na kościół, która jest wyrazem podziękowania Bogu i odpowiedzialności za swoją parafię przez każdą rodzinę. To rozwiązanie udało się wprowadzić pomyślnie. Parafianie mają za darmo wszelkie posługi, a pieniędzy jest trzy razy więcej niż było – podkreśla, ponieważ spływają ofiary na kościół i utrzymanie parafii. Zbiórką na specjalne konto zajmują się sami parafianie, wszystko jest transparentne – dodaje. Najważniejsze, że dzięki tym ofiarom parafia może prowadzić szerokie duszpasterskie działania, ale także pomagać charytatywnie. Część środków przeznaczona jest na opłacenie katechetek, które pracują za darmo. Trzeba im dać środki na bilety do szkoły, na parasolki, zeszyty, przybory i materiały. Mając pieniądze może przygotować również obiad dla młodzieży uczestniczącej w spotkaniach parafialnych. A chorzy, którzy przychodzą na parafię, nigdy nie odchodzą bez pomocy. Kupujemy lekarstwa, jedziemy z nimi do szpitala. W czasie Wielkiego Postu zbierana jest jałmużna w każdym domu dla ubogich i chorych oraz na pomoc w razie katastrof naturalnych, które zdarzają się dość często. Parafia funduje też niewielkie stypendia dla dzieci na mundurek do szkoły, na wyżywienie (czyli ryż z rybą). Stypendium objętych jest dwadzieścioro dzieci. Są to zaledwie dwa dolary na tydzień, mały dodatek, po który przychodzą do parafii. Wtedy mają lekcje katechezy i ćwiczenia śpiewu. – Dajemy również im na jakieś dodatkowe składki, kupujemy tornistry i wyprawkę do szkoły i pomagamy w razie problemów ze zdrowiem. – Chcemy ich zachęcić, by przychodziły do parafii, by te spotkania miały także formacyjny wymiar. Zapraszamy, ale nie zmuszamy – podkreśla.

Czekają na niego

Diecezja kielecka również wsparła misyjne działania ks. Janusza. Dzięki funduszom od bp. Jana Piotrowskiego mógł on wybudować parafianom dom na spotkania. Odbywają się tutaj próby dla małych chórzystów, spotkania młodzieży, wykłady i katechezy. Wdzięczny jest również ks. prał. Janowi Iłczykowi i parafianom jego rodzinnej parafii św. Józefa Robotnika, którzy niejednokrotnie, ilekroć odwiedzał parafię (ostatnio był w lipcu), przekazywali swoje ofiary na potrzeby misji. Teraz przebywa na urlopie w Polsce. Pod koniec sierpnia wraca na Filipiny do swoich parafian. Kiedy oglądając zdjęcia, na których są setki ludzi do siebie podobnych, pytam go czy zna ich wszystkich – odpowiada z uśmiechem „oczywiście!”. – Na Filipinach ksiądz jest z ludźmi, jest od wszystkich spraw, ma porozmawiać i wysłuchać, doradzić – mówi. Więc wraca bo wie, że już na niego czekają.

Tagi:
misje

Reklama

Lublin solidarny z Gruzją

2019-08-13 12:55

Ks. Mieczysław Puzewicz
Edycja lubelska 33/2019, str. 5

Ks. Mieczysław Puzewicz
Lubelscy wolontariusze podczas misji w Gruzji

Do Nikozi wjeżdża się krętą górską drogą przez strefę przygraniczną, gdzie trzeba okazać paszport i wyjaśnić cel podróży. Polacy widziani są tu mile, zwłaszcza jeśli są to wolontariusze. Jeszcze 11 lat temu w Nikozi nie było granicy. Osetia Południowa była częścią Gruzji. Po kilkudniowej wojnie z Rosją w sierpniu 2008 r. ta prowincja oraz Abchazja znalazły się pod protektoratem Moskwy; nowych państw nie uznała społeczność międzynarodowa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prawnicy udostępniają przewodnik „Prawa rodziców w szkole”

2019-08-21 08:41

Informacja prasowa

W nowym roku szkolnym w wielu placówkach oświatowych realizowane mają być programy edukacji seksualnej zgodne z kontrowersyjnymi „standardami WHO”. Ich wdrożenie może naruszać konstytucyjne prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Jako wsparcie dla rodziców eksperci Instytutu Ordo Iuris przygotowali przewodnik „Prawa Rodziców w Szkole”, skrótowy informator zawierający najczęściej zadawane pytania i odpowiedzi oraz rodzicielskie oświadczenie wychowawcze chroniące dziecko przed wulgarną edukacją seksualną. Materiały, stanowiące owoc dwuletniej kampanii „Chrońmy dzieci!” oraz konsultacji z organizacjami rodzicielskimi i nauczycielami, są dostępne na stronie dlarodzicow.ordoiuris.pl.

candy1812/fotolia.com

W toku prowadzonej od 2017 roku kampanii społecznej „Chrońmy dzieci!” prawnicy Ordo Iuris zbadali blisko 1000 wskazanych przez rodziców szkół, uzyskując informacje o obecnych w nich organizacjach zewnętrznych i oferowanych przez nie programach. Obawy rodziców w wielu przypadkach okazały się całkowicie zasadne. Opublikowany w 2018 roku na stronach MEN raport z kampanii wskazywał, że 57% dyrektorów szkół nie znało ustawowych przepisów chroniących prawa rodziców, a organizacje prowadzące edukację seksualną lub inne kontrowersyjne zajęcia tylko w 13% przypadków uzyskały wymaganą ustawą zgodę Rady Rodziców na prowadzenie działalności w szkole.

„Zagrożenie dla dzieci przybrało zupełnie nowe kształty po podpisaniu przez Rafała Trzaskowskiego Deklaracji LGBT+ zapowiadającej wdrożenie edukacji seksualnej zgodnej ze «standardami WHO». Podobne programy zapowiedziano także w innych miastach. Masowe protesty rodziców i wyrazy oburzenia wielu nauczycieli zainspirowały nas do przygotowania wyczerpującego poradnika o prawach rodziców, któremu towarzyszy informator z najczęściej zadawanymi pytaniami i odpowiedziami oraz precyzyjne rodzicielskie oświadczenie wychowawcze. Chcemy, by te dokumenty dotarły jak najszerzej do rodziców” – mówi adw. Jerzy Kwaśniewski, prezes Instytutu Ordo Iuris

Towarzyszące przewodnikowi „Prawa rodziców w szkole” rodzicielskie oświadczenie wychowawcze, wskazuje precyzyjnie podstawy prawne wiążącego sprzeciwu wobec uczestnictwa dziecka w wulgarnej edukacji seksualnej. Poprzez podpisanie oświadczenia rodzic zastrzega, że udział dziecka w zajęciach z edukacji seksualnej wymaga każdorazowej, odrębnej zgody rodzica wyrażanej po zapoznaniu się z programem i treścią tych zajęć. Złożone w szkole oświadczenie jest także wsparciem dla dyrektorów szkół, którzy spotykają się z naciskami ze strony organizacji zewnętrznych oraz niektórych samorządów.

Publikacja przewodnika jest odpowiedzią na liczne apele środowisk rodzicielskich, nauczycielskich oraz niedawny apel Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski, która podkreśliła, że dziecko nie może uczestniczyć w tego typu zajęciach bez zgody prawnych opiekunów.

„Zarówno przewodnik «Prawa rodziców w szkole», jak i informator zawierający najczęściej zadawane pytania i odpowiedzi oraz samo oświadczenie rodzicielskie będą aktualizowane, a wszyscy którzy pobiorą je z naszej strony będą informowani o nowych materiałach udostępnianych przez Instytut Ordo Iuris. W ten sposób chcemy wyposażyć rodziców i zatroskanych o dobro dzieci nauczycieli w zawsze aktualne informacje i materiały” – zaznacza dr Tymoteusz Zych, wiceprezes Ordo Iuris oraz współautor przewodnika dla rodziców.

Przewodnik „Prawa rodziców w szkole”, informator zawierający najczęściej zadawane pytania i odpowiedzi oraz rodzicielskie oświadczenie wychowawcze dostępne są bezpłatnie na stronie dlarodzicow.ordoiuris.pl.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Chrześcijanie najbardziej prześladowaną grupą religijną na świecie

2019-08-21 17:07

tom, kg (KAI) / Warszawa

Jutro, 22 sierpnia po raz pierwszy będzie obchodzony Międzynarodowy Dzień Upamiętniający Ofiary Aktów Przemocy ze względu na Religię lub Wyznanie. Rezolucję w tej sprawie jednogłośnie przyjęło w maju br. Zgromadzenie Ogólne ONZ z inicjatywy polskiej dyplomacji. Od dawna już najbardziej prześladowaną grupą religijną na świecie są chrześcijanie, których - jak wynika z najnowszego raportu Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKwP) - w 2018 zginęło co najmniej 4305 a ponad 1,8 tys. świątyń chrześcijańskich zniszczono lub przynajmniej zaatakowano. W sumie ponad 327 mln wyznawców Chrystusa w różnych częściach świata jest obecnie prześladowanych lub dyskryminowanych.

BP KEP

Najbardziej miarodajne, coroczne, raporty na temat prześladowań chrześcijan ogłaszają PKwP i Open Doors (Otwarte Drzwi), a także Departament Stanu USA.

Według najnowszego opracowania tej pierwszej organizacji w 2018 w 38 krajach dochodziło do „poważnych lub skrajnych przypadków łamania wolności religijnej”, a w 21 z nich – do prześladowań. Były to (w kolejności alfabetycznej): Afganistan, Arabia Saudyjska, Bangladesz, Birma (Mianmar), Chiny, Erytrea, Indie, Indonezja, Irak, Jemen, Korea Północna, Libia, Niger, Nigeria, Pakistan, Palestyna, Somalia, Sudan, Syria, Turkmenistan i Uzbekistan. Dalszych 17 państw uznano za miejsca dyskryminacji ze względu na religię: Algieria, Azerbejdżan, Bhutan, Brunei, Egipt, Iran, Katar, Kazachstan, Kirgizja, Laos, Malediwy, Mauretania, Rosja, Tadżykistan, Turcja, Ukraina i Wietnam.

Raport PKwP nie tylko przedstawia stan wolności religijnej na świecie, ale wskazuje też, jak zmieniała się pod tym względem sytuacja w różnych krajach i regionach w ostatnich dwóch latach. Okazuje się, że „najokrutniejsze oblicze” prześladowania mają niezmiennie w Korei Północnej, Arabii Saudyjskiej, Nigerii, Afganistanie i Erytrei. Natomiast niespodziewany spadek przemocy na tle religijnym odnotowano w Tanzanii i Kenii, które w poprzednim wydaniu raportu widniały jako „kraje prześladowań”, głównie z powodu aktów terroru, dokonywanych przez islamistów z somalijskiego ugrupowania al-Szabaab, działającego też w obu tych krajach.

Dokument zwraca uwagę na różne tła przemocy i prześladowań o podłożu religijnym. Mają one bardzo szeroki zakres: od agresywnego i wrogo nastawionego do „obcych” nacjonalizmu po ultranacjonalizm, ale w każdym takim przypadku mniejszości religijne są postrzegane jako zagrożenie dla państwa. Według PKwP jest to jedna z najbardziej niepokojących tendencji, występująca obecnie przede wszystkim w Indiach, Chinach, Korei Północnej, Pakistanie i Mianmarze.

Na przykład w Indiach w latach 2016-17 prawie podwoiły się, dochodząc do 736, ataki przeciw chrześcijanom, głównie ze strony ekstremistycznych wyznawców hinduizmu. PKwP przytacza w tym kontekście wypowiedź jednego z posłów do tamtejszego parlamentu, jakoby mniejszości (religijne) były „zagrożeniem dla jedności kraju”. Z kolei w Chinach skrajny nacjonalizm wyraża się jako „ogólna wrogość państwa wobec wszystkich wierzeń”; stąd biorą się działania restrykcyjne podejmowane tam przez reżym prezydenta Xi Jinpinga. Są to m.in. zakaz sprzedawania Biblii przez internet, zniszczenie lub poważne uszkodzenie 1,5-1,7 tys. kościołów w okresie 2014-15.

Władze Korei Północnej uważają wyznawców Chrystusa za wielkie zagrożenie dla „osobistego kultu” dynastii Kimów, rządzących tym dalekowschodnim państwem komunistycznym od początku jego powstania. Chociaż miejscowa konstytucja zapewnia formalnie wolność sumienia i religii, to w praktyce jej tam nie ma i ocenia się, że tysiące chrześcijan przebywają z powodu swej wiary w obozach pracy przymusowej.

W Pakistanie ekstremiści, dążący za wszelką cenę do przekształcenia go w państwo islamskie, sprzeciwiają się wszelkimi zmianom kontrowersyjnej ustawy o bluźnierstwie, zagrażającej szczególnie mniejszościom religijnym. W bardzo trudnej sytuacji są także mniejszości wyznaniowe w Erytrei, Iranie, Tadżykistanie i Turkmenistanie. W Mianmarze od września 2017 prawie 700 tys. muzułmanów, należących do grupy etnicznej Rohindża, uciekło przed prześladowaniami do Bangladeszu. Zjawisko to wysoki komisarz ONZ ds. praw człowieka określił mianem „podręcznikowej czystki etnicznej”.

Z kolei w Turcji nacjonalistyczny reżym prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana usiłuje utwierdzić islam sunnicki, wskutek czego umiarkowani muzułmanie-alawici szybko zaczęli doświadczać aktów przemocy, a ich świątynie zostały „przerobione” na meczety sunnickie.

Raport zwraca uwagę, że podczas gdy w niektórych krajach „zmalało łamanie wolności religijnej przez ugrupowania islamistyczne, to przypadki takie pojawiły się w wielu innych miejscach”. Podkreśla, że „wielką szansą” jest osłabienie tzw. Państwa Islamskiego na płaszczyźnie wojskowej w Iraku i w dużej części Syrii, ale istnieje ryzyko niedoceniania zagrożeń, jakie ciągle jeszcze stanowi to ugrupowanie, gdyż „nie musi to oznaczać zniknięcia go jako ruchu dżihadystowskiego”.

PKwP zauważa, że w Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Azji pojawiają się nowe islamskie ruchy zbrojne. Podczas gdy w Nigerii Boko Haram zdaje się nieco słabnąć, to nasilają się akty przemocy ze strony islamskich pasterzy z plemienia Fulani wobec modlących się chrześcijan. W sąsiedenim Nigrze uaktywniły się grupy islamistyczne.

Fundamentalizm islamski daje też o sobie znać w Indonezji, gdzie np. 13 maja 2018 r. ataki na 3 kościoły w Surabayi 0spowodowały śmierć 13 osób, ale poszkodowanymi są tam również miejscowi buddyści i szyici. W Bangladeszu w wyniku zamachów zginęło co najmniej kilkadziesiąt osób.

Według opracowania PKwP dramatyczna sytuacja chrześcijan istnieje w Palestynie: w Strefie Gazy ich liczba w ciągu ostatnich 6 lat spadła z 4,5 tys. do 1 tysiąca, a więc o 75 proc. W Egipcie w latach 2016-18 odnotowano 5 dużych zamachów, z których ostatni (nie uwzględniony w raporcie) wydarzył się 2 listopada 2018: był to atak na autobus z pielgrzymami koptyjskimi, jadącymi do Minii. Inną plagą tamtejszych chrześcijan są porwania i siłowe nawracanie na islam młodych dziewcząt i kobiet – co najmniej 7 takich przypadków stwierdzono w kwietniu 2018. Co roku ten sam los spotyka średnio tysiąc dziewcząt chrześcijańskich i hinduskich w Pakistanie. Gwałt jako broń w czasie wojny i przymusowe nawrócenia występowały jeszcze w niedawnej przeszłości także w Iraku i Syrii.

Ponadto raport PKwP wspomniał o nasilającym się w Europie antysemityzmie z jednej strony i coraz częstszych atakach terrorystycznych na Zachodzie z drugiej. Zwrócił też uwagę na rozczarowanie chrześcijan bliskowschodnich, którzy po wyparciu z ich ziem Państwa Islamskiego wracają w swe strony rodzinne, do zniszczonych domów i miejsc pracy, ale często nie znajdują pomocy przy odbudowie ze strony państw zachodnich.

Z kolei według raportu Open Doors (Otwarte Drzwi) – organizacji protestanckiej, obecnej w ponad 60 krajach – w 2018 zginęło więcej wyznawców Chrystusa niż rok wcześniej: w sumie było ich co najmniej 3066. Liczba ta nie obejmuje tych, którzy zginęli w wyniku wojen czy klęsk żywiołowych jak susze czy powodzie, ale dotyczy wyłącznie zabójstw z powody wiary. Głównymi sprawcami pozostają niezmiennie od lat fundamentalizm islamski i nacjonalizm religijny. 61 proc. ludności świata żyje w krajach, których obywatele nie mogą w pełni swobodnie wyrażać swej wiary. Za większością przypadków łamania wolności religijnej stoją radykalizm islamski, państwa autorytarne i skrajne nacjonalizmy.

Według wydawanego od 15 lat przez Otwarte Drzwi Światowego Indeksu Prześladowań do pierwszej dziesiątki krajów, w których chrześcijanie są najbardziej prześladowani, należą Korea Północna, Afganistan, Somalia, Libia, Pakistan, Sudan, Erytrea, Jemen, Iran i Indie. Jako niechlubny przykład pogorszenia warunków życia dla chrześcijan ta międzynarodowa organizacja wymienia Chiny. Kraj ten „awansował” z 43 na 27 miejsce i jest „doskonałym przykładem coraz większego ograniczania wolności religijnej przez coraz bardziej represyjny reżim”. W ubiegłym roku więziono tam więcej chrześcijan niż w jakimkolwiek innym kraju.

Open Doors wymienia też problem forsowania religijno-nacjonalistycznej polityki w Indiach, Turcji, Mjanmarze, Laosie, Butanie czy Nepalu. Tamtejsze rządy chcą w ten sposób „zwiększyć nacisk na chrześcijan i inne mniejszości religijne”. Według najnowszego raportu „w coraz większej liczbie krajów chrześcijanie doświadczają wykluczenia społecznego i ucisku ze strony państwa, ponieważ nie chcą podążać za daną ideologią czy religią, lecz chcą wyznawać swoją wiarę". W Pakistanie, szczególnie na terenach wiejskich chrześcijanie są uważni za obywateli drugiej kategorii. Bardzo często ofiarami takiej postawy są dzieci, doświadczające różnych przejawów nietolerancji. "Molestowanie i inwigilacja coraz bardziej zmuszają ich do życia w podziemiu i poważnie ograniczają prawo do wolności religijnej” – stwierdza raport.

Organizacja wskazuje też na rosnące prześladowanie przez islamski ekstremizm, szczególnie w Azji i Afryce Subsaharyjskiej, np. w Libii czy Egipcie. W Nigerii za wiarę zamordowano 3 731 chrześcijan, więcej niż we wszystkich innych krajach razem wziętych. Według Open Doors doniesienia o tym, że terrorystyczna organizacja islamska „Boko Haram” została pokonana, okazują się bezpodstawne.

Szczególnie silne prześladowania spotykają kobiety i dzieci. Chrześcijanki w pewnym sensie w podwójny sposób doświadczają prześladowań. W wielu krajach na porządku dziennym są porwania, gwałty, zmuszanie ich do małżeństwa.

Z badań organizacji wynika, że na przykład w Korei Północnej wiele rodzin chrześcijańskich, u których zostanie odkryta Biblia lub które prywatnie wyznają swoją wiarę, trafia do specjalnych obozów reedukacyjnych, w których dzieci żyją jak niewolnicy. Łącznie zaś ocenia się, że z powodu wyznawanej wiary przebywa tam od 50 do 70 tys. chrześcijan.

W niektórych rejonach rolniczych Górnego Egiptu chuligańskie zachowania w stosunku do dzieci są bardzo rozpowszechnione. W czterdziestoosobowych klasach zajmują one ostatnie miejsca oraz są dyskryminowane nie tylko przez rówieśników, ale przez samych nauczycieli. Nasila się to szczególnie w takich okresach jak Boże Narodzenie. Dzieci są wyszydzane z powodu swojej wiary.

Z kolei w 2019 r. do najkrwawszych ataków na wyznawców Chrystusa doszło na Sri Lance, której ponad 75 proc. mieszkańców wyznaje buddyzm uznawany za bardzo agresywny i odmienny od ogólnie znanego pokojowego wizerunku tej religii. W wyniku zamachów na trzy kościoły (dwa katolickie i jeden protestancki) i cztery luksusowe hotele w kilku miastach Sri Lanki na Wielkanoc, do których przyznało się tzw. Państwo Islamskie (IS), zginęło 258 osób, a 600 zostało rannych. Były to największe ataki terrorystyczne na wyspie od zakończenia w niej w 2009 roku 30-letniej wojny domowej. Według władz Sri Lanki zamachy były odwetem za marcowy atak na meczety w Christchurch w Nowej Zelandii, gdzie zginęło 50 osób.

Na Sri Lance budddyzm ma bardzo radykalne nastawienie i jego wyznawcy byli odpowiedzialni za akty przemocy w ostatnich 3 latach wobec hinduistów, stanowiących 13,2 proc. ludności i muzułmanów – 8,6 proc. Takie organizacje jak Brygada Buddyjska czy „Sinha Lei” (Krew Lwa) od dawna szerzą swą ideę jednego „narodu syngaleskiego”. Dotychczas odnotowano 89 ataków na chrześcijan w 2016 i 36 – do maja 2017. Wyznawcom Chrystusa, stanowiącym 9,1 proc. mieszkańców wyspy, odmawia się ponadto m.in. prawa do grzebania swych zmarłych na cmentarzach publicznych, ich świątynie są niszczone i zamykane, ekstremiści buddyjscy dopuszczali się też wobec nich aktów przemocy fizycznej oraz grozili im śmiercią.

Papieże ostatnich pontyfikatów, począwszy od św. Jana Pawła II aż do Franciszka, wielokrotnie zwracali uwagę, że dziś jest więcej męczenników chrześcijańskich niż było ich w starożytności. Franciszek często przypomina, że „również dzisiaj wielu chrześcijan zabija się i prześladuje ze względu na ich miłość do Chrystusa. Oddają życie w milczeniu, bo ich męczeństwo nie zyskuje rozgłosu. A dziś jest więcej chrześcijan męczenników niż w pierwszych wiekach".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem