Reklama

Świat

Hongkong walczy o wolność

Ks. Bernardo Cervellera, dyrektor agencji „Asia News”, komentuje dramatyczne wydarzenia w Hongkongu i Chinach w rozmowie z Włodzimierzem Rędziochem

Niedziela Ogólnopolska 39/2019, str. 44-45

[ TEMATY ]

Chiny

problemy

Uczestnicy zamieszek w Hongkongu, 31 sierpnia br.

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – W 1997 r. komunistyczne Chiny zawarły porozumienie z Brytyjczykami, na mocy którego Hongkong, dawna kolonia brytyjska, powrócił do Chin. Fundamentem tego porozumienia miała być zasada: „jeden kraj, dwa systemy”...

KS. BERNARDO CERVELLERA: – Porozumienie wdrożone w 1997 r. oznaczało formalny powrót Hongkongu do Chin z uznaniem chińskiej suwerenności, ale z możliwością zachowania liberalnego stylu życia – tak jak to było za rządów Brytyjczyków. Dlatego mówiono o jednym kraju i dwóch systemach.

– Porozumienie miało więc zagwarantować pewną wolność mieszkańcom Hongkongu, a świat demokratyczny zaufał reżimowi komunistycznemu w Pekinie. Czy komuniści nie nadużyli tego zaufania?

– Musimy wyjaśnić jedną rzecz: Brytyjczycy nigdy nie zaprowadzili w Hongkongu pełnej demokracji, ale i Chiny nie chcą jej zapewnić. W umowie między Chinami i Wielką Brytanią, zwanej „Basic Law”, napisano, że w 2006 r. należało wziąć pod uwagę wprowadzenie pełnej demokracji. Chińczycy najpierw przenieśli datę na 2017 r., a w 2017 r. powiedzieli, że z demokracją trzeba poczekać do 2047 r.!

– Czyli trzeba czekać jeszcze 28 lat! A zatem świat popełnił błąd, ufając reżimowi chińskiemu?

– Od początku Chiny próbowały zmienić sytuację w Hongkongu. Wywierały np. naciski na środowiska biznesu, zawierały umowy dotyczące handlu i działalności z ludźmi, którzy najbardziej popierali politykę komunistów. Znaczący jest fakt, że każdego dnia, począwszy od 1997 r., z Chińskiej Republiki Ludowej do Hongkongu przybywa 150 osób związanych z partią komunistyczną, co stanowi prawdziwą inwazję demograficzną i ideologiczną. Co więcej, rząd Hongkongu nie wydaje zezwoleń mieszkańcom Hongkongu na sprowadzenie krewnych z Chin.
Pekin ma wielki wpływ także na politykę. Ludzie zawsze domagali się prawa do głosowania na gubernatora w wyborach powszechnych, ale reżim nigdy im go nie przyznał. Pekin zaproponował utworzenie komitetu wyborczego złożonego z ok. 1300 osób, w większości wybranych przez samych komunistów, którzy głosują na kandydatów na stanowisko szefa administracji Hongkongu, ale nawet kandydaci są wybierani przez władze chińskie. W ten sposób został wybrany obecny szef administracji – pani Carrie Lam.

– Mieszkańcy Hongkongu nie pozostają jednak bierni wobec chińskich nadużyć. 26 września 2014 r. rozpoczęli pokojowy protest, który trwał 79 dni. Jego symbolem były żółte parasole podniesione przez protestujących w celu obrony przed policyjnymi atakami. Co było wtedy powodem ich mobilizacji przeciwko władzom chińskim?

– Powodem protestów była właśnie kwestia powszechnych wyborów – ludzie chcieli głosować na szefa administracji, ale Chiny na to nie pozwoliły. W rezultacie ludzie – głównie młodzież – rozpoczęli pokojową okupację centrum Hongkongu. Chociaż był to bardzo spokojny protest, policja zastosowała przemoc. Władze obiecały dialog z protestującymi, ale ostatecznie nic nie zostało zrobione.

– A jaka jest przyczyna obecnych protestów?

– Przyczyną jest tzw. prawo ekstradycyjne, ale ostatecznie jest to ciągle walka o suwerenność terytorialną Hongkongu. Studenci domagają się zniesienia tego nowego prawa, uwolnienia aresztowanych i niezależnego śledztwa w sprawie przemocy, której policja dopuściła się wobec studentów. Należy podkreślić, że liczba uczestników protestów sięgnęła 2,7 mln, a ponad połowa z nich to ludzie młodzi. Zdają sobie oni sprawę, że jeśli teraz poddadzą się reżimowi chińskiemu, to w przyszłości nie będą mieli wolności.

– Dlaczego prawo ekstradycji jest tak niebezpieczne?

– Gdyby weszło w życie, prawo to pozwoliłoby Chinom kontrolować ludność miasta. Chińczycy mogliby wywieźć niewygodnych ludzi z Hongkongu, aby ich osądzić zgodnie z chińskim prawem i uwięzić. Problem w tym, że np. w Hongkongu można krytykować Chiny, a dla Chińczyków jest to przestępstwo, za które grozi więzienie. Krótko mówiąc, proponowane prawo zablokowałoby wolność słowa, myśli, prasy i religii.

– A dlaczego chiński reżim zgromadził tylu żołnierzy (mówi się nawet o ok. 10 tys.) na granicy z Hongkongiem?

– Reakcja Chińczyków jest tak gwałtowna, ponieważ sytuacja w Hongkongu bardzo niepokoi reżim chiński. Gdy Hongkong jest tak niespokojny, to świat zdaje sobie sprawę, że zasada „jeden kraj, dwa systemy” nie jest przestrzegana, a co za tym idzie – Chiny tracą twarz. Drugim problemem Chin jest niepokój, że silne pragnienie demokracji młodzieży z Hongkongu może udzielić się także reszcie kraju. Żądania demokracji w Chinach oznaczałyby koniec dominacji partii komunistycznej. Z tego powodu Chiny starają się zdławić powstanie w Hongkongu i kontrolują wszystkie przejścia, aby nie dopuścić do przedostawania się do Chin osób, które uczestniczyły w demonstracjach. Chciałbym dodać coś jeszcze: Z pewnością obok lokalnej policji działają chińscy policjanci, ponieważ młodzi ludzie odkryli, że niektórzy z nich nie mówią po kantońsku jak mieszkańcy Hongkongu. Ponadto policja wykorzystywała członków grup mafijnych do bicia protestujących, aby ich zastraszyć.

– Nie wszyscy zdają sobie sprawę, że Hongkong jest czwartym najważniejszym centrum finansowym na świecie. Jak to wpływa na politykę chińskiego reżimu komunistycznego wobec Hongkongu?

– Społeczność międzynarodowa jest zainteresowana utrzymaniem pewnej wolności w Hongkongu. Niemcy, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Japonia i inne kraje wywierają zatem niewielką presję, aby powstrzymać reakcje reżimu. Z drugiej strony – Chiny również potrzebują Hongkongu, ponieważ jest on bardzo ważnym centrum finansowym, a Szanghaj, chociaż ma także duże znaczenie, nie może go zastąpić. Giełda w Hongkongu to miejsce, w którym Chiny szukają kapitału, by rozwijać handel i finansować swoje przedsiębiorstwa. To częściowo tłumaczy, dlaczego Chiny nie interweniowały w Hongkongu z jeszcze większą siłą.

– W październiku 2017 r. odbył się w Pekinie XIX zjazd Komunistycznej Partii Chin, podczas którego sekretarz generalny partii Xi Jinping zapowiedział, że Chiny staną się wkrótce największym mocarstwem świata. Czy świat zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństwa, jakim jest chiński reżim totalitarny, który chce zdominować nasz glob i narzucić swoją ideologię?

– Na świecie jest wielu ludzi, którzy zazdroszczą Chinom, ponieważ w tym kraju można zrobić wszystko – wystarczy przekupić urzędników i władze administracyjne. Przykładowo pracownicy mogą być zwalniani bez przestrzegania umów, woda i ziemia mogą być skażone, fabryki i domy mogą być budowane gdziekolwiek, bez przestrzegania norm. Z jednej strony mamy więc silny reżim komunistyczny, a z drugiej – dziki kapitalizm. Niektórzy na Zachodzie chcieliby tak właśnie działać i patrzą na Chiny jako na model. Często ci ludzie spiskują z Chinami, aby narzucić światu taki model.

– Dlaczego tak wielu ludzi na Zachodzie lubi „model chiński”?

– Ponieważ wydaje się, że dzięki takiej polityce Chiny odnoszą sukcesy oraz że dyktatura może również zapewnić dobrobyt gospodarczy. Ale w tym przekonaniu są dwa błędy: pierwszy – na Zachodzie jesteśmy świadomi praw pracowniczych, nawet jeśli globalizacja spowodowała zniesienie wielu z nich i obniżenie płac. I drugi – sukces gospodarczy Chin jest wątpliwy, ponieważ wszystkie oficjalne statystyki są manipulowane i fałszowane (nasza agencja często to podkreśla, ale mówią o tym również chińscy ekonomiści). Chiński dług jest prawdopodobnie znacznie wyższy niż ten, który podają władze, a wzrost PKB nie wyniesie 6,40 proc., ale może być nawet ujemny.

– W ostatnich latach Chiny wystąpiły z inicjatywą nowego, nowoczesnego „Jedwabnego Szlaku”, która jest prezentowana jako rodzaj chińskiego planu Marshalla dla świata. Ale czy nie kryje się za tym ryzyko chińskiej kolonizacji gospodarczej?

– Można powiedzieć, że tam, gdzie Chiny wdrożyły już ten projekt, głównie w Afryce i Azji, zyskały nowe rynki i zamówienia publiczne na budowę infrastruktury, podczas gdy kraje partnerskie uległy zubożeniu. Najpierw twierdzono, że wszyscy wygrywają w tym biznesie, którego hasłem są angielskie słowa „win-win” (wszyscy będą zwycięzcami) – w rzeczywistości zyskuje tylko najsilniejszy, tzn. Chiny.

2019-09-25 09:51

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ciągle jest szansa

Z ks. Michałem Bordą, dyrektorem Wydziału Katechetycznego Kurii Diecezjalnej w Sosnowcu i ks. Michałem Knapikiem, jego zastępcą – o wyzwaniach i zagrożeniach współczesnej katechezy – rozmawia Piotr Lorenc

Piotr Lorenc: Czy lekcje religii w szkole to ciągle niedoceniana szansa w naszym Kościele partykularnym?

Ks. Michał Borda: W ostatnim czasie Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego w Polsce opublikował dane, z których wynika, że w diecezji sosnowieckiej na lekcje religii uczęszcza 75,2% uczniów, co daje przedostatnie miejsce w skali wszystkich diecezji polskich. Nieco gorzej jest tylko w archidiecezji warszawskiej. Warto zatem postawić sobie pytanie o genezę takiego stanu rzeczy. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że dane dotyczące frekwencji na lekcjach religii w diecezji sosnowieckiej są precyzyjne i dokładne, co wynika z metodologii przyjętej przez Wydział Katechetyczny Kurii Diecezjalnej w Sosnowcu, który dokonał dokładnych stosownych obliczeń na podstawie informacji otrzymanych również od powiatowych, miejskich i gminnych naczelników oświaty. Otwartym więc zostaje pytanie, czy niektóre diecezje, nie będące nigdy w Polsce na podium pod względem skali religijności, rzeczywiście cieszą się niemal stuprocentową frekwencją na lekcjach religii.

Kto zatem uczęszcza lub nie uczęszcza na religię i co stanowi problem w nauczaniu?

Ks. Michał Borda: Zajęcia z religii w szkole są dobrowolne i zgodnie z prawem w każdej chwili rodzice ucznia lub on sam, jeśli jest pełnoletni, mogą zmienić deklarację uczestnictwa w tym przedmiocie. Jeśli lekcja jest umieszczona na pierwszej bądź ostatniej godzinie planu, to można zaobserwować tendencję do rezygnacji, tym bardziej, gdy dotyczy to młodzieży szkół średnich dojeżdżającej z odległych miejscowości. Również zgodnie z prawem dyrektor szkoły jest odpowiedzialny za organizację zajęć w placówce. Może on więc umieścić religię na pierwszej bądź ostatniej lekcji, tak jak każdy inny przedmiot. Tym niemniej sytuacja, w której zajęcia z religii byłyby tylko w skrajnych godzinach planu, nosiłaby znamiona bezprawnej dyskryminacji. Niestety, dyrektorzy wszystkich szkół w jednym z miast naszej diecezji otrzymali we wrześniu 2019 r. maila z Wydziału Edukacji Urzędu Miejskiego, w którym zawarto prośbę o „zweryfikowanie planów lekcji tak, aby religia odbywała się na pierwszych i ostatnich godzinach zajęć”. Pomimo interwencji strony kościelnej powyższe zalecenie nie zostało formalnie odwołane, na co powołują się nieraz dyrektorzy szkół. Bywa, że uczniowie wypisują się więc z lekcji religii z powodu chęci zaoszczędzenia czasu, trudnego dojazdu do domu lub też zwykłego lenistwa. Sprzyjają temu niektórzy wychowawcy, niechętni Kościołowi i obecności lekcji religii w placówkach publicznych.

Kolejnym powodem porzucania edukacji religijnej jest swego rodzaju nowa moda na „niechodzenie na religię”...

Ks. Michał Borda: Istotnie. Proces zaczyna się od grupki klasowej, która systematycznie i skutecznie wpływa na resztę uczniów, doprowadzając do rezygnacji coraz więcej osób, co nieraz kończy się wypisaniem z zajęć większości klasy lub całkowitej eliminacji lekcji religii z planu oddziału. Ponadto należy zwrócić uwagę na rodziców, którzy często bezrefleksyjnie zgadzają się na to, aby dziecko porzuciło naukę religii. Doświadczenie pokazuje, iż uczniowie pilnie uczęszczający na lekcje religii najczęściej pochodzą z rodzin religijnych i praktykujących. A wiemy, że takie rodziny nie stanowią większości w naszej diecezji.

Wymagania stawiane przez katechetów, choć zgodne z programem nauczania, bywają czynnikiem zniechęcającym młodych ludzi?


Ks. Michał Knapik: Zdarza się, że wymagania zgodne z programem katechezy stawiane uczniom bywają powodem rezygnacji z lekcji religii. Poza tym liberalny światopogląd dużej części uczniów nie wytrzymuje zderzenia z wymaganiami moralnymi przekazywanymi na katechezie. Oni po prostu nie chcą tego słuchać, mają inne zdanie, nie zgadzają się z nauczaniem Kościoła, którego autorytet w społeczeństwie został w ostatnim czasie mocno pokiereszowany. Analizując powody aktualnego stanu frekwencji na lekcjach religii w diecezji sosnowieckiej, nie sposób ominąć też kwestii jakości prowadzonych katechez. Mamy w diecezji wielu wspaniałych i pracowitych katechetów, którzy z dnia na dzień ofiarnie pełnią pracę u podstaw w szkołach. Bywa jednak i tak, że mizerna lekcja religii prowadzona jest przez pozbawionego zaangażowania i talentu pedagogicznego katechetę. Niestety, zmniejszająca się ilość nauczycieli religii, skutkująca nieraz brakami kadrowymi, nie służy podniesieniu jakości katechezy. Ale wracając jeszcze do kwestii statystyk ogólnopolskich i tego rzekomo „przedostatniego” miejsca, trzeba nadmienić, że aż pięć polskich diecezji, w tym dwie archidiecezje, nie podały żadnych danych katechetycznych.
Ks. Michał Borda: Podsumowując, generalna przyczyna bieżącego stanu rzeczy tkwi w postępującym spadku religijności społeczeństwa. Szukając rozwiązań i polepszenia sytuacji, należy zwrócić uwagę na rodziców i ich świadomość wagi edukacji religijnej swojego dziecka. Osobne zadanie stoi również przed katechetami, aby swoją postawą ludzką, religijną i dydaktyczną stwarzali taką atmosferę na lekcjach, która będzie przyciągać uczniów, również tych, którzy są mało religijni i niepraktykujący. Warto również w tym miejscu podkreślić wszystkim zainteresowanym stronom, że nauczanie religii w szkole nie sytuuje się obok pozostałych przedmiotów jako coś dodatkowego, ale jako element dialogu interdyscyplinarnego. Przedstawienie orędzia chrześcijańskiego będzie wpływać na sposób, w jaki rozumie się początek świata i sens historii, podstawę wartości etycznych, funkcję religii w kulturze, przeznaczenie człowieka oraz relacje z naturą. Nauczanie religii w szkole za pośrednictwem tego dialogu interdyscyplinarnego daje podstawy, umacnia, rozwija i uzupełnia działanie wychowawcze szkoły.

Katecheza w szkole jednak ciągle daje nadzieję, ale czy nie powinna być wzmacniana przez parafie, wspólnoty kościelne, stowarzyszenia i ruchy?

Ks. Michał Knapik: Jak najbardziej. Lekcja religii to służba na rzecz ucznia, szkoły i rodziny. W diecezji sosnowieckiej 92% uczniów szkół podstawowych wciąż przekracza progi sal katechetycznych w szkole. Religia jest trwałym elementem systemu edukacji i ważnym narzędziem ewangelizacji. Zmieniający się świat stawia przed szkołą i Kościołem wciąż nowe wyzwania. Obecna koncepcja nauczania religii w Polsce jest projektem otwartym na tego rodzaju zmiany. Pozwala ewoluować lekcjom wraz ze zmianami, jakie okażą się nieodzowne dla systemu szkolnego, zabezpieczając wykonanie głównego zadania Kościoła, którym jest głoszenie Ewangelii. Przychodzą czasy, kiedy ta posługa okazuje się znakiem sprzeciwu. Tym bardziej winna być broniona. W istocie bowiem lekcja religii w szkole to służba na rzecz człowieka, który ma prawo słyszeć Dobrą Nowinę.

CZYTAJ DALEJ

Ostatni dzień na Pieszej Pielgrzymce Wrocławskiej

2020-08-11 00:16

Michalina Stopka

40. Piesza Pielgrzymka Wrocławska na Jasną Górę dobiegła końca. Ostatniego dnia pątniczego szlaki w “Sztafetę Maryi” włączyła się grupa 6 - Brzeg, Brzeg Dolny, Wołów oraz grupa 7 - Strzelin, Kąty Wrocławskie, Wrocław - Nowy Dwór.

Pielgrzymi musieli wcześnie rano wyjechać ze swoich domów, aby na 6:30 stawić się w kościele pw. św. Michała Archanioła w Blachowni. Tam po otrzymaniu błogosławieństwa od ks. bpa Jacka Kicińskiego wyruszyli na pielgrzymkowy szlak.

Pierwszy etap prowadził do Częstochowy - Gnaszyna:

GALERIA ZDJĘĆ nr 1

Drugi etap z Częstochowy Gnaszyna do Częstochowy Kawodrza:

Trzeci etap prowadził na Jasną Górę:

GALERIA ZDJĘĆ nr 2

I pielgrzymi na Jasnej Górze:

GALERIA ZDJĘĆ nr 3

Pozdrowienia od "Orzecha".

Po Mszy św. w sali o. Kordeckiego odbyło się dziękczynienie za 40 lat pielgrzymowania z Wrocławia. Prowadził je o. Krzysztof Piskorz oraz zespół N.O.E,

GALERIA ZDJĘĆ 4

CZYTAJ DALEJ

Jasna Góra: kolejny pielgrzymkowy dzień – dotarła m.in. kompania krakowska

2020-08-11 18:34

[ TEMATY ]

pielgrzymka

Pielgrzymka 2020

Bożena Sztajner/Niedziela

Dziś kolejny pielgrzymkowy dzień na Jasnej Górze. Przybywają przedstawiciele dużych kompani diecezjalnych, do których dołączają ci, którzy duchowo przemierzali szlaki. Towarzyszy im uwielbienie Jezusa eucharystycznego, dziękczynienie za kapłanów, wdzięczność za św. Jana Pawła II i determinacja, by piesze pielgrzymowanie nawet z najodleglejszych zakątków kraju podtrzymywać.

Aż 17 dni, tylko duchowo, musieli pielgrzymować wierni z diecezji ełckiej.

Dla s. Iwony była to nawet trudniejsza forma. - Pielgrzymowałam pieszo 21. razy i przyjęcie tego, że nie mogę w tym roku pójść bardzo bolało, jednak przez to duchowe pielgrzymowanie odkryłam, że nie tylko wysiłek fizyczny jest tak cenny i ważny, ale duchowe zaangażowanie wymaga też wielkiego poświęcenia - powiedziała pallotynka. Grupy diecezji ełckiej reprezentowało w drodze tylko 15 kapłanów.

Pielgrzymka krakowska, choć w znaczenie zmniejszonym składzie, ponad tysięcznej rzeszy, ale szła w tradycyjnej formie. Jak podkreśla jej koordynator ks. Jan Przybocki, wszystko odbyło się w myśl zasady: módl się jakby wszystko zależało od Boga, ale pracuj tak jakby wszystko zależało od ciebie.

- Ze względu na bezpieczeństwo 90 procent pielgrzymów spało w namiotach, zachowywaliśmy odstęp społeczny, mieliśmy do dyspozycji duże ilości płynu dezynfekującego, maseczek, wszystko po to byśmy mogli dojść do Częstochowy w rocznicę urodzin Ojca Świętego Jana Pawła II podziękować za jego nauczanie, życie - powiedział kapłan.

To 40. jubileuszowa krakowska pielgrzymka. Według szacunków, w ciągu tych lat przyszło w niej na Jasną Górę ok. 400 tys. osób Wyruszyła po zamachu na życie Jana Pawła II.

W tym roku z wawelskiego wzgórza, na 6-dniowy pielgrzymi szlak liczący około 150 km wyruszyło 1,2 tys. pątników. Pielgrzymi z okolic Suchej Beskidzkiej i Bochni pokonali w ciągu 8 dni około 220 km. W pielgrzymce opiekę duchową sprawowało 27 kapłanów diecezjalnych i zakonnych.

O zdrowie pielgrzymów troszczyli się członkowie stowarzyszenia Malta - Służba Medyczna, stowarzyszenia im. św. Łazarza - Lazarus oraz Maltańska Służba Medyczna.

Koordynator pielgrzymki podkreślił wielką pracę, w przygotowaniu i prowadzeniu kompani, świeckich. Dziękował też władzom państwowym i samorządowym, parafiom i jednostkom państwowej i ochotniczej straży pożarnej.

Uczestniczyli w akcjach charytatywnych, wędrowali z różańcem w ręku do przydrożnych kapliczek, a konferencji słuchali poprzez media społecznościowe. Tak, w tym roku wyglądało pielgrzymowanie diecezji bielsko-żywieckiej na Jasną Górę.

Dziś, w dniu w którym tradycyjnie do Sanktuarium wchodziła piesza kompania, duchowi pielgrzymi przyjechali, by wspólnie uczestniczyć w drodze krzyżowej i Mszy św. w kaplicy Cudownego Obrazu.

Na trasę, czyli w pieszą wędrówkę na Jasną Górę zdecydowało się w tym roku wyruszyć około 40 osób.

Na Jasną Górę dotrze dziś jeszcze także reprezentacja odległej, bo pielgrzymki elbląskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję