Utrudzonych i obciążonych różnego rodzaju chorobami spotykamy każdego dnia. Są obecni w naszych domach, szpitalach, hospicjach, sanatoriach i domach opieki społecznej. Właśnie ci chorzy potrzebują, aby ktoś przy nich był, aby nie byli samotni. Wobec dramatu choroby i cierpienia każdy z nas ma prawo i możliwość, by stać się miłosiernym Samarytaninem, co może wyrazić się „w gościnności, w akceptacji, w podniesieniu na duchu” – czytamy w tegorocznym orędziu na Światowy Dzień Chorego.

Warto wspomnieć sobie na słowa Pana Jezusa: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Nie trzeba chyba bardziej skutecznej zachęty ponad to, co powiedział nam Pan.

Służba choremu nie może być przykrym obowiązkiem, ale winna być służbą pełną miłości i pokory. Nigdy nie wiadomo, co nam przyniesie życie i czy my też nie będziemy potrzebowali wsparcia i opieki najbliższych.

Pozwólmy zatem, by tegoroczne obchody Światowego Dnia Chorego uwrażliwiły nas na konieczność zapewnienia jak najlepszej opieki naszym chorym. Niech z tej wrażliwości – owej wyobraźni miłosierdzia, do czego zachęcał nas św. Jan Paweł II – zrodzi się w nas odwaga do pomocy chorym w dostrzeżeniu wartości cierpienia. Nie pozostawiajmy ich samych, ale wyjdźmy naprzeciw ich cierpieniu i tak często bolesnej samotności.

Pomyślmy w tych dniach z miłością o tych, którzy bardzo nas potrzebują, bo mamy coś, co możemy im zaoferować. To miłość i czas, a czas spędzony przy łóżku chorego, nie jest czasem straconym, ale jest czasem pełnym miłości.