W drugiej połowie VIII wieku przed Chr. król judzki Ezechiasz doprowadził do wnętrza Jerozolimy wodę specjalnie w tym celu wybudowanym kanałem. Tunel połączył źródło Gichon w dolinie Cedronu, we wschodniej części stolicy, z sadzawką Siloe w południowej części miasta. Odkryto go w 1880 r., a największą sensację wzbudziła inskrypcja na ścianach tunelu, potwierdzająca dane biblijne. Odkrycia miał dokonać kilkunastoletni chłopiec, który ze świecą zapuścił się w głąb tunelu. Również dziś, brodząc po kolana w wodzie, z latarkami w ręku młodzi adepci archeologii z zaciekawieniem rozszyfrowują poszczególne litery. Inskrypcja mówi o dwóch grupach robotników, które drążyły skałę z dwóch różnych końców, by ostatecznie spotkać się wewnątrz skały, w połowie drogi.

To właśnie w tym miejscu, przy sadzawce Siloe, osiem stuleci po wydrążeniu tunelu Jezus posłużył się dziwną metodą uzdrawiania: „Splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce»” (J 9, 6-7).

Co oznacza ten gest? Ojcowie Kościoła są niemal jednomyślni. Chodzi o nowe stworzenie. Jak niegdyś Bóg stworzył Adama z gliny czy prochu ziemi, tak teraz Jezus na nowo stwarza człowieka odzyskującego wzrok – z ziemi zmieszanej ze śliną. A ponieważ początkiem nowego życia chrześcijanina jest chrzest, stąd obmycie w wodzie Siloe wskazuje właśnie na ten sakrament. To przecież chrzest otwiera katechumenom oczy wiary.