Zgromadzeni na świętej wieczerzy. To hasło będzie towarzyszyło nam przez cały rok liturgiczny. Konstytucja o liturgii świętej Soboru Watykańskiego II Sacrosanctum Concilium, przywołując fragment z Dziejów Apostolskich, podkreśla, że „Kościół nigdy nie zaprzestawał zbierać się na celebrowanie paschalnego misterium, czytając to, «co było o Nim we wszystkich pismach» (Łk 24, 27), sprawując Eucharystię, w której «uobecnia się zwycięstwo i triumf Jego śmierci», i równocześnie składając dzięki «Bogu za niewysłowiony dar» (2 Kor 9, 15) w Chrystusie Jezusie, «dla uwielbienia Jego chwały» (Ef 1, 12), przez moc Ducha Świętego (nr 6).

Powyższe słowa uświadamiają nam, że Kościół od samego początku gromadził się, aby celebrować Eucharystię, w której dokonuje się dzieło naszego zbawienia. Słowa Chrystusa z Wieczernika: „To czyńcie na moją pamiątkę” sprawiły, że święta wieczerza jest celebrowana na całym świecie, aż do dnia, w którym Pan Jezus powtórnie przyjdzie.

Warto i trzeba podkreślić, że tym, który gromadzi, który woła, jest sam Jezus Chrystus. To On jest pierwszym Liturgiem, Najwyższym Kapłanem, który zaprasza, celebruje i jest obecny pośród swego ludu. A my, będąc Jego uczniami, odpowiadamy na to zaproszenie. Chrystus nigdy nie przymusza, ale mówi „jeśli chcesz…”. Pamiętajmy, jak wiele zależy od naszej odpowiedzi.

Chrystus jest Najwyższym Kapłanem, który zaprasza, celebruje i jest obecny pośród swego ludu.

Podziel się cytatem

Obecność Chrystusa w zgromadzeniu liturgicznym została na nowo podkreślona przez reformę liturgiczną Soboru Watykańskiego II. We wspomnianej Konstytucji (nr 7) czytamy: „Chrystus jest zawsze obecny w swoim Kościele, szczególnie w czynnościach liturgicznych. Jest obecny w ofierze Mszy świętej, czy to w osobie odprawiającego, gdyż «Ten sam, który kiedyś ofiarował się na krzyżu, obecnie ofiaruje się przez posługę kapłanów», czy też zwłaszcza pod postaciami eucharystycznymi. Obecny jest mocą swoją w sakramentach tak, że gdy ktoś chrzci, sam Chrystus chrzci. Jest obecny w swoim słowie, albowiem gdy w Kościele czyta się Pismo Święte, wówczas On sam mówi. Jest obecny wreszcie, gdy Kościół modli się i śpiewa psalmy, gdyż On sam obiecał: «Gdzie dwaj albo trzej są zgromadzeni w imię moje, tam i ja jestem pośród nich”» (Mt 18, 20).

O tej obecności Pana Jezusa w czasie Mszy św. przypominają nam choćby momenty okadzenia. I tak okadza się ołtarz, krzyż, księgę Ewangelii – ewangeliarz, dary, kapłana, zgromadzenie wiernych, postacie eucharystyczne. To żywy Chrystus, który gromadzi nas, mówi do nas i dla nas składa Najświętszą Ofiarę.

„Zgromadzeni na świętej wieczerzy…”. Zgromadzeni, zaproszeni, wezwani, aby celebrować Mszę św., misterium paschalne – tajemnicę naszego zbawienia. Oto wielka tajemnica naszej wiary. Oto Chrystus pośród swego ludu.

„Zgromadzeni na świętej wieczerzy”. Potraktujemy to hasło obecnego roku liturgicznego jako szczególne zaproszenie Chrystusa, który gromadząc nas na Eucharystii, pragnie, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy (1 Tm 2, 4).