Przesłaniem papieskim jest „(…) aby wspólnoty chrześcijańskie na całym świecie stawały się coraz wyraźniejszym i konkretnym znakiem miłości Chrystusa do tych ostatnich i najbardziej potrzebujących”.

Idea i misja

Tegoroczny, V Światowy Dzień Ubogich, który przypada 14 listopada, przebiega pod hasłem „Ubogich zawsze macie u siebie” (Mk 14, 7). Te słowa to reakcja Jezusa na wyrzuty uczniów wobec kobiety, która namaściła Pańskie stopy drogocennym olejkiem tuż przed Jego męką i śmiercią na krzyżu. Papież Franciszek wyjaśnia, jak powinniśmy rozumieć Chrystusowe słowa: „Obecność ubogich wśród nas jest ciągła, ale nie może doprowadzić do przyzwyczajenia, które staje się obojętnością, lecz powinna zaangażować nas do bezwarunkowego dzielenia się życiem”.

Po co?

Właściwie po co nam Światowy Dzień Ubogich? Może właśnie po to, by wytrącić nas z owego przyzwyczajenia do cotygodniowej kolejki po posiłek przy zbiegu ulic Piotrkowskiej i św. Stanisława w Łodzi, czy do widoku żebraka, który co niedzielę klęczy przy wejściu do kościoła parafialnego? Może po to, byśmy nie byli obojętni wobec koleżanki z pracy, która od miesięcy walczy z depresją. Może po to, by zainteresować się samotnym sąsiadem z klatki obok i podjąć trud cotygodniowych zakupów. Albo po to, by pamiętać, że nasi starsi rodzice wyczekują naszego telefonu, choć co drugi dzień, z pytaniem: Jak się dziś macie? Każdy z nas jest jakoś ubogi. Każdy cierpi z powodu jakiegoś niedostatku: samotności, braku miłości czy zainteresowania, zdrady, opuszczenia, choroby, wykluczenia z grupy znajomych. Każdy jednak może innym coś z siebie dać, również ubodzy ubogim.

Są wśród nas

W wielu miejscach archidiecezji łódzkiej są ludzie troszczący się o „swoich” ubogich, których „mają u siebie”. Członkowie wielu parafialnych zespołów Caritas poświęcają swój czas, by przygotować kanapki, odzież, by zrobić zakupy czy odwiedzić „swoich” chorych. Wolontariusze różnych grup parafialnych i świeckich fundacji i stowarzyszeń spędzają czas po pracy ze „swoimi” bezdomnymi, żeby im pomóc w formalnościach, zanieść gorącą herbatę, albo najzwyczajniej porozmawiać. Bo od doraźnej pomocy materialnej, która jest ważna, ważniejsze jest to „włączenie społeczne”, o które prosi papież. Ubodzy, z jakiegokolwiek powodu, nie są obcy. Nie możemy ich pozostawiać na marginesie. Są nasi. Są „swoi”.