Jedną z cech, która określa jakość ludzkiego serca, jest wierność. Odgrywa ona doniosłą rolę w międzyludzkich relacjach. Autentyczna przyjaźń zaistnieje wtedy, gdy ludzie uświadomią znaczenie wierności i będą starali się ją rozwijać.
Wierność leży u podstaw dobrego małżeństwa. Wypływa ona z poczucia szczerej miłości i odpowiedzialności za rodzinę. Podobnie ma się rzecz z powołaniem do życia zakonnego i kapłańskiego. Możemy powiedzieć, że cecha ta określa jakość odczytanego i realizowanego powołania życiowego. Jeśli zatem wśród małżonków zabraknie wierności, to nie będzie właściwie rozumianej i przeżywanej miłości. Wierność w życiu kapłańskim i zakonnym zaświadczy o relacji powołanego człowieka do Pana Boga. Kto stara się wprowadzać w życie zasadę ewangelicznej miłości, powinien rozwijać podstawowe zasady wierności. Wierność bowiem jest pieczęcią miłości.
W świecie, w którym przyszło nam żyć i dążyć do świętości, możemy odnaleźć wielu ludzi odznaczających się wiernością. Taką osobą jest matka Teresa z Kalkuty. Pomimo że odeszła już do wieczności, to każdego z nas uczy, jak być wiernym w stosunku do Pana Boga i do ludzi.
Spotykamy się także na co dzień z oznakami niewierności i zdrady. Na płaszczyźnie życia małżeńskiego uwidacznia się to w rozbitych rodzinach. Każdy rodzaj nieprawdy, kłamstwa, wyzysku, nieszczerości, zdrady przyczynia się do nadwerężenia, a nawet zaniku wierności.
W życiu modlitewnym wierność odgrywa bardzo dużą rolę. Kto chce podjąć natchnienie Ducha Świętego do dobrej modlitwy, powinien być wierny przede wszystkim w systematyczności. Modlić się należy nie tylko, gdy jesteśmy w dobrym nastroju, ale zawsze. Chodzi o to, by konkretnie każdego dnia poświęcać czas na modlitwę. Nie należy być w tym skąpcem. Wszystkie godziny i minuty otrzymaliśmy od Pana Boga. Dlatego nie żałujmy czasu na słuchanie Stwórcy i na rozmowę z Nim.
Bóg na modlitwie będzie nas uczył wierności. On sam jest bowiem Najwierniejszy. Nigdy nie opuszcza żadnego człowieka. Najintensywniejsze sygnały wierności adresuje najbardziej do największych grzeszników. W Jezusie Chrystusie Bóg objawia nam największą wierność poprzez drzewo Krzyża.
Gdy zatem mamy pragnienie modlitwy, to jest to już znak wierności Pana Boga w stosunku do nas. Kiedy czynimy znak Krzyża - uświadamiajmy sobie prawdę, ze Pan Bóg znaczy wtedy nasze serce swoją Boską wiernością. Krzyż bowiem czyniony na naszym czole, obejmujący nasze serce, ramiona i całe ciało pieczętuje miłość oczyszczającą nasze serca. Bóg przychodzący do nas zawsze w modlitewnym skupieniu, mobilizując do wierności, ukierunkowanej na Niego, uczy przede wszystkim autentycznej wierności w stosunku do bliźnich.