Pomnik Pamięci Narodowej przed kościołem Chrystusa Króla w Jarosławiu powstał z inicjatywy proboszcza parafii ks. Andrzeja Surowca oraz Fundacji Pomocy Edukacyjnej dla Młodzieży im. Heleny i Tadeusza Zielińskich. Pomnik zaprojektował i wykonał wybitny artysta rzeźbiarz Dariusz Jasiewicz. Monument odzwierciedla najważniejsze aspekty historii Polski począwszy od chrztu w 966 r.
Pomnik Pamięci Narodowej w Jarosławiu jest to miejsce, przy którym odbywają się ważne uroczystości patriotyczno-religijne. Podążający na uroczyste obchody 103. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości skłaniali głowy przed wizerunkami św. Jana Pawła II, naczelnika Tadeusza Kościuszki, marszałka Józefa Piłsudskiego, ofiar represji niemieckich i sowieckich oraz katastrofy smoleńskiej. W dniu 6 listopada uroczystości rocznicowe odbyły się w jarosławskiej świątyni Chrystusa Króla, która ogniskuje najgłębiej postawy miłości do Ojczyzny i pamięć o jej bohaterach.
Podczas Mszy św. w homilii ks. proboszcz Andrzej Surowiec podkreślił integrującą i narodowotwórczą rolę pamięci o tych, którzy ofiarowali serca, częstokroć i własne życie w obronie niepodległości i suwerenności Rzeczypospolitej.
Po Mszy św., w działającym od bardzo wielu lat przy jarosławskiej parafii Katolickim Centrum Kultury odbył się koncert patriotyczny z udziałem lubianego artysty ze środowiska lubelskiego Norberta Smoły-Smolińskiego. Bohater koncertu – obejmującego pieśni i wiersze traktujące o ofiarności Polaków podczas wojen, Powstania Warszawskiego, zrywów niepodległościowych i protestów przeciw reżimowym rządom – jest muzykiem, kompozytorem, autorem tekstów i wokalistą. Założył między innymi znany zespół Contra Mundum.
W organizację rocznicowego koncertu w Katolickim Centrum Kultury w Jarosławiu włączyli się przede wszystkim przedstawiciele zarządu jarosławskiego PiS-u Bogdan Wołoszyn i Zenon Wajda.
Na pl. Litewskim w Lublinie 11 stycznia odsłonięto i poświęcono nowy pomnik Nieznanego Żołnierza, który w swojej formie nawiązuje do pomnika z 1925 r.
Pamięć i modlitwa to nasz obowiązek. Musimy pamiętać o tych, którzy odeszli na wieczną służbę do Pana, składając swoje życie na ołtarzu Ojczyzny. Módlmy się o to, by Bóg zachował nas od grzechu niepamięci, by nie pozwalał naszym grobom zarastać – mówił ks. płk Andrzej Piersiak, proboszcz cywilno-wojskowej parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lublinie. Msza św. w intencji poległych w obronie Ojczyzny, sprawowana pod przewodnictwem bp. Mieczysława Cisło, rozpoczęła uroczystości związane z poświęceniem pomnika Nieznanego Żołnierza. Uczestniczyli w niej m.in. kombatanci, przedstawiciele różnego szczebla władz i instytucji, wojsko i służby mundurowe, a także młodzież i poczty sztandarowe. Wraz z katolikami modlili się wierni i duchowni Kościoła greckokatolickiego oraz prawosławni i protestanci.
Jan pisze do wspólnoty, która zna rzeczywistość rozdarcia i słyszy różne nauki o Jezusie. Dlatego wraca do słowa „umiłowani” i do podstawowego przykazania. Miłość (agapē) wypływa z Boga i nosi Jego pieczęć. Ona przekracza nastrój i sympatię. Rodzi w człowieku znak narodzenia „z Boga” (gennaō) i prowadzi do poznania, które w Biblii oznacza więź i wierność. Adresaci słyszą najpierw: „umiłowani”. Przykazanie wyrasta z daru. Miłość Boga idzie przed ludzkim ruchem.
Wojna z Filistynami stawia Izrael wobec potęgi, która paraliżuje serca. Goliat wychodzi jak chodząca zbroja, a jego słowa mają złamać ducha zanim padnie pierwszy cios. Dawid wchodzi w tę scenę jako pasterz, bez wojskowej pozycji i bez prawa do głosu. Jego odpowiedź Saulowi brzmi jak odmowa lęku. Wyrasta z pamięci o Panu, który już wcześniej ocalił go „z łap lwa i niedźwiedzia”. Dawid niesie w sobie historię łaski z codziennej pracy. Dlatego nie przyjmuje zbroi Saula. Metal i skóra krępują ciało, które zna ruch pasterza i precyzję procy. W ręku zostaje kij pasterski, proca i pięć gładkich kamieni z potoku. Ten wybór wygląda skromnie, a jednak jest precyzyjny. Dawid idzie „w imię Pana Zastępów”. To imię w Biblii oznacza Boga, który stoi ponad armiami i nie potrzebuje narzędzi przemocy, aby ocalić. Dawid wypowiada to publicznie, wobec wroga i wobec własnego ludu. Spór dotyka zaufania. Goliat ufa broni i swojej pozycji. Dawid ogłasza, że zwycięstwo nie przychodzi „mieczem ani włócznią”, bo bitwa należy do Pana. Kamień trafia w czoło, w miejsce dumnej pewności. Olbrzym pada twarzą na ziemię, jak człowiek pokonany przed Panem. Potem Dawid sięga po miecz przeciwnika i odcina mu głowę. Zwycięstwo dokonuje się narzędziem wroga. Tekst zostawia obraz Boga, który potrafi odwrócić to, co miało niszczyć. W tej historii wiara rodzi się z pamięci i prowadzi do czynu. Imię Pana staje się oparciem, a mały pasterz staje się znakiem, że Pan patrzy na serce. Rodzi się odwaga, która oddaje chwałę Bogu i podnosi serca ludu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
