Wiosna. Kwitną drzewa, krzewy, nawet trawa i zboża. A również i woda. To znaczy: prawdziwe życie postrzega się, gdy szczegóły istniejącego świata nie umykają naszej uwadze. To wszystko stworzył Bóg nie dla obojętnego przejścia obok. Niektórzy są jednak skłonni zachwyt i pozytywny stosunek do bytu uznać za mało atrakcyjną, a wręcz naganną formę aktywności duchowej człowieka. Jakby się szło niewłaściwą drogą, mimo że wszelka inna wiedzie na manowce. Trzeba bowiem wiedzieć, że zlekceważenie doznań, wyizolowanie, niezdolność do wrażliwego postrzegania natury, jest wyrazem właśnie duchowej stagnacji czy gruboskórności. Tak to trzeba nazwać. Oczywiście, jeśli się rzecz ubierze w piórka filozofii, to od razu widać jakoby był rzeczywiście poważny problem. A jest - i owszem - skłonność do egocentryzmu, egoizm, z czego można z łatwością wywieść bezlik problemów z pustką i bezsensem w tle. Wtedy wartości, idee, ogólne pojęcia tracą obowiązywalność, albowiem w skurczonym polu widzenia rzeczywiście mało jest do obserwacji, prócz emocji i impulsów subiektywnych. Zwrócenie się ku sobie, a poza tym mylne oczekiwanie, że tu dopiero objawi się - jak bliska ciału koszula - system autentycznych wartości, trzeba po prostu traktować jako duchową skazę, zaciemnienie. Co nie znaczy, że nie ma wartości fundamentalnych, trwałych. Bez nich - dziwne gdyby było inaczej - niczego nie da się zrozumieć. Ani zasady piękna, ani powagi życia, w którym nie może być miejsca na relatywizm moralny. Wypisuje się tedy w różnych tekstach i opowiada niezorientowanej publice, że nic nie obowiązuje, nie ma znaczenia, bo to tylko gra pozorów. Niestety, okazuje się, że można uwierzyć nawet we własne bzdury. To chyba niektórym przychodzi najłatwiej.

* * *

Biblioteka w Nowej Soli zaprosiła mnie na spotkanie. Za każdym razem zastanawiam się, jak to się dzieje, że coroczne moje pobyty w tym mieście zawsze uznaję za udane. W małej kameralnej salce młodzież, tym razem gimnazjalna, zadała mi całe mnóstwo pytań. A pytania, co tylko potwierdza regułę, nie świadczyły o naiwności lub bezmyślności. Przede mną, w pierwszym rzędzie, na wprost stolika, siedziała wewnętrznie bardzo skupiona poetka szkolna, dziewczyna o wyglądzie poetki właśnie, która przeczytała dwa swoje wiersze, a później wypytywała o różne rzeczy, jakby chcąc się upewnić, czy jej spojrzenie jakoś jest mi bliskie i odzwierciedla ogólne zasady tworzenia. I było mi bliskie. To było bardzo intensywne w przebieg myśli spotkanie. Nie próbowałem nawet przytłaczać młodzieży swoimi wierszami, ale oni chcieli bym czytał, jeszcze i jeszcze. Aż mnie to zastanowiło. Mitem jest więc, że duchowe sprawy nikogo nie interesują.

* * *

Dyrektor gorzowskiego BWA - Jerzy Gąsiorek, od pewnego czasu pisze i wydaje poezje, co jest dowodem, iż poezja naprawdę ma w sobie wielka moc wyrażania. Część wierszy wyjął z szuflady na światło dzienne. Znam prawie wszystko, co w lubuskim regionie się poetycko układa, ale po lekturze tych akurat utworów muszę powiedzieć, że gdyby nie przypadek, to nie wiedziałbym, że jeszcze jest coś u nas wartego przeczytania. Jerzy Gąsiorek, który tomik podpisuje po prostu "Gąsior", jest również artystą plastykiem. Postać już owiana legendą, filar gorzowskiej kultury. Zaskakująco dobrze mi się jego książki czytało i czyta. A czytałem najpierw "Perony łez", a następnie w tej samej formie edytorskiej wydany zbiorek "Dlaczego?". To nie tylko sensowne odkrycie w późnym wieku, z powodu poezji jeszcze piękniejszym, świata poezji, ale i dopełnienie sposobu duchowego istnienia, bądź wszystkich funkcji zawodowych i prywatnych. Różnorakie sprawy obejmuje, przez formę nawiązującą do dziennika, w którym coś zapisuje się, by nie umknęło. Robi to z dużym wyczuciem, ograniczając się do słów istotnych. Bardzo mi odpowiada rytm i stylistyka tych utworów. Wykorzystuję ją do zajrzenia w siebie, a także zareagowania na różnorakie obserwacje i doświadczenia. Z perspektywy wielu przejść niejednokrotnie pyta o życiowe niespełnienia i nadzieję. Znajduje także w sobie miejsce na śpiewanie hymnu "w podzięce Bogu". Tematy poeta bierze z różnych jakby półek. Życie osobiste, towarzyskie, uczucia i wielkie zagadnienia epoki znajdują się na jego celowniku. Taka optyka wyposaża wiersze w prawdziwość. Jest w tym wszystkim nie tylko zatrzymywanie chwili, ale też dający ciągle o sobie znać niepokój człowieka, który ceni życie, piękno, prawdę oraz lęka się zagrożeń. Cieszę się, że Jerzy Gąsiorek nie zlekceważył mojej prośby o książkę. Otrzymałem nie tylko wydaną w ubiegłym roku, ale też datowaną na rok bieżący.