Początek nowego roku zawsze sprzyja podsumowaniom, wyliczeniom i przedstawieniom rzeczywistości. Najlepiej jest to zrobić w formie statystyki, która, łatwa w odbiorze, klarownie przedstawia daną sytuację.

W styczniu zarejestrowano w naszym województwie około 90 tysięcy bezrobotnych, przy ciągle rosnącym wskaźniku. Przy czym w Krośnie Odrz., Żaganiu czy Żarach Urzędy Pracy nie miały żadnych ofert. W Szprotawie bezrobotni próbowali zwrócić na siebie uwagę okupując Urząd Pracy i salę posiedzeń Rady Miejskiej. Liczyli na spotkania z parlamentarzystami i władzami miasta, jednak na niewiele się to zdało. Nie mówiąc już o sytuacji, w której ci, którym zazwyczaj nie starcza do końca miesiąca, i których bieda nie polega na zastanawianiu się, czy kupić spodnie Levis´a, czy zwykłe bezfirmowe, ale z czego ugotować obiad, zmuszeni byli, jak w Zielonej Górze, do odebrania zasiłków kilka dni później.

Wielu z moich młodych znajomych nie ma pracy, o zasiłku dla bezrobotnych nawet nie mają co marzyć, bo od razu po studiach nie przysługuje. Gdzie jednak mają wypracować potrzebny rok, skoro mimo wyższego wykształcenia nie ma dla nich żadnych ofert pracy? Próbują dostać jakiekolwiek zajęcie, choćby w sklepie mięsnym, ale wtedy pracodawca jest zdziwiony, jak z takim wykształceniem ktoś chce pracować w sklepie. Chyba można, skoro nie ma innej propozycji, a żyć trzeba. Porzuca się ideały, tylko co z tego, skoro nawet takiej posady nie ma! Jak ochronić się w takiej sytuacji od kombinatorstwa i kradzieży?! Nie do pozazdroszczenia jest także sytuacja tych, którym zabrakło już tylko kilku lat do wieku emerytalnego.

Co myślą ci wszyscy, o których wyżej mowa, gdy słyszą o podwyżce zarobków zawodowych parlamentarzystów o blisko 17%, przy czym emerytury mają wzrosnąć tylko o 7,6%. Niektórzy posłowie mówią, że będą przekazywać nadwyżkę z dochodów na cele charytatywne. Jeśli rzeczywiście starczy im tyle dobrej woli, to będą w moich oczach wielcy. Jak się ostatnio okazało, nie muszą się wykazywać. Prezydent i premier odwołali swoją decyzję.

W "Rzeczpospolitej" przeczytałam wywiad z profesor Elżbietą Tarkowską z Instytutu Filozofii i Socjologii PAN. Mówi ona m.in. o fatalnym pomyśle władz gminy Ursynów, która zaproponowała "stypendia" dla osób, które przygarną bezdomnego psa. Kwota "stypendium" to kilkaset złotych miesięcznie, to tyle za ile często przez cały miesiąc musi wyżyć kilkuosobowa rodzina. W ten sposób powstaje przerażająca konkurencja między potrzebą człowieka i zwierzęcia. Przecież utrzymanie schroniska dla zwierząt jest o wiele tańsze, niż schroniska dla bezdomnych. Dlaczego nikt nie zaproponuje "stypendiów" dla ośrodków, które prowadzą schroniska dla najbiedniejszych. Czy widok błąkającego się bezpańskiego psa wzrusza bardziej niż leżący w kartonach człowiek? Jak widać, na ulicy jest ich tak samo dużo, choć trudne to porównanie. Nie wspomnę już o charakterze wychowawczym tego przedsięwzięcia.

Na zakończenie chciałabym tylko na jedno zwrócić uwagę. Naprawdę wielce się musi nastarać człowiek, by w takiej rzeczywistości nie stracić swej godności i nie zapomnieć o istotnych wartościach. Nie chodzi mi tu tylko o tych biednych, ale także o bogatych. Rozliczani bowiem będziemy także z tego, co mogliśmy zrobić a nie zrobiliśmy.