Uroczysta Msza św. z aktem zawierzenia w archikatedrze lubelskiej rozpoczęła się o godz. 17.00 w łączności z papieżem Franciszkiem i całym Kościołem. Poprzedziło ją czuwanie modlitewne w intencji pokoju, przygotowane przez wolontariuszy Caritas Archidiecezji Lubelskiej. Jak przypomniał abp Stanisław Budzik, 25 marca to dzień szczególny dla historii naszej diecezji, która decyzją Jana Pawła II 30 lat temu została podniesiona do rangi archidiecezji, tworząc metropolię z diecezjami w Sandomierzu i Siedlcach. – To także Dzień Świętości Życia. Kościół przypomina, że każde życie jest święte; to które sposobi się do przyjścia na świat, i to które przygotowuje się do zejścia z tego świata. Ze szczególnym bólem spoglądamy na Ukrainę, gdzie giną niewinni ludzie. Ukraina walczy nie tylko o swoją niepodległość, o prawo do wolności, ale także o prawo do życia, które w barbarzyński sposób jest łamane – powiedział metropolita.

W homilii abp Stanisław Budzik nawiązał do tajemnicy Wcielenia, która jest wielkim podniesieniem ludzkiej godności. – Skoro Bóg przyjął ludzką naturę, jak wielkim jest człowiek, jak cenne jest jego życie – podkreślił, wskazując, że Wcielenie Syna Bożego jest fundamentem nienaruszalności ludzkiego życia. Pochylając się nad ewangeliczną opowieścią o Zwiastowaniu, ksiądz arcybiskup zwrócił uwagę na niezwykłą Bożą delikatność, z którą Stwórca oczekiwał na zgodę Maryi. – Bóg czyni z człowieka swojego partnera – podkreślił. Jak wyjaśniał, chrześcijaństwo tym różni się od innych religii, że Bóg sam przychodzi do człowieka i pomaga mu odnaleźć szczęście i zbawienie. – Bóg interweniuje w nasze dzieje i pozwala dokonywać rzeczy, które po ludzku wydają się niemożliwe. Wystarczy jak Maryja otworzyć się na przemieniające działanie Ducha Świętego, by nie zmarnować życia, ale pozostawić po sobie trwały ślad dobra i miłosierdzia – powiedział pasterz.

Po liturgii abp Stanisław Budzik w łączności z Ojcem Świętym dokonał aktu zawierzenia. Przed łaskami słynącym obrazem, w otoczeniu biskupów, kapłanów i wiernych, modlił się: – Wołamy do Matki Bożej Płaczącej, czczonej w naszej archikatedrze: Niech Twój płacz, o Matko, poruszy nasze zatwardziałe serca (...). Niech za Twoim pośrednictwem Boże miłosierdzie rozleje się na ziemię.