Maria Fortuna-Sudor: Księże Proboszczu, skąd pomysł na Dróżki do Siedmiu Boleści Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny?

Ksiądz Bogusław Czech: W naszej parafii, która jest bardzo maryjna, nabożeństwa ku czci Matki Bożej są sprawowane od lat, wspomnę o cotygodniowej Nowennie do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W 2012 r. została poświęcona grota ku czci Matki Bożej z Lourdes. A dróżki to kolejne miejsce, gdzie jest możliwość oddawania czci Maryi.

Parafia ma za patronów Wszystkich Świętych i Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny. Skąd ta mnogość?

Nasz kościół powstawał w wielkich bólach. Budowę rozpoczęto przed II wojną światową, ale dopiero w 1950 r. został poświęcony. W tym czasie Polskę zawierzono opiece Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny, o co prosiła Matka Boża w Fatimie. Uczynił to także ówczesny proboszcz – ks. Stefan Jasica, a nowy kościół otrzymał wezwanie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. Na moją prośbę obecny ordynariusz diecezji tarnowskiej bp Andrzej Jeż wydał dekret, w którym zezwala, aby parafia miała podwójny tytuł.

Siedem boleści Matki Bożej to: Proroctwo Symeona, Ucieczka do Egiptu, Zgubienie Jezusa, Spotkanie na Drodze Krzyżowej, Ukrzyżowanie Jezusa, Zdjęcie z krzyża, Złożenie do grobu. Proszę opowiedzieć o realizacji projektu.

To nasze wspólne dzieło. Figurę modlącego się św. Jana Pawła II przed Grotą Lourdzką wyrzeźbiła w polibetonie artystka z Katowic. Pracy przyglądał się miejscowy artysta ludowy – Piotr Szela, którego powstawanie rzeźby zainspirowało do twórczości. Zrodziła się koncepcja, zdobyliśmy materiał i zaczęły powstawać figury. Pierwsza była Pieta Matki Bożej, na wzór tej z Watykanu autorstwa Michała Anioła. Została umieszczona na zewnętrznej ścianie absydy, pod krzyżem. Powstawały kolejne projekty. Chciałem, żeby figury były proste w wyrazie, żeby nie trzeba się było domyślać, co przedstawiają. Wszystkie przez 7 lat wyrzeźbił nieodpłatnie Piotr Szela. To było jego wotum wdzięczności za uratowanie życia. Fundusze na realizację projektu przekazywały konkretne osoby, a czasem lokalne instytucje. Kiedyś, gdy spotkałem abp. Wiktora Skworca, który mnie skierował do Straszęcina, usłyszałem pytanie o ten projekt nazwany przez niego Kalwarią Maryjną…

Można je różnie nazywać, ale to fakt, że w przestrzeni publicznej jest piękne miejsce do modlitwy…

Walory artystyczne też są ważne. Dlatego nad rzeczką powstał most kamienny, zostały wytyczone alejki, przy których posadzono platany, klony, tulipanowce. W donicach kwitną kwiaty, a ostatnio dzieci komunijne zafundowały krzewy 49 róż różnych rodzajów. O rośliny dbają parafianie. To miejsce jest odwiedzane także ze względu na jego naturalne piękno. Tu przyroda współgra z wyeksponowanymi figurami sakralnymi, a całość tworzy przestrzeń zadumy, refleksji i modlitwy. Dróżki ubogacają otoczenie naszej świątyni i są natchnieniem do modlitwy indywidualnej oraz wspólnotowej.

Są tam odprawiane nabożeństwa fatimskie…

Od prawie 15 lat 13. dnia miesiąca odbywają się u nas procesje fatimskie. Najpierw chodziliśmy wokół kościoła, ale gdy powstały dróżki, zaczęliśmy nimi wędrować. Jest bezpieczniej i ładniej. W tej przestrzeni chodzimy w procesjach przez cały rok. To pewien ewenement charakterystyczny dla naszej parafii…

Czyli?

Wcześniej odprawialiśmy w kościele nabożeństwo do Siedmiu Boleści Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, nawiązujące do pochodzącej z XIII wieku modlitwy św. Bonawentury. Z czasem zaczęliśmy je odmawiać na zewnątrz. I żeby nie wyeliminować nabożeństwa fatimskiego, to w miesiącach jesienno-zimowych i wczesnowiosennych (od listopada do kwietnia) na dróżkach jest odprawiane to pierwsze nabożeństwo, a od maja do października – fatimskie. Dzięki temu przez cały rok w tej przestrzeni uczestnicy – nie tylko z naszej parafii – mają możliwość wspólnie się modlić. Razem z figurą Matki Bożej w procesji idą z nami święci obecni w relikwiach. W prowadzenie nabożeństw angażujemy całą parafię – rozważania przygotowują poszczególne wspólnoty, np. Akcja Katolicka, Rycerstwo Niepokalanej, Wspólnota Trzeźwościowa, rada parafialna… Figurę niosą co miesiąc Róże Żywego Różańca ze Straszęcina, Grabin, Woli Wielkiej, Przyborowa i Głowaczowej. Zapraszamy misjonarzy, a zebrane na nabożeństwie ofiary są przekazywane na misje. Ostatnio zrodził się też pomysł, żeby cyklicznie jeden kapłan głosił kazanie w ciągu kolejnych nabożeństw. Aktualnie jest to ks. dr Roman Stafin, który w homiliach przybliża temat Eucharystii.

Przypomina Ksiądz także o nabożeństwie wynagradzającym…

Trzeba pamiętać o nabożeństwach sprawowanych w 1. soboty miesiąca. Procesje fatimskie są dopełnieniem tych modlitw. Prawdziwy czciciel Matki Bożej nie będzie się skupiał tylko na tym, że przejdzie z figurą Maryi, że będzie ładnie… Ważne, aby w jednym i drugim nabożeństwie oddawać cześć Matce Bożej, wynagradzać popełnione grzechy.

Są owoce zawierzenia parafii Matce Bożej?

Tak na gorąco, to mogę powiedzieć, że po dwóch latach pandemii, gdy w niektórych kościołach ubyło wiernych, u nas nie widzimy mniejszej frekwencji. Powiedziałbym, że nawet jest nas więcej. Myślę, że ta żywa wiara wynika z pobożności, ale i z chęci naśladowania Matki Bożej. Dostrzegam w parafianach takie cechy maryjnej postawy jak np. wzajemna życzliwość, ofiarność, radość. W Grocie Lourdzkiej, przy figurze Matki Bożej jej czciciele często zapalają świece wotywne. Widać, że to zawierzenie Maryi nieustanie się dokonuje.

Czyli warto się wybrać do Straszęcina?

Zachęcam! Lato sprzyja wyprawom. Warto tak zaplanować czas, aby w 13. dzień miesiąca przyjechać do Straszęcina i dołączyć do wiernych zebranych na nabożeństwie fatimskim. Można też skorzystać z groty solnej znajdującej się w podziemiach Groty Lourdzkiej. A w czerwcu zapraszam na odpust parafialny ku czci Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, który odbędzie się 19 czerwca. To na pewno będzie czas modlitwy w naszej świątyni, ale też w przestrzeni wokół kościoła.

12 czerwca 2021 r. bp Artur Ważny poświęcił Dróżki Siedmiu Boleści Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny przy kościele w Straszęcinie, koło Dębicy. To wotum wdzięczności, które parafianie złożyli Bogu w 71. rocznicę poświęcenia świątyni. Przemierzając dróżki, wierni uczestniczą w misterium cierpienia Maryi, od której uczą się zaufania Bogu.