Wspólne świętowanie 18 czerwca łączyło modlitwę i integrację. Wraz z Liturgiczną Służbą Ołtarza uczestniczyły w nim także schole, które swoimi muzycznymi talentami ubogacają Msze św. i nabożeństwa w parafiach. Spotkanie rozpoczęła pielgrzymka dzieci i młodzieży z miejsca zjawienia w Kęble do bazyliki św. Wojciecha w Wąwolnicy, gdzie Eucharystii przewodniczył bp Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski. O bezpieczeństwo uczestników, którzy w czasie krótkiej wędrówki odmówili Litanię Loretańską i wychwalali Boga wspólnym śpiewem, zadbały służby mundurowe. Współorganizatorem przedsięwzięcia realizowanego pod opieką archidiecezjalnego duszpasterza służby liturgicznej ks. Marcina Grzesiaka było Wojsko Polskie.
Biskup Artur Miziński podkreślił, że pielgrzymka nie jest zwykłą wycieczką, ale wędrowaniem ze szczególną intencją, aby spotkać się z Bogiem, ale także z drugim człowiekiem. Pasterz podziękował członkom służby liturgicznej i scholii parafialnych za ich codzienną troskę o piękno liturgii; zwrócił uwagę, że uczestnictwo w tych szczególnych grupach jest czasem rozwoju duchowego dla samych zaangażowanych. – Dziękuję wam za to, że jesteście; za to, że pragniecie wasze życie i codzienne wybory opierać na Jezusie Chrystusie; że chcecie trwać przy Nim razem z Maryją. Niech Matka Boża będzie dla was przewodniczką na drodze do pełnej realizacji siebie, do świętości – powiedział ksiądz biskup. Msza św. koncelebrowana przez dekanalnych i parafialnych duszpasterzy ministrantów i lektorów była sprawowana w intencji wszystkich uczestników pielgrzymki, a także w intencji pokoju na Ukrainie. O oprawę liturgii zadbali ceremoniarze; oprawę muzyczną przygotowała schola z Wąwolnicy pod dyrekcją Adama Łaguny oraz orkiestra wojskowa. Na zakończenie przedstawiciele młodzieży podziękowali bp. Arturowi Mizińskiemu za przewodniczenie Eucharystii, a wszystkim służbom mundurowym za pracę dla dobra Ojczyzny. Słowa wdzięczności za radosne spotkanie młodzieży zaangażowanej w życie parafii oraz poświęcającej czas na służbę przy ołtarzu wyraził ks. Marcin Grzesiak. Za pomoc w organizacji pielgrzymki duszpasterz podziękował m.in. ministrowi edukacji i nauki Przemysławowi Czarnkowi oraz gen. Jarosławowi Gromadzińskiemu, dowódcy 18. Dywizji Zmechanizowanej im. gen. broni Tadeusza Buka.
W drugiej części spotkania, na błoniach przy sanktuarium, odbyły się zajęcia sportowo rekreacyjne. Alumni Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie przygotowali test wiedzy liturgicznej i quizy, które cieszyły się dużym powodzeniem. Wojsko, policja oraz straż pożarna przygotowały stanowiska z prezentacją pojazdów oraz codziennie używanego sprzętu. Atrakcją popołudniowej integracji były m.in. ścianka wspinaczkowa i tyrolka. Z możliwości udziału w pielgrzymce skorzystało ponad tysiąc ministrantów, lektorów i członków parafialnych scholek. To zaledwie reprezentacja prawdziwej „armii Bożej”, która na co dzień służy przy ołtarzu w niemal 300 parafiach naszej archidiecezji.
Wszyscy wyrażają chęć, by dalej służyć podczas różnych uroczystości
Powstała Liturgiczna Służba Ołtarza.
Powstanie Liturgicznej Służby Ołtarza w Nietkowie, należącym do parafii św. Wojciecha w Czerwieńsku, to inicjatywa proboszcza. Kapłan, jak mówi, już od jakiegoś czasu nosił w sercu taki pomysł. – Chodzi o to, by jak najwięcej osób mogło angażować się w życie parafii, a szczególnie w liturgię, która jest wymownym znakiem żywotności parafii. Młodszych ministrantów jest coraz mniej, więc pomyślałem, że dobrze byłoby, gdyby podczas różnych uroczystości Msza św. była sprawowana z większą ilością funkcji liturgicznych – mówi ks. Dariusz Orłowski. – Okazało się, że jeden z moich parafian za dawnych lat był ceremoniarzem. Po rozmowie zgodził się podjąć zadanie utworzenia męskiej Liturgicznej Służby Ołtarza. Zgodziło się kilku panów. Myślę, że ich świadectwo może być mobilizujące zwłaszcza dla młodszych ministrantów – dodaje kapłan. Panowie kilkakrotnie spotykali się w okresie Adwentu, przygotowując się do uroczystej oprawy Pasterki. Wtedy też wspólnie po raz pierwszy służyli podczas Mszy św. Wszyscy też zgodnie wyrażają chęć, by dalej służyć w czasie różnych okazji i uroczystości.
83-letni ksiądz z Pionek oskarżony o molestowanie seksualne siedmioletniego chłopca został uniewinniony. Wyrok jest prawomocny. Zdarzenie miało dotyczyć sytuacji sprzed kilkunastu lat. Pokrzywdzony – już jako 18-latek – zaatakował duchownego na ulicy. Śledczym tłumaczył, że kiedyś kapłan go skrzywdził.
Sąd II instancji utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kozienicach, który w czerwcu 2025 r. uniewinnił księdza Leona C. od zarzutu przedstawionego mu przez prokuraturę – poinformowała PAP w środę wiceprezes Sądu Okręgowego Renata Król. W związku z utajnieniem procesu dziennikarze poznali jedynie wyrok, bez jego uzasadnienia.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
