Uczynki miłosierdzia względem duszy i ciała towarzyszą nam od najm-łodszych lat, bo już wtedy się o nich uczyliśmy. Czy nauczanie może być aktem miłosierdzia?
Z okazji dnia św. Tomasza z Akwinu 24 stycznia Pracownia Tomizmu Biblijnego Wydziału Teologicznego UMK oraz Fundacja Pro Futuro Theologiae zaprosiły na wykład poświęcony tej właśnie tematyce.
Bogactwo treści
Spotkanie podzielone było na trzy segmenty. Pierwszym z nich było wręczenie nagród im. ks. F. Sawickiego za najlepsze prace dyplomowe z zakresu teologii i nauk o rodzinie. Jury wytypowało trójkę laureatów, a także dwa wyróżnienia. Kolejnym etapem była prezentacja pierwszego polskiego tłumaczenia komentarzy św. Tomasza do Listów św. Pawła, które jest owocem wspólnego projektu badawczego profesorów Uniwersytetu Nawarry w Pampelunie oraz Wydziału Teologicznego UMK. Jest to niezwykłe osiągnięcie, które wymagało sporo pracy, a nie obyło się bez komplikacji. Doszło do momentu, w którym zespół zastanawiał się, czy do końca roku dzieło zostanie wydane. – Ta książka świadczy o tym, że wiara czyni cuda. Wierzyliśmy do końca, że nam się uda – mówi Mirosława Buczyńska, redaktor Wydawnictwa Naukowego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.
O publikacji można mówić wiele, ale ks. prof. Piotr Roszak, pracownik Wydziału Teologicznego UMK i autor powyższego dzieła, wypowiedział się tak: – Tej książki nie można czytać do poduszki, ale do jej lektury należy się przygotować, ponieważ te teksty skrywają w sobie niesamowite bogactwo.
Istota miłosierdzia
Reklama
Trzecim i ostatnim z etapów był wspomniany już wykład o. Janusza Pydy, dominikanina z Instytutu Tomistycznego w Warszawie, którego z zainteresowaniem słuchała liczna grupa zebranych gości, wśród których byli m.in. klerycy toruńskiego seminarium wraz ze swoimi opiekunami, członkowie Bractwa św. Jakuba czy Bractwa Toruńskich Belenistów.
Prelegent rozpoczął swój wykład od przybliżenia słuchaczom tego, czym są uczynki miłosierdzia. – W naszej świadomości uczynki miłosierdzia kojarzymy z uczynkami względem ciała, ale zapominamy, że w tradycji naszej wiary są również uczynki miłosierdzia względem duszy, a jeden z nich brzmi: „nieumiejętnych pouczać”.
O. Pyda mówił o istocie miłosierdzia, czyli, czym tak naprawdę ono jest. Miłosierdzie ściśle łączy się ze sprawiedliwością, bo jest ono złagodzeniem sprawiedliwości. – Nie ma miłosierdzia bez sprawiedliwości. Czy miłosierdzie jest wtedy, gdy pożyczyliśmy od kogoś 100 zł i oddajemy mu tyle samo? A może miłosierdzie jest wtedy, kiedy ktoś daruje nam dług? Nie. Miłosierdzie jest wtedy, gdy mając dług w wysokości 100 zł, oddaję 200 zł, czyli ponad to, co pożyczyłem – mówił dominikanin. Dalej prelegent posłużył się kolejną analogią. – Dla nas miłosiernym egzaminatorem będzie ten, kto da studentowi ocenę pozytywną mimo braku wiedzy, jednak dla św. Tomasza miłosiernym egzaminatorem będzie ten, który doprowadzi studenta nie tylko do poziomu wiedzy, którą mieć powinien, ale będzie usiłował tę wiedzę jeszcze bardziej w nim powiększać, a to znaczy, że taki egzaminator może oblać studenta po to, by ten dowiedział się więcej.
Na koniec wykładu gość z Warszawy powiedział, że „zadaniem człowieka mądrego jest porządkowanie. Nauczyciel musi porządkować pojęcia. Pamiętajmy, że akt miłosierdzia, jakim jest nauczanie, jest jednym z najtrudniejszych i najbardziej niewdzięcznych aktów, ale to te najbardziej rzadkie momenty, które pokazują, że wysiłek odniósł skutek, są dowodem na współpracę z łaską Bożą”.
Od najmłodszych lat można angażować się w życie Kościoła
Nie dla oklasków, nie dla rywalizacji, lecz dla Bożej chwały – młodzi, którzy regularnie angażują się w życie swoich wspólnot, pokazali, jak pięknie można służyć poprzez śpiew.
W Centrum Dialogu w Toruniu 15 listopada odbył się VII Cecyliański Przegląd Pieśni i Piosenki Religijnej. Wydarzenie zorganizowane w bliskości wspomnienia liturgicznego patronki muzyki kościelnej św. Cecylii zgromadziło zespoły i schole, które z racji przeżywanego Roku Jubileuszowego zaprezentowały dwa utwory: pieśń tradycyjną oraz piosenkę religijną o tematyce zgodnej z hasłem „Pielgrzymi Nadziei”.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Hiszpańskie klasztory klauzurowe przygotowują tysiące ręcznie wykonanych różańców, które będą towarzyszyć czerwcowej wizycie Papieża Leona XIV. W inicjatywę, realizowaną przez 16 wspólnot żyjących na co dzień z dala od życia publicznego, zaangażowali się także młodzi wolontariusze pomagający w pakowaniu różańców. Jak informuje Vatican News, projekt stał się jednym z symboli przygotowań do papieskiej podróży.
Przed wizytą Papieża Leona XIV w Hiszpanii, zaplanowaną na 6–12 czerwca, szesnaście klasztorów kontemplacyjnych z różnych regionów kraju przygotowuje tysiące dziesiątek różańca dla pielgrzymów. Inicjatywa jest związana z podróżą apostolską odbywającą się pod hasłem „Podnieście oczy” („Alzad la mirada”).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
