Piotr Apostoł był biskupem Rzymu. Dzięki niemu to miasto stało się stolicą chrześcijaństwa. Rozpoczął swą działalność w Rzymie od głoszenia Chrystusa i jego nauki, a zjednawszy sobie sporą grupę ludzi założył tam pierwszą gminę chrześcijańską. Z czasem było w mieście coraz więcej tych, którzy pragnęli wcielać Słowo Boże w swoje życie, pójść za Jezusem i żyć zgodnie z Jego przykazaniami. Potomkowie pierwszych rzymskich chrześcijan wychowywali kolejne pokolenia w wielkiej czci dla św. Piotra i jego dzieła.
Już w IV wieku postanowiono w specjalny sposób oddać mu hołd za to, co uczynił nie tylko dla miasta i jego mieszkańców, lecz przede wszystkim dla całej wspólnoty chrześcijan. Zaczęto więc obchodzić święto Katedry św. Piotra; początkowo było to święto ruchome – dzień ten wypadał często w czasie postu, więc w wielu miejscach ustalono wspólną datę 18 stycznia. Po pewnym czasie uznano, że św. Piotra należy czcić dwukrotnie – 18 stycznia w święto Katedry św. Piotra w Rzymie, a 22 lutego w święto Katedry św. Piotra w Antiochii. Oba te miasta ściśle łączyły się z działalnością świętego. W Antiochii św. Piotr był jeszcze przed Rzymem, czyli przed rokiem 47 n.e. Zgodnie z tradycją właśnie w Antiochii zorganizował pierwszą stolicę prymasa Kościoła, dopiero potem osiadł w Rzymie, gdzie udało mu się dopełnić rozpoczęte dzieło. Początkowo obchodami święta objęto wyłącznie Rzym, dopiero papież Paweł IV rozszerzył je na cały Kościół łaciński.
Zarówno w życiu św. Piotra, jak i w historii Kościoła, Rzym odegrał ogromną rolę. W tym mieście święty zyskał sprzymierzeńców gotowych wraz z nim budować przyszłą Stolicę Piotrową. Miał siłę i charyzmę. Jako uczeń Chrystusa poniósł w świat Jego naukę – swoiste dziedzictwo, które wytyczyło mu drogę. W tym mieście także męczeńska śmierć zakończyła jego życie oddane i poświęcone Bogu. Nie bez powodu Jezus wybrał właśnie Piotra spośród swoich uczniów, by mu powierzyć specjalne zadanie; na nim oparł tworzenie Kościoła na ziemi. Wobec innych Apostołów wypowiedział słowa, na mocy których ustanowił Kościół: „Ty jesteś Piotr (czyli Skała), i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (por. Mt 16, 18-19).
Greckie „kathédra” i łacińskie „cathedra” oznacza krzesło (w Polsce przyjęła się nazwa „stolica” jako określenie miejsca do siedzenia). Od pierwszych wieków było to miejsce, z którego biskupi głosili wiernym naukę o Bogu. Z czasem znaczenie to przeniosło się na określenie władzy biskupiej i papieskiej. Drewniany tron Piotrowy stał się relikwią, której oddawano cześć, a szczątki tronu w XVI wieku umieszczono w głównym ołtarzu bazyliki, wkomponowane w płyty z kości słoniowej i marmuru. Bernini – artysta, który podjął się tego dzieła w latach 1656-65, zakończył je formą tronu z pozłacanego brązu. Ostateczny kształt to ambona zwieńczona tiarą papieską. Badaniami nad autentycznością szczątków katedry zajął się papież Paweł VI. Powołana przez niego komisja uznała, że szczątki pochodzą najprawdopodobniej z tronu królewskiego, który w 875 r. król francuski Karol II Łysy podarował papieżowi Janowi VIII. Paweł VI stwierdził, co jest istotą rzymskiej katedry – miejsca, z którego do wszystkich wiernych Kościoła wypowiada się Ojciec Święty: „Po dziś dzień jeszcze kościół, w którym rezyduje i rządzi biskup, nosi nazwę kościoła katedralnego. Ale sprawa autentyczności materialnej relikwii dotyczy bardziej archeologii, aniżeli liturgii. My wiemy, że sprawa ta ma za sobą długą i trudną historię, i że ten wspaniały i słynny pomnik z brązu, na polecenie papieża Urbana VIII wykonany przez Berniniego, w absydzie tej bazyliki, nosi nazwę «ołtarza Katedry». Abstrahując od tych cennych archeologicznych rzeczy, jakie on zawiera, pomnik ten ma przede wszystkim uczcić to, co rzeczy te oznaczają, to znaczy przywołać na pamięć to, co Katedra ta symbolizuje: powagę i władzę pasterza i nauczyciela, który siedzi na tej katedrze” (Audiencja generalna, 22 lutego 1964 r.).