Ochrzczony. Mamy prawo widzieć dziś w Chrystusie trzy rodzaje chrztu.
1. Najpierw Jezus jest ochrzczony przez Jana wodą pochodzącą z Jordanu. Był to akt niesamowitej pokory i uniżenia się Syna Bożego. Jezus równy Ojcu i Duchowi Świętemu wchodzi jak grzesznicy ze swoimi „brudami duchowymi” do wody. Uznaje się za grzesznika. Skądże to? Wszak Jezus nie popełnił – wręcz nie mógł popełnić – żadnego grzechu! Tak, ale On wziął na siebie grzechy Adama i wszystkich jego potomków. Tak jak nagi po grzechu Adam, tak i Jezus wchodzi w nagości naszych grzechów do wody, by za nie podjąć pokutę. Możemy wręcz powiedzieć: „O, jakże brudna była ta woda w Jordanie z powodu naszych grzechów. Jezus nie wahał się wejść w tę brudną, zanieczyszczoną rzekę – choć z natury jakże czystą – żeby nas odkupić”.
2. Drugi chrzest Jezusa to chrzest miłością Ojca, wyrażającą się w tak miłym ojcowskim głosie, który możemy sparafrazować: „O mój Synu, jakże Cię kocham, jakiś Ty piękny, jak bardzo mi się podobasz”. To również chrzest Trzecią Osobą Boską – Duchem Świętym, który zstępuje na Jezusa, w Jezusa i to jakby cieleśnie, czyli całą naturą miłości. To mocą tego chrztu Jezus będzie uświęcał, przybliżał nas do Osób Trójcy Świętej, czynił synem Bożym, świątynią Ducha Świętego, wprowadzał w niepojęte wprost bliskości Boże, dzięki którym i my możemy mówić do Boga: „Abba, Ojcze, Tatusiu, Tato” i Bóg Ojciec do nas może mówić: „Kocham cię, moje dziecko, mam w tobie upodobanie”.
3. Ale mamy prawo mówić jeszcze i o trzecim chrzcie Pana Jezusa. Mówił o nim On sam – Jezus nazwał swoją mękę chrztem. Był to chrzest we własnej krwi. Synowie Zebedeusza, czyli Jan i Jakub, wyrazili ochotę, by być po prawicy i po lewicy w Królestwie mesjańskim Jezusa. Zapytał ich wtedy: „Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?”. Odpowiedzieli Mu ambitnie: „Możemy”. Lecz Jezus rzekł do nich: „Kielich, który Ja mam pić, pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale dostanie się ono tym, dla których zostało przygotowane” (por. Mk 10, 38-40). Gdy Jezus wchodził do wód Jordanu, do wód naszych grzechów, wchodził do własnej krwi, która oblała całe Jego ciało w Ogrójcu i w czasie biczowania, w czasie drogi krzyżowej i na krzyżu. Jezus skąpał się w swojej krwi i tak dokonał naszego Odkupienia. Wielka teologia Wielkiej Soboty, o której pisze Benedykt XVI – dnia męki i śmierci Jezusa, zaowocowała tym, że Jezus mógł w dniu Zmartwychwstania dać Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów i kazał Apostołom chrzcić Duchem Świętym w imię Trójcy Świętej.
Wielki jest nasz chrzest, który sprawia, że nam wolno do Boga mówić: „Abba, Ojcze” i czyni nas zdolnymi, by sam Bóg mówił i do nas, jak mówił do Jezusa w czasie chrztu w Jordanie: „Ty jesteś moim Synem, w Tobie mam upodobanie”. Dziś, w czasie chrztu Pana Jezusa w Jordanie, myślimy o wszystkich trzech rodzajach chrztu Pana Jezusa. Przyjmujemy chrzest wodą chrzcielną, ale trzeba też byśmy potrafili przyjąć chrzest krwi. Chrześcijaństwo musi nas kosztować. Nie szukajmy chrześcijaństwa łatwego. Nie uciekajmy od milczenia Boga wobec nas, jakie miało miejsce w Wielką Sobotę wobec Jezusa. Przyjmijmy krzyż, życie ofiarne, trudne nieraz i bolesne. To pod tym warunkiem możemy mieć nadzieję, że owoc Zmartwychwstania – chrzest Ducha Świętego, zanurzy nas w świętości, nadziei, szczęściu niesamowitych przyjaźni i bliskości Bożych. Nade wszystko przyjmijmy chrzest pokory i służby, do której nas zachęca tajemnica chrztu Pańskiego.
Za Jezusem wstępujmy w wody Jordanu w chrzest Ducha Świętego a nawet, gdy potrzeba, trudnej ofiary. Tylko wtedy staniemy się odbiorcami niepojętych łask chrztu św. Żyjmy chrztem, umierajmy dla grzechu i wszelkiego rodzaju zła i przyjmujmy łaski niepojętych bliskości wobec Boga. Jak to dobrze, gdy i do nas Bóg Ojciec będzie mógł mówić: „Ty jesteś moim synem, w Tobie mam upodobanie”. Amen

Abp Stanisław Nowak, „Chwała… i Synowi…”, Częstochowa 2008 (wybrał ks. Antoni Tatara)