Cynamon otrzymywany jest z wysuszonej kory drzewa cynamonowego. Najczęściej możemy go spotkać w formie aromatycznego proszku lub jako zwinięte w rulon laski. Najwartościowszy jest cynamonowiec cejloński.
To przyprawa, która w 100 g dostarcza do organizmu aż 247 kcal. Jej głównym składnikiem są węglowodany i błonnik. Tłuszczu praktycznie nie zawiera, dlatego kwasów trans nie ma wcale, podobnie zresztą jak cholesterolu. Białko również występuje w nim w znikomej ilości. Znajdziemy za to sporo witamin i mikroelementów. Cynamon jest dobrym źródłem potasu i wapnia. Zawiera również kwasy fenolowe, węglowodany, garbniki i kumaryny.
Najważniejsze właściwości odżywcze cynamonu wykazują kwasy fenolowe. Dla skuteczności działania powinny być stałym elementem diety. Charakteryzują się działaniem przeciwutleniającym i to dzięki niemu tak pozytywnie oddziałują na zdrowie człowieka.
Najwięcej doniesień naukowych dotyczy dobroczynnego wpływu tej przyprawy na organizm w przypadku chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy typu 2. A zatem cynamon:
– Wspomaga działanie insuliny, dzięki czemu obniża poziom cukru we krwi. Regularne umiarkowane spożycie cynamonu może poprawić wrażliwość na insulinę.
– Pomaga obniżyć poziom złego cholesterolu frakcji LDL, jednocześnie wspierając utrzymanie optymalnego stężenia dobrego cholesterolu frakcji HDL.
– Dzięki właściwościom bakteriobójczym pomoże zadbać o odporność organizmu. Jest stosowany przy infekcjach dróg oddechowych i przeziębieniach.
Niestety, cynamon może mieć silne działanie alergizujące. Jego spożycie przez osobę uczuloną bądź z nadwrażliwością może prowadzić do łagodnych objawów skórnych czy delikatnego bólu brzucha, a nawet do reakcji anafilaktycznej, której wystąpienie zagraża życiu.
Długotrwałe przebywanie w pozycji siedzącej i związany z tym niedobór ruchu powoduje liczne negatywne konsekwencje zdrowotne.
Jako pierwsze zwykle dają o sobie znać bóle pleców, pośladków i szyi, ale to dopiero początek listy. Wielogodzinna pozycja siedząca zwiększa także ryzyko chorób krążenia, otyłości, nadciśnienia, cukrzycy, wywołuje zaburzenia w pracy układów pokarmowego i oddechowego, może być przyczyną zmian zwyrodnieniowych stawów, powoduje przewlekłe zmęczenie.
Nauczanie i uprawianie teologii w środowisku wspólnoty klasztoru miało w średniowieczu pogłębiać duchowość. W XII wieku wybitnym przedstawicielem teologii monastycznej był Bernard z Clairvaux, opat cystersów, który przysporzył zakonowi ogromną liczbę nowych braci; za jego słowem i postawą poszło wielu, ponadto w ciągu całego życia założył 68 nowych klasztorów i objął swoim kierownictwem 160.
Bernard urodził się k. Dijon – stolicy Burgundii, w roku 1090. Jego rodzice byli pobożni. Ojciec był rycerzem i doradcą księcia Burgundii, matka pochodziła z możnego rodu. Po śmierci matki 17-letni chłopiec oddał się w opiekę Matce Bożej, jednak u progu dorosłości przeżył załamanie wewnętrzne. Trwająca 2 lata walka z pustką duchową przyniosła niezwykłe owoce. 22-letni młody człowiek wrócił do Boga i zapragnął życia w oddaleniu od świata. Uczynił to, pociągając za sobą ojca, kilku krewnych i niemal dwudziestu przyjaciół. Po 3 latach życia w cysterskim opactwie w Citeaux, wybudował i objął klasztor w dzikiej kotlinie Szampanii, a miejscu temu po oswojeniu nadał nazwę Clairvaux – Jasna Dolina. Przez 38 lat był tam opatem, jednak jego działalność nie ograniczyła się ani do tego miejsca, ani do ludzi, którymi przewodził. Zreformował życie klasztorne, brał udział w istotnych wydarzeniach politycznych i kościelnych, wiele podróżował, utrzymywał kontakty z wszystkimi ważniejszymi postaciami swoich czasów. Jego zdanie i poparcie były decydujące m.in. podczas organizowania drugiej wyprawy krzyżowej w 1147 r. Zmarł 20 sierpnia 1153 r. Do chwały świętych wyniósł go Aleksander III w 1174 r. Doktorem Kościoła ogłosił go Pius VIII w 1830 r.
Trzy niezwykłe historie ludzi, których wiara została poddana radykalnej próbie. Pierwsza rozpoczyna się od niewyobrażalnej tragedii i pytania: „Jeśli Bóg jest dobry, dlaczego do tego dopuścił?” Druga pokazuje młodego człowieka piszącego z zachwytem o zjednoczeniu z Chrystusem — człowieka, który później stanie się jednym z największych przeciwników religii. Trzecia prowadzi nas na nocny spacer C.S. Lewisa z J.R.R. Tolkienem i do zaskakującej podróży, podczas której niewierzący pisarz odkrył, że… już wierzy.
Dlaczego św. Piotr rozpoznał w Jezusie Mesjasza, choć faryzeusze wiedzieli o religii znacznie więcej? Czy wiara jest rezultatem logicznego rozumowania, osobistej decyzji, a może darem, którego człowiek nie potrafi sam sobie zapewnić? I co zrobić, gdy czujemy, że nasze połączenie z Bogiem staje się coraz słabsze?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
