Za historyczną datę powstania zgromadzenia przyjmuje się 17 lutego 1884 r., gdy siostry objęły „Dom Pracy Dobrowolnej dla żebraków” we Lwowie. Dzieło pięknie się rozwijało, do 1939 r. było już 45 domów. Po wojnie zostało tylko 11. Siostry zostały wyrzucone ze Lwowa i okolic, zagrabiono ich domy, prowadzone dzieła zniszczono. Również w Polsce wiele zgromadzeń sióstr komunistyczne władze wręcz wydziedziczyły, usuwając ze szpitali, przytułków, ochronek. Siostrom pozostała praca przy parafiach i w katechezie.

17 lutego Mszą św. w Sanktuarium Matki Bożej w Lubaczowie Siostry Józefitki rozpoczęły swój kolejny jubileusz. Dziękowały za ponad 140 lat swej misji – realizacji charyzmatu nakreślonego przez św. Zygmunta Gorazdowskiego, kapłana ubogich we Lwowie. Wszystkie wspólnoty sióstr, nade wszystko dziękowały za swoją historię. W Domu rekolekcyjnym w Radnej Górze siostry odprawiały rekolekcje, w tym przełożona domu s. Ryszarda. Dziękujemy Bogu za zrealizowane dzieła, nade wszystko charytatywne na rzecz biednych i opuszczonych.

Wielu z nas zachowało liczne wspomnienia wspaniałych sióstr, piękne przykłady ich chrześcijańskiego życia. Osobiście pamiętam i dobrze wspominam s. Zenobię, s. Tymote. Wśród mieszkańców Lubaczowa do dziś jest pielęgnowana wdzięczność dla sióstr, za ich obecność, pracę, modlitwę z nami i za nas od tylu lat.

W lubaczowskim domu siostry: Samuela, Klaris, Salwatoriana i Adolfina spotykają się przy wspólnym stole. Udziela się tam atmosfera życzliwości, dobroci, radości. Domowa kaplica jest także miejscem codziennego zbierania się wspólnoty, zarówno modlitewnego, a nade wszystko osobistego.

Siostry od czasów wojny wpisały się na trwałe w historię miasta. Przed laty pracowały w kurii biskupiej, na plebanii, prowadziły przedszkole. Dziś pracują przy kościele św. Stanisława, katechizując dzieci i młodzież. Nade wszystko składając swoje świadectwo. Strój sióstr jest rozpoznawalny na mieście. Natomiast na cmentarzu jest duży grobowiec, w którym spoczywa 6 sióstr: Monika Wanat, Beata Kubit, Teofila Rozenbeiger, Baptysta Walerych, Zyta i Tadeusza Uszkowska, Zenobia Urban.

Obecnie w zgromadzeniu jest 500 sióstr w 2 prowincjach w Polsce (od 1992 r. prowincje Tarnowska i Wrocławska) i 3 delegaturach zagranicznych (Ukraina, Afryka i Brazylia). Pracują ofiarnie w Polsce i na misjach. Dziś należy zauważyć nade wszystko te na dotkniętej wojną Ukrainie, prowadzące domy opieki. Zajmują się ludźmi starszymi, chorymi, pozwalając im godnie dożywać w świecie pośredniego czy bezpośredniego zagrożenia.

Dołączmy do modlitwy sióstr. Prośmy o błogosławieństwo dla nich, nade wszystko o wytrwałość. Prośmy o nowe, dobre i liczne powołania. Siostrom życzymy nowych sił i nade wszystko sensu istnienia pośród nas.