Katarzyna Benincasa w 1363 r. wstąpiła do świeckiego zakonu Sióstr od Pokuty św. Dominika (tercjarek dominikańskich) w Sienie i prowadziła surowe życie. Była osobą zjednoczoną z Chrystusem i bardzo odważną. Z mocą przemawiała do kapłanów, biskupów, a nawet papieży. W czasach licznych konfliktów na terenie Italii i w samym Kościele była orędowniczką pokoju i mediatorem. Walczyła o pokój w średniowiecznej Europie. Pisała listy do najważniejszych osób w różnych częściach Włoch i w całej Europie – duchownych i świeckich. Poruszała w nich najistotniejsze problemy kościelne i społeczne swojej epoki, bo doskonale znała ówczesne realia. Dążyła do rozwiązania licznych konfliktów, które nękały społeczeństwo średniowiecznej Europy. Docierała do władców Europy, takich jak: król Francji Karol V, Karol z Durazzo, Elżbieta Węgierska, król Węgier i Polski Ludwik Wielki, Joanna Neapolitańska. Domagała się od kolejnych papieży (najpierw Urbana V, a potem Grzegorza XI) powrotu z Awinionu do Rzymu. Ponieważ wysyłane listy nie przynosiły efektu, udała się do Awinionu, by skłonić Grzegorza XI do zamieszkania w Wiecznym Mieście. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała od Chrystusa stygmaty w postaci krwawych promieni. Pozostawiła po sobie Dialog o Bożej Opatrzności, Listy oraz Modlitwy.

Św. Katarzyna ze Sieny, doktor Kościoła i patronka Europy ur. 25 marca 1347 r. w Sienie (Włochy) zm. 29 kwietnia 1380 r. w Rzymie