Ponad osiem wieków temu w Asyżu, w szlacheckiej rodzinie przyszła na świat kobieta, która drogą wytyczoną przez św. Franciszka doszła na szczyty doskonałości chrześcijańskiej. Jej historia – jak zauważył Benedykt XVI – jest zaproszeniem do zastanowienia się nad sensem życia i do szukania w Bogu tajemnicy prawdziwej radości. Klara za sprawą swojej matki Ortolany wzrastała w atmosferze miłości i wiary. Szybko rozeznała w sobie powołanie, w czym niemałą rolę odegrał św. Franciszek, z którym często rozmawiała. Z rąk Biedaczyny z Asyżu otrzymała welon zakonny. Wkrótce do św. Klary przyłączyły się inne dziewice, które chciały poświęcić życie Bogu. Początkowo nazywano je II Zakonem, a z czasem klaryskami. W 1215 r. papież Innocenty III nadał zakonowi św. Klary „przywilej ubóstwa”.

Duchowość św. Klary była radykalna. Pościła, umartwiała się. Jeszcze za życia Bóg obdarzył ją łaskami – uzdrawiała i miała widzenia. Życie tej świętej jest namacalnym dowodem na to, że każdy, kto wypełnia wolę Boga i pokłada w Nim ufność, znajduje prawdziwy skarb, zdolny nadać sens wszystkiemu.

W 1958 r. Pius XII ogłosił św. Klarę patronką telewizji. Papież m.in. argumentował tę decyzję tym, że była ona osobą potrafiącą komunikować się z innymi i rozświetlającą w człowieku ślady Boga.

Święta Klara, dziewica ur. 16 lipca 1194 r. zm. 11 sierpnia 1253 r.