Systematycznie wzrasta poziom intelektualny duchowieństwa naszej diecezji. Przejawem tego zjawiska jest coraz większa liczba duchownych, którzy uzyskują tytuł naukowy doktora. 19 maja br. do ich liczby dołączył ks. Piotr Mazur, wikariusz parafii Sól k. Biłgoraja. Doktorat uzyskał na podstawie rozprawy Szkolnictwo na Lubelszczyźnie w świetle prasy lokalnej 1918-1939, Lublin 2003 napisanej na Seminarium z Pedagogiki Porównawczej Wydziału Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Edwarda Walewandra. Recenzentami pracy byli prof. dr hab. Krystyna Wróbel-Lipowa z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i ks. prof. dr hab. Zygmunt Zieliński z KUL.
Ks. Piotr Mazur podjął się opracowania niezwykle ciekawej problematyki szkolnictwa Lubelszczyzny w okresie międzywojennym. Warto zauważyć, iż wszelka tematyka dotycząca okresu międzywojennego była skrzętnie przemilczana przez władze PRL-u. O tym okresie można było pisać i mówić tylko negatywnie. Tymczasem ten okres może się poszczycić znaczącymi osiągnięciami na wielu płaszczyznach życia społeczno-gospodarczego. Dotyczy to również szkolnictwa, które podjęło się skutecznej próby zniwelowania smutnej spuścizny rozbiorów. Te zmagania szkolnictwa z powszechnym wtedy analfabetyzmem ukazał ks. Mazur na podstawie prasy, która w tamtych czasach ukazywała się na Lubelszczyźnie.
W pierwszym rozdziale swojej pracy przedstawił dane dotyczące organizacji terytorialnej i administracji województwa lubelskiego i zamieszkałej ją ludności. W drugim rozdziale omówił problematykę związaną z czasopiśmiennictwem lubelskim. W trzecim rozdziale ukazał stan szkolnictwa powszechnego, ogólnokształcącego i zawodowego na Lubelszczyźnie w okresie międzywojennym. Autor omówił niezwykle trudną sytuację szkolnictwa powszechnego na wsi i w mieście, podkreślając zaangażowanie społeczności lokalnych w budowę i uposażenie budynków szkolnych oraz szkolnictwo średnie i zawodowe, które głównie były usytuowane w miastach powiatowych.
W czwartym rozdziale autor rozprawy przedstawił sprawy dotyczące nauczycielstwa Lubelszczyzny. Czytelnika uderza zła sytuacja materialna nauczycieli, którzy żyli na krawędzi ubóstwa, żeby nie powiedzieć nędzy. Równocześnie nauczycielom stawiano wysokie wymagania moralne podkreślając to, co powszechnie nazywa się powołaniem. Sami nauczyciele mieli świadomość swojej misji. Nie ograniczali bowiem swojej pracy tylko do terenu szkoły, ale angażowali się także w przedsięwzięcia kulturalno-oświatowe poza nią. W rozdziale piątym została przedstawiona problematyka dotycząca uczniów wszystkich typów szkół. Omówiono ich trudną sytuację materialną, która była szczególnie widoczna na wsi. W wychowaniu szkolnym kładziono akcent na formację religijno-patriotyczną uczniów oraz zwracano uwagę na wychowanie fizyczne oraz kształtowanie charakteru.
Recenzenci ocenili bardzo wysoko walory merytoryczne pracy. Prof. Krystyna Wróbel-Lipowa podkreśliła, że "jest to najpełniejsze dotychczas opracowanie problematyki szkolnictwa na Lubelszczyźnie w okresie międzywojennym", a ks. Zieliński stwierdził m.in., iż praca ta "dorzuca do historiografii regionalnej ważny przyczynek". Należy również podkreślić fakt, iż ks. dr Piotr Mazur pogłębianie wiedzy pedagogicznej doskonale łączy z praktyką pedagogiczną, czego dowodem mogą być liczne przedsięwzięcia wychowawcze, jakie podejmuje w parafii i okolicy, takie jak organizacja zawodów sportowych, lodowiska, boisk i placów do gier sportowych i zbaw. Trwałym znakiem tej działalności pozostanie świetlica dla dzieci i młodzieży im. św. Jana Bosko, którą zorganizował w adaptowanych na ten cel w dawnych zabudowaniach gospodarczych parafii Sól, przy wielkiej otwartości i wydatnej pomocy miejscowego proboszcza ks. Adama Gorzelewskiego. Dobrze byłoby, gdyby katecheci zarówno duchowni, jak i świeccy zwiedzili ten obiekt i starali się naśladować metody pedagogiczne stosowane przez ks. dr. Piotra Mazura.