Św. Cyryl Jerozolimski, biskup i doktor Kościoła
ur. ok. 315 r.
zm. 18 marca 386 r.

Urodził się w Jerozolimie. Z rąk św. Makarego, biskupa Jerozolimy, przyjął święcenia diakonatu (334 r.), a z rąk św. Maksyma otrzymał święcenia kapłańskie (344 r.). Po śmierci Maksyma został wybrany na stolicę biskupią w Jerozolimie. Zdecydowanie sprzeciwiał się nauczaniu arian, za co był aż trzykrotnie zsyłany na wygnanie. Cierpiał za to, że wierzył w Boskość Jezusa Chrystusa i w Jego prawdziwe człowieczeństwo. Rozwinął pełną działalność duszpasterską, aby przywrócić jedność Kościołowi w Jerozolimie.

W swojej spuściźnie teologicznej ten święty zostawił serie katechez: dla katechumenów i dla ochrzczonych. Były one bardzo głęboko osadzone w Biblii. W 1882 r. Leon XIII ogłosił św. Cyryla Jerozolimskiego doktorem Kościoła. Benedykt XVI w jednej z katechez podkreślił, że dzieło św. Cyryla Jerozolimskiego to „katecheza integralna, która – obejmując ciało, duszę i ducha – stanowi wzór również dla formacji katechetycznej dzisiejszych chrześcijan (...). Katecheza, włączona w szeroki kontekst całego życia, zwłaszcza liturgicznego, była ważnym momentem dla wspólnoty chrześcijańskiej, w której macierzyńskim łonie dojrzewał przyszły wierny, wspierany przez modlitwę i świadectwo braci. Homilie Cyryla jako całość stanowią systematyczną katechezę na temat powtórnych narodzin chrześcijanina przez chrzest”.