Świętowanie leży w naturze człowieka. Takie są konsekwencja dzieła stwórczego i nakaz, który człowiek otrzymał od Boga. „W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty” (Wj 20, 11).

Dzień szabatu

Odpoczynek szabatowy był zatem uznaniem całkowitej zależności od Boga, a jednocześnie wyrażeniem dziękczynienia: za całe dzieło stworzenia i uczynienie człowieka jego koroną. Jeśli człowiek został powołany do „uprawiania ziemi”, to nie może jednocześnie całych dni poświęcać na uwielbianie Boga. Dlatego czymś naturalnym jest, aby istniał dzień, w którym może spełniać ten obowiązek miłości. Jeden dzień dla wszystkich na kuli ziemskiej, aby mogli uwielbiać Boga.

Ten sam Bóg jest Bogiem Starego i Nowego Testamentu. Ten naturalny wymóg dnia, w którym oddaje się chwałę Bogu, dotyczy zatem wszystkich. Zmienia się natomiast jego forma.