Reklama

Kultura

Mistrz ponad granicami

Jeśli mówimy o czymś, co zbliża się do nieśmiertelności, to sztuka – a zwłaszcza muzyka – wyróżnia się jako coś, co trwa mimo upływu czasu i jest bliskie tej idei – mówi David Garrett. Ten wirtuoz skrzypiec właśnie wydał swój znakomity album Immortal.

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Urodził się w 1980 r. w Akwizgranie. Miał 4 lata, gdy sięgnął po skrzypce, 5 – gdy wygrał pierwszy konkurs, aby w wieku 7 lat koncertować, a jako 11-latek otrzymać do dyspozycji skrzypce – bagatela – Stradivariusa. Ważna data to 1991 r., bo to wówczas wystąpił z Filharmonikami Hamburskimi i szybko stał się pupilem samego Zubina Mehty. Wręcz trudno w to uwierzyć, ale w wieku raptem 13 lat podpisał kontrakt z wytwórnią Deutsche Grammophon, a to oznaczało, że wszedł do światowej elity. Jakby tego było mało, szlify zdobywał w londyńskiej Royal College of Music, a w 2004 r. ukończył nowojorską Juilliard School of Music (u samego Itzhaka Perlmana). Jako syn Amerykanki (tancerka baletowa) i Niemca (prawnik/sędzia) za swoje sceniczne nazwisko obrał panieńskie nazwisko matki. Od tego czasu stał się artystą, który skutecznie dzieli muzyczny świat na wyznawców jego geniuszu bądź zagorzałych, negatywnych krytyków garrettowego podejścia do muzyki.

Reklama

Dlaczego? Bo Garrett genialnie opanował zasady funkcjonowania rynku muzycznego, łącząc w jedność kosmiczną wręcz wirtuozerię z ponadzmysłowym wyczuciem tego, czego oczekują jego słuchacze. Nic dziwnego, że jego wizerunek bliższy jest gwieździe rocka niż bożyszcza melomanów filharmonicznych. Swoją drogą, ci drudzy z czasem zaakceptowali go tak jak niegdyś Nigela Kennedy’ego, trudno bowiem oprzeć się czemuś, co jednak jest piękne, zjawiskowe, acz zdecydowanie niesztampowe. Wydawcy rekomendują nowy krążek jako głęboko osobisty i ambitny projekt poświęcony trwałemu dziedzictwu muzyki klasycznej: „(...) zrodzony z przekonania, że muzyka potrafi przekraczać granice czasu, stanowi hołd dla wybitnych kompozytorów, wśród których znaleźli się Wolfgang Amadeus Mozart, Claude Debussy i John Williams”. Dostajemy 20 utworów (wersja deluxe – 25), nie brakuje Fryderyka Chopina (Etiuda nr 3 z op. 10) i Henryka Wieniawskiego (Legenda op. 17). Urzekający jest temat z filmu Stevena Spielberga Lista Schindlera, perła kompozytorska Johna Williamsa (skądinąd nagrana w oryginale przez nauczyciela Garretta, wspomnianego wcześniej Perlmana). I przyznam: choćby dla tych trzech miniatur warto mieć ten album. Ujmujące, wzruszające. Znamienne, że od strony aranżacyjnej Garrett sam poczynił skrojenie tematów na własne potrzeby (ma również wykształcenie kompozytorskie), a wspierali go Franck van der Heijden i John Haywood.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Pamiętam, że choć wiele się o nim mówiło, mnie zachwycił dopiero w filmie Paganini, uczeń diabła – tam nie tyle wcielił się w legendarnego wirtuoza, ile... stał się nim. Proszę mi wierzyć, fenomenalne. Jego Paganini to ktoś jak Jimi Hendrix lub Kurt Cobain. Inna rzecz, że Garrett chętnie cytuje tego drugiego, pytany o ewentualny koniec kariery: „Lepiej wypalić się niż zblaknąć!”. Marzy mu się zwieńczenie muzycznej drogi w formule: odejść w chwale, na najwyższej nucie (End on a high note!). Ale – jak zauważa – do tego momentu może upłynąć jeszcze sporo czasu.

De facto Garrett to przedsiębiorstwo. Sam szefuje muzykom, ma własny management, w zasadzie lubi nadzorować wszystko. Jego skrzypce Guarneriego (1734 nazywane Baltic) wyceniane są na kilkanaście milionów euro, ma również osiem innych mistrzowskich instrumentów. Trzyma je w specjalnej szafie humidorowej, tak jak przechowuje się cygara. Jak zdradza w wywiadzie dla magazynu Bild: „Najlepiej utrzymywać temperaturę między 23 a 25 stopniami i wilgotność powietrza na poziomie 40-60%”. Twierdzi, że miał szczęście, iż pozycję na muzycznym rynku budował w czasach, gdy ceniono płyty. Dzisiaj liczą się tylko koncerty. A skoro o nich mowa, to kilka razy mignęły mi na ekranie telewizora reklamy jego koncertów. Latem zagra w halach we Wrocławiu i w Sopocie.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: +1 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Międzypokoleniowy most Joachima

Aby zrozumieć fenomen najnowszej płyty Joachima Mencla, trzeba włączyć wsteczny bieg i cofnąć się przynajmniej o kilka wieków. Ten charyzmatyczny artysta nagrał album na lirze korbowej, instrumencie wpisanym już w średniowieczną muzykę.

Fenomen krążka Etno Machina (bo taki nosi tytuł) tłumaczy np. fakt, że lira korbowa to piękny kawał historii (oczywiście, historii z lirnikami), uwieczniona została w postaci płaskorzeźby na Portalu Chwały katedry w Santiago de Compostela. A mówimy o dziele sztuki z XII wieku! Pierwsze ikonograficzne pojawienie się liry odnajdujemy w Hortus deliciarum (dzieło o charakterze encyklopedycznym). Jego autorka – Herrada z Landsbergu była przeoryszą Klasztoru św. Odylii w Alzacji. Mamy tu do czynienia z XII-wiecznym florilegium (dopuszczalne jest również określenie: chrestomatia), pisanym w latach 1116-32. Pierwsza wzmianka o charakterze stricte pisanym pochodzi z Quomodo organistrum construatur, czyli z traktatu powstałego w XIII wieku w Klasztorze Benedyktynów w Cluny. Oczywiście, sam instrument miał różny strój poszczególnych strun (w zależności od tego, gdzie występował), ewoluował, pierwotnie był też kilkukrotnie większy od dzisiejszego, a obsługiwało go dwóch lirników. Jeśli chodzi o Polskę, pierwsza wzmianka pojawia się w XVII wieku – wynika to z badań historycznych Anny Bednarskiej i jej publikacji Z przeszłości liry korbowej w Polsce. W 1611 r. pamiętnikarz Samuel Maskiewicz opisał lirę korbową w Diariuszu, a widział takową na weselu w Moskwie. Niespełna 50 lat później jej ślad odnajdujemy na dworze Lwa Sapiehy, którego włości odwiedził lirnik wiejski Zygmunt Parzycki.
CZYTAJ DALEJ

Nie odkładaj życia na później

[ TEMATY ]

Ewangelia

rozważania

Adobe Stock

Rozważanie do Ewangelii Łk 19, 11-28

Czytania liturgiczne na 18 listopada 2026;
CZYTAJ DALEJ

W piątek prezydent Nawrocki dokona zmian w składzie rządu

2026-11-17 15:43

[ TEMATY ]

zmiany

Prezydent Karol Nawrocki

skład rządu

PAP

Prezydent Karol Nawrocki

Prezydent Karol Nawrocki

W piątek o godzinie 11.00 Prezydent RP Karol Nawrocki dokona zmian w składzie Rady Ministrów - przekazał na X rzecznik prezydenta Rafał Leśkiewicz. - O ich skali zdecyduje Parlament podczas dzisiejszego głosowania dodał, nawiązując tym samym do wtorkowego głosowania ws. wotum nieufności dla rządu.

„Dziś pewne jest jedno. W piątek o godzinie 11.00 Prezydent RP Karol Nawrocki dokona zmian w składzie Rady Ministrów - napisał we wtorek na X Leśkiewicz. Dodał, że „o ich skali zdecyduje Parlament podczas dzisiejszego głosowania”.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję