Angelika Kawecka: Ukazał się kolejny raport „Prześladowani i zapomniani?”. Już sam jego tytuł stawia przed nami niewygodne pytanie. Czy rzeczywiście zapomnieliśmy o naszych braciach i siostrach cierpiących za wiarę?

Ks. Jan Żelazny: Obawiam się, że niestety, w dużej mierze tak. Dlatego chcemy przypominać o ich losie i pokazywać, że za statystykami stoją konkretni ludzie, ich cierpienie i dramatyczne historie. Publikujemy dwa raporty. Pierwszy dotyczy wolności religijnej na świecie, drugi koncentruje się na sytuacji prześladowanych chrześcijan. Nasze opracowania różnią się od niektórych raportów przygotowanych np. przez organizacje protestanckie. Stosujemy inną metodologię, opartą na bardziej naukowym i ostrożnym szacowaniu danych. Zależy nam przede wszystkim na rzetelności i merytorycznej ocenie sytuacji. Podobnie – w debacie publicznej często zamiennie używa się pojęć „dyskryminacja” i „prześladowania”. Tymczasem to nie jest to samo, musimy wyraźnie rozróżnić te dwa zjawiska. Jeżeli we Francji ktoś nie może nosić krzyżyka w czasie pracy w urzędzie, możemy mówić o dyskryminacji, ale nie należy stawiać tej sytuacji na równi z losem ludzi żyjących w krajach, w których nie wolno np. uczestniczyć w nabożeństwach, a wyznawanie wiary wiąże się z konkretnymi sankcjami. Mówimy o ok. 220 mln prześladowanych chrześcijan na świecie. Prześladowanie oznacza sytuację, w której samo bycie chrześcijaninem niesie ze sobą nie tylko ograniczenie praw, lecz także realne zagrożenie. Trzeba również pamiętać, że prześladowania nie zawsze obejmują całe państwa. Tak było już w starożytności i podobnie jest dzisiaj. Spójrzmy na Nigerię czy Indie, gdzie sytuacja może się znacząco różnić w zależności od regionu. W części północnych stanów Nigerii obowiązuje ściśle prawo szariatu, podczas gdy w innych przedstawiciele władz oficjalnie uczestniczą w procesjach Bożego Ciała. Nie możemy więc posługiwać się uproszczeniami.