Przedstawiając obydwu laureatów sekretarz Kongregacji Nauki Wiary, abp Luis Francisco Ladaria Ferrer SJ zaznaczył, że prof. Nabil el-Khoury uzyskał doktorat z teologii na uniwersytecie w Tybindze za pracę o świętym Efremie Syryjczyku, ale ważnym elementem jego dorobku są też tłumaczenia dzieł Josepha Ratzingera – Benedykta XVI na język arabski. Jednocześnie podkreślił obejmujący 14 książek i ponad sto artykułów dorobek ks. prof. Mario de França Miranda SJ, który przez dwie pięcioletnie kadencje był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, w okresie kiedy jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary przewodniczył jej ówczesny kardynał Joseph Ratzinger.

Prof. Nabil el-Khoury urodził się 5 kwietnia 1941 r. w Libanie. Ukończył studia filozoficzne i teologiczne na Uniwersytecie św. Józefa w Bejrucie, m.in. pod kierunkiem byłego generała jezuitów, ks. Petera-Hansa Kolvenbacha SJ. W 1965 roku podjął studia na Papieskim Uniwersytecie Urbaniańskim. Dwa lata później udał się do Tybingi i Ratyzbony, studiując m. in. pod kierunkiem ks. prof. Josepha Ratzingera i napisał pracę doktorską pod tytułem: „Interpretacja świata u Efrema Syryjczyka. Przyczynek do historii idei” (1973). Podjął także studia podoktoranckie w Paryżu pod kierunkiem Paula Ricoeura oraz w Bawarskiej Akademii Nauk w Monachium. Od 1977 roku jest profesorem Uniwersytetu Libańskiego w Bejrucie oraz Uniwersytetu w Tybindze. Jest między innymi tłumaczem „Opera omnia” Josepha Ratzingera-Benedykta XVI.

Ks. prof. Mario De França Miranda, SJ urodził się w Rio de Janeiro 24 lipca 1936 r. Po maturze, w 1955 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po studiach w swej ojczyźnie w 1964 roku został posłany na Wydział Teologiczny Uniwersytetu w Innsbrucku, gdzie w 1968 roku uzyskał doktorat z teologii systematycznej. Jego praca dotyczyła możliwości zbawienia poza Kościołem według Karla Rahnera. W 1974 roku uzyskał także doktorat na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim na podstawie pracy o pojęciu samoudzielania się Boga w teologii trynitarnej Karla Rahnera. Następnie został wykładowcą Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Rio de Janeiro oraz Wydziału Teologicznego Jezuitów w Belo Horizonte. Jest też współpracownikiem komisji doktrynalnej episkopatu brazylijskiego oraz Rady Episkopatów Ameryki Łacińskiej (CELAM). Przez dwie pięcioletnie kadencje ( w latach 1992-2003) był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, w okresie kiedy jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary przewodniczył jej ówczesny kardynał Joseph Ratzinger. Jako ekspert episkopatu brazylijskiego uczestniczył w Synodzie Biskupów o sakramencie Pokuty i Pojednania w 1983 roku, a jako ekspert CELAM w 1997 w Zgromadzeniu Specjalnym poświęconym Ameryce. Jest autorem 14 książek i współautorem 31 innych a także 105 artykułów naukowych.

Laureatów nagrody w wysokości 50 tys. euro typuje założona w 2010 roku Watykańska Fundacja Józefa Ratzingera-papieża Benedykta XVI. Według przewodniczącego komitetu naukowego nagrody, kard. Camillo Ruiniego ma ona mieć znaczenie „naukowego Nobla”.

Po raz pierwszy przyznano ją w czerwcu 2011 r., a laureatami zostało wówczas trzech teologów: o. Maximilian Heim, opat cystersów w austriackim Heiligenkreuz, włoski znawca Ojców Kościoła, Manlio Simonetti i hiszpański teolog-dogmatyk, Olegario Gonzalez de Cardedal.

W 2012 r. laureatami zostali: francuski filozof i historyk myśli Rémi Brague oraz teolog i patrolog amerykański, jezuita Brian E. Daley.

W 2013 r. nagrodę otrzymali: anglikański pastor i egzegeta Richard Burridge oraz edytor dzieł zebranych Josepha Ratzingera, świecki teolog Christian Schaller.

W roku ubiegłym jednym z laureatów Nagrody Ratzingera był ks. prof. Waldemar Chrostowski z UKSW w Warszawie.