Na horyzoncie, gdzie się stykają granice

nieba i ziemi. Gdzie słońce wiesza

swoje srebrne wota.

Bogu na piersi, wśród szczęścia się rodzi

Moja tęsknota.

Kiedy byłem małym chłopcem zapragnąłem dojść tam, gdzie kończy się świat. Dla mnie koniec świata był na horyzoncie. W śnieżny czas, szedłem za smugą słońca. Gdy zgasło gdzieś za widnokręgiem i zabrakło jego blask poczułem się samotny na białej przestrzeni. W chłopięcym myśleniu i z lękiem zdecydowałem powrót do domu, do mamy, która już biegła naprzeciw syna niespokojna i drżąca.

Wędrowanie, powroty, szukanie i tęsknoty, tkają dywan życia barwny, własny... Były więc wózki, hulajnogi, rowery i własne nogi niezawodne. Plecaki i górskie włóczęgi, i fale morskie, i samochodowo-samolotowe wzloty. Lecz zawsze wracało się do siebie, do Boga. Przed sobą nie uciekniesz... navigare necesse est, mówili starożytni. Wędrowanie leży gdzieś w pierwotnym zapisie duszy ludzkiej... odwiecznie. "Bo niespokojne jest serce ludzkie dopóki nie spocznie w Bogu... powie nam ten, który szukał, błądził i znalazł ze łzami odpowiedź i szczęście. Dlatego, kto może niech pakuje plecaki i idzie...

W podróży widać, kto kim jest. Tam w grupie poznasz egoistę, który wszystko chce zrobić sam. Sam nie zje i innym nie pomoże. Zobaczysz zmęczonego, któremu wiedzie się gorzej niż tobie. Usłyszysz dobre słowo w ojczystej pięknej mowie i zgrzyt, i wrzask, i brudy rynsztokowe.

Rozglądnij się szeroko. Patrz, jaki piękny świat. Ojczyzno moja, jakże bogata jesteś w ludzi dobrych, mądrych i pracowitych. Obsypana pięknem kwiatów i ziół leczniczych. Lśniąca morzem i wstęgami rzek, i źródeł ożywczych. Bez wody nie ma życia... Dostrzeżesz biednych, bezrobotnych, bezradnych i leniuchów, i bałaganiarzy, którzy wykpią, oszukają chcąc zdobyć łatwy chleb. I znajdziesz rodziny mocne Bogiem i otwarte gościnnością domy, i pola szumiące urodzajem i leżące odłogiem czekające na pracę ludzkich rąk. Bo ziemia matka żywi i broni od głodu. Ujrzysz strzeliste wieże kościołów, gdzie rozmodlone twarze, lub pustoszejące świątynie, bo telewizor w domach stał się "ołtarzem", a gonitwa za użyciem i pieniądzem wystudziła serce.

Ale wędruj i ciesz się, i nieś Boga z uśmiechem. Przemawiaj Ewangelią. Nabieraj sił, bo żniwiarzy wciąż brak, a tak wielu ich bardzo potrzeba na polskiej ziemi. Świadków wiary, którzy pójdą pod wiatr historii, pod prąd liberalizmu. Sami walczący z grzechem, często słabi po ludzku, ale odważni Bogiem. Bóg daje siłę ludowi idącemu przez pustynię czasu, a Przewodników umocni jak Mojżesza prowadzącego Lud do Ziemi Obiecanej. Wędruj, w wędrówce urośniesz i będziesz bogaty tymi, którzy pójdą z tobą.