W Liturgii Wielkiego Postu stanęliśmy wobec cierpiącego Jezusa Chrystusa Zbawiciela, który "do końca nas umiłował", do granic możliwości, do pozostawienia Siebie w Eucharystii i śmierci na krzyżu. Stanęliśmy przy apostołach, co jednej godziny nie mogli czuwać, obok Piotra, który się zaparł Mistrza, a potem gorzko zapłakał, blisko Szymona Cyrenejczyka przymuszonego do dźwigania krzyża, przy wrażliwej, współczującej, odważnej Weronice ocierającej umęczoną twarz Pana, ze szlachetnymi niewiastami płaczącymi nad Jezusem. Czy poznajemy pośród nich siebie?

Triduum Sacrum, trzy święte dni przynoszą w Świętej Liturgii wielkie tajemnice Jezusowej Męki, Śmierci i Zmartwychwstania. Jeszcze adorujemy w Bożym Grobie, ale już niedługo Kościół wyśpiewa przed światem swoją wiarę i wielkanocną radość. Nasz Pan, zwyciężając grzech i śmierć, przynosi trzy dary swoim wyznawcom: pewność, że prawdziwie jest Synem Bożym, otwiera nową drogę ze śmierci do życia bez kresu, swojemu ludowi daje nowy, święty dzień - niedzielę.

Dzisiaj w dobie gigantycznych sklepów, targowisk i giełd tylu ochrzczonych, tylu uważających się za chrześcijan zapomina, że niedziela to dzień święty. Niestrudzenie przypomina o tym Ojciec Święty. To nie my dajemy Bogu okruszynę czasu, to On - Stwórca i Odkupiciel poświęca czas człowiekowi, ofiaruje nam siebie, daje więcej niż jesteśmy w stanie brać. Romano Guardini przestrzega, że likwidacja niedzieli spowoduje, że człowiek utraci swoje religijne oparcie i zostanie wydany na pastwę mocy politycznych i ekonomicznych. Ludzkie dzieje, a szczególnie nasz wiek przerażająco dowodzą, że świat bez Chrystusa staje się światem nieludzkim.

Z dzieciństwa pamiętamy wiosenny, rześki poranek wielkanocny. W nowych butach i nowym ubraniu szło się całymi rodzinami na Rezurekcję. Świąteczne śniadanie pachniało szynką, wędliną i najlepszym na świecie ciastem, które potrafiły piec nasze kochane babcie. W rodzinnej atmosferze naprawdę odczuwaliśmy obecność Zmartwychwstałego. Dzisiaj szynka bywa częściej na naszym stole, ubranie i buty łatwo kupuje się nowe, tylko Bóg się gdzieś zapodział.

Tyle już przeżyliśmy zmartwychwstań, Wielkanocy, wiosen, a ciągle w nas chłód, obojętność, "serce byle jakie". Nieoceniony poeta, ks. Jan Twardowski trafnie mówi w jednym ze swoich liryków, że dzisiaj ludzie święta "przeżuwają", a trzeba je "przeżywać".

W niedzielny poranek Zmartwychwstania Pańskiego, kiedy cała przyroda obudzi się do życia, ze wschodzącym słońcem, wśród bicia dzwonów, śladem dobrych kobiet z Ewangelii, z Piotrem i Janem pójdziemy na wielkanocną Rezurekcję, aby zobaczyć, że grób Jezusa jest pusty, a Pan zmartwychwstał prawdziwie.

Zmartwychwstały Chrystus gwarantuje swoim wyznawcom wieczne zbawienie, a w drodze przez ziemię udziela swojej boskiej mocy do duchowego powstania i przemiany. Każdy może rozpocząć lepsze, szlachetniejsze życie. Jezus może z mojego sumienia, z mojego życia, myślenia i postępowania odsunąć głaz, ciężar zła, błędu, upadku, wszystkiego co przygniata, zniechęca, niewoli, nie pozwala w pełni wierzyć i prawdziwie kochać. " Pokój Wam. Nie lękajcie się. Jestem z Wami". Zmartwychwstały zdaje się mówić: nie załamujcie się w chorobie, cierpieniu, smutku, samotności, w niepowodzeniach życiowych. Pomogę wam dźwigać wasz krzyż, smutek w radość przemienię. Wobec kłopotów życiowych, zagrożenia bezrobociem, w brakach i niedostatkach, tak bardzo potrzeba tej mocnej, wielkanocnej nadziei, którą daje Jezus.

W ludowej tradycji zmartwychwstały Pan idzie przez polską ziemię polnymi drogami. Tam, gdzie postawi bosą stopę, wyrastają kwiaty, znak, że niesie samo piękno, dobro, życie i miłość.

Drogiemu Pasterzowi Kościoła sosnowieckiego, bp. Adamowi Śmigielskiemu SDB, wszystkim Kapłanom i Czytelnikom Niedzieli sosnowieckiej życzę, aby Jezus przeszedł przez całą Ojczyznę, przez naszą diecezję, przez każdą naszą parafię, do każdego domu, rodziny, do wszystkich ludzi, aby Wielkanoc nowego tysiąclecia przyniosła dar żywej wiary i miłości, ukochania dnia świętego i dar nowego, piękniejszego życia. Alleluja!