Stąd tablice pamięci czas. Posnęły dzwonki.

Może w pulpicie został ślad naszej dłoni?

Te ściany osłaniały nasze pierwsze klęski,

Podłogi zatrzymały tryumfalne kroki.

(Anna Zelenay)

10 czerwca 2000 r., godz. 9.30. Dziedziniec dawnego Gimnazjum w Przeworsku, szczególnie ożywiony. Wokoło serdeczne powitania, uściski, ucałowania. Czy to ty Zosiu, Marysiu, Władku, Jurku? Ale wyrosłeś! Wszyscy szczęśliwi, wzruszeni. To uczestnicy V Jubileuszowego Zjazdu Absolwentów i Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława Jagiełły w Przeworsku. Orkiestra dęta pod batutą mgr. A. Olchawy wkracza w takt marsza na dziedziniec i przerywa ten najmilszy moment pierwszego po wielu, wielu latach spotkania. Orkiestra ta towarzyszy nam do klasztoru Ojców Bernardynów, gdzie uczestniczymy w uroczystej, koncelebrowanej Mszy św., pod przewodnictwem gwardiana klasztoru o. Jana Szpili, który wygłasza również okolicznościową homilię. W czasie Mszy św., występuje chór "Echo".

Ojciec kaznodzieja w pięknych, głębokich słowach, nawiązuje do momentu odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba. Marynarze po wielu miesiącach żeglowania, tracą wiarę w ujrzenie oczekiwanego lądu. Naradzają się co zrobić z kapitanem, który - jak uważają - wyznaczył niewłaściwy kurs. Tymczasem sam kapitan klęczy długie godziny w kaplicy na statku, przed obrazem Matki Bożej i modli się. I wreszcie na horyzoncie, upragniony widok. Jest ląd. Wszyscy w tejże kaplicy odśpiewują dziękczynne Magnificat, dziękując Bogu przez Maryję za osiągnięcie celu wyprawy.

Ojciec kaznodzieja przez analogię przeprowadza zebranych w bogatą historię życia, które jest pielgrzymowaniem do Domu Ojca, a statkiem jest szkoła średnia, w której przeżyliśmy chwile radosne i wzniosłe, a także smutne i trudne. I tak, jak załoga statku Kolumba, my też chcemy wyśpiewać Bogu dziękczynne Magnificat za wszystkie otrzymane łaski i za ewangeliczne talenty. Mieliśmy szansę odpowiednio zagospodarować je i pomnożyć, prowadzeni przez profesorów i wychowawców w dobrym kierunku - kierunku niezłomnej wierności Bogu i Ojczyźnie.

Wiele pokoleń tu, w tym właśnie klasztorze rozpoczynało dzień, wstępując w drodze do szkoły, by pod płaszcz Matki Bożej Pocieszenia wtulić uczniowskie troski i radości. Wiele razy dał się słyszeć szept gorących serc młodzieńczych: "...O Pani nasza, Orędowniczko nasza [ ...] Pocieszycielko nasza...". Chciej o Matko, być nadal naszą Opiekunką, wstawiaj się za nami u Swego Syna, byśmy umieli należycie spełniać swoje zadania i potrafili odpowiedzieć czasom, które nadchodzą.

Na zakończenie Ojciec celebrans udzielił błogosławieństwa, a zebrani odśpiewali gromkimi głosami: Błękitne rozwińmy sztandary ( ...) stajemy jak ojce, by służyć Ci znów, my Polska, my naród lud Twój. Udaliśmy się następnie pod pomnik patrona szkoły króla Władysława Jagiełły, złożyć wiązanki kwiatów, oraz w towarzystwie wspomnianej orkiestry, przeszliśmy ulicami miasta do budynku nowej szkoły, gdzie odsłonięto tablicę pamiątkową i gdzie odbyła się część artystyczna, przygotowana przez uczniów. "Odszukajcie swoją młodość" - to słowa wypowiedziane przez jedną z uczennic. Więc odszukujemy, szperając w starych pożółkłych dziennikach wyłożonych w klasach i kreśląc kredą na tablicy nawet frywolne myśli i wspomnienia.

Wzruszającym akcentem tego dnia było odwiedzenie cmentarza i zapalenie zniczy na grobach zmarłych profesorów, koleżanek i kolegów, oraz ciche, serdeczne "a światłość wiekuista niechaj Wam świeci na wieki".

Wieczorne spotkanie towarzyskie w gmachu nowej szkoły przeciągnęło się do późnych godzin. Żal się rozstać. Serce wprost pęka. Lecz klepsydra czasu przesypuje się nieubłagalnie. Do zobaczenia. Do następnego Jubileuszu, na którym oby nikogo z nas nie zabrakło.