Od pewnego czasu w polskiej telewizji funkcjonuje system znakowania programów ze względu na zawartość w nich treści szkodliwych dla dzieci i młodzieży. Wyróżniono cztery kategorie: "dla dzieci", "dla wszystkich" ( zielone kółko), "za zezwoleniem rodziców" (żółty trójkąt) i "dla dorosłych" (czerwony kwadrat). Znaki, publikowane w gazetach telewizyjnych oraz ukazujące się podczas emisji programu, mają m.in. pomagać rodzicom w zdecydowaniu, czy pozwolić dziecku na obejrzenie konkretnego filmu. Czy jednak spełniają to zadanie?

Wydaje się, że w obecnym kształcie system okazuje się niewiele przydatny. Na czym bowiem rodzic ma się oprzeć, zezwalając lub zabraniając dziecku oglądać film oznakowany: "za zgodą rodziców", skoro wcześniej nie mógł się z nim zapoznać, a omówienie w gazecie okazuje się niewystarczające? Na przykład: jakiś czas temu w niedzielne przedpołudnie w telewizji publicznej w filmie, który dzieci mogły oglądać "za zgodą rodziców", pojawiła się scena zabójstwa striptizerki podczas wykonywania przez nią "numeru" - uprzedzenia o takich szokujących kadrach próżno było szukać w omówieniu programu. Podobnych przykładów każdy telewidz mógłby zapewne przytoczyć więcej.

Co oznacza w praktyce pojawiające się na ekranie zielone kółko: "dla wszystkich"? Dr Lucyna Kirwill z Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego przeprowadziła analizę na podstawie filmów pokazanych w 10 stacjach telewizyjnych od 3 marca do 11 maja br. Miały one oznaczenie: "dla wszystkich" lub: "dla dzieci". Na 299 wyemitowanych filmów zaledwie 65 nadawało się dla dzieci do lat 10! Występowały w nich elementy przemocy, problemy zbyt trudne, niektóre zaś zbyt silnie pobudzały emocjonalnie. Najpopularniejszą kategorią wśród filmów "dla wszystkich" jest dramat, lecz tu właśnie najmniej treści przystaje do potrzeb i możliwości odbioru dzieci ( wskaźnik zaledwie 0,076!). Tylko niewielka część komedii mogła być adresowana do najmłodszych (wskaźnik 0,14). Stosunkowo najbezpieczniejszą kategorią są filmy przygodowe (0,81).

Według rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, nie powinno się emitować w godzinach 6.00-23.00 nie tylko audycji zagrażających rozwojowi dzieci i młodzieży (tj. zawierających sceny drastycznej przemocy, pornografii oraz instruktaż działań przestępczych), ale również ich reklam. Zakaz ten jest jednak łamany; nawet przed dobranocką można zobaczyć reklamówkę filmową z krwią bryzgającą na ekran. Alarmujące jest również to, że znaczek "tylko dla dorosłych" zdaje się zwalniać nadawców telewizyjnych z odpowiedzialności: filmy z takim kwalifikatorem bywają puszczane w godzinach rannych i wczesnych popołudniowych, a więc w paśmie przeznaczonym dla najmłodszych.

Aby właściwie ocenić, czy dany program nadaje się dla naszych pociech, konieczna wydaje się wiedza na temat możliwości rozwojowych dziecka w danym wieku, o skutkach oglądania przez nie ekranowej przemocy oraz o sposobach korzystania z przewodników po programach telewizyjnych. Może w tej sytuacji lepszą pomocą dla rodziców byłoby wprowadzenie kategorii typu: "od... do... lat", i to orzekanych przez specjalistów?