Reklama

Z modlitwą i pieśnią pójdziemy...

Krystyna Maluchnik
Edycja łomżyńska 39/2003

Sierpień - miesiąc wędrówek na Jasną Górę. Tysiące pątników wyruszyło na szlak pielgrzymi, by w trudzie codziennego dnia, w pyle polnych dróg, w skwarze bądź w strugach deszczu szukać Boga, uczyć się miłości do drugiego człowieka, idącego tuż obok w śmiesznie przekrzywionym kapeluszu i z zabandażowanym kolanem. Niosą w sercach listy do Pana Boga pisane samym życiem - brak pracy, pomyślnie zdany trudny egzamin, syn narkoman, upijający się ojciec, pytanie o swoje powołanie, nieśmiała prośba o miłość... które wkrótce otworzą się przed obliczem Czarnej Madonny.
Zastanawiający jest fenomen polskich pielgrzymek. Zastanawiający jest udział w nich tylu młodych ludzi. - Oni szukają rozrywki - mówi „uczony” psycholog w telewizyjnej Dwójce. Nie rozumie on, a może nie chce zrozumieć charakteru tej „rozrywki”, której towarzyszy trud długiego i męczącego wędrowania. Bo jak tu pojąć, że tak wielu z nich ponawia je po raz drugi, trzeci, piętnasty, dwudziesty... Nie da się zapomnieć pielgrzymkowych pieśni, śpiewu porannych godzinek, polowych Mszy św., spowiedzi słuchanych przez współuczestniczącego w twoim trudzie kapłana i bezinteresownej pomocy mieszkańców mijanych miejscowości, bąbli na opuchniętych nogach. Tych, którzy tam byli, nie zdziwią zbytnio słowa matki sześciorga dzieci, która po raz trzeci, tym razem z mężem, przeszła częstochowski szlak: „Dla mnie chwile pielgrzymowania pomimo różnych dolegliwości były niebem na ziemi!”.
Jeśli nie możesz wyruszyć razem z pielgrzymami, dołącz do nich w pielgrzymce duchowej.

Moja mała Częstochowa

Dzień pierwszy: Jest 5.30. Budzik tym razem nie zawiódł. Wokół wszyscy jeszcze śpią, wiadomo... wakacje. Kilka minut na poranną toaletę, a potem w torebce ląduje przewodnik pielgrzyma duchowego i drewniany różaniec, ten przywieziony z Lichenia. Więcej nic nie trzeba. Można już wyruszyć.
Rześkie, poranne powietrze odpędza resztki snu. Przede mną siedem kilometrów marszu. Na szosie co i rusz pojawia się turkoczący traktor. Chłopi już wiozą bańki z mlekiem do zlewni. Wcześnie zaczynają swoje zajęcia. W myśli odmawiam poranną modlitwę. Pospiesznie mijam ostatnie zabudowania wiejskie. Oddalają się hałasy. Przede mną las i pola. Zacznijcie wargi nasze chwalić Pannę Świętą, zacznijcie opowiadać cześć Jej niepojętą... Melodia godzinek rozpływa się w porannej ciszy. Słońce coraz szczodrzej częstuje swoim blaskiem i ciepłem. Słychać z daleka dźwięk dzwonu. To znak, że za pół godziny rozpocznie się Msza św. Przyspieszam kroku. Postanawiam odmówić Koronkę do Miłosierdzia Bożego.
Drzwi świątyni są otwarte na oścież. Wewnątrz trzy osoby. Godz. 7.00. Zapalają się światła. Kapłan rozpoczyna Eucharystię.
Dzień trzeci: Muszę wychodzić wcześniej, żeby spokojnie odmówić moje pielgrzymkowe modlitwy. We Mszy św. uczestniczy siostra zakonna. Ona również przemierza pieszo kilka kilometrów każdego ranka, tylko z innej strony. Szkoda, że nie razem. Codziennie mija mnie konny zaprzęg. Starszy człowiek jadący furmanką pyta: - Pewnie do autobusu, do pracy? Ale teraz żadnego nie ma. Zaprzeczam. Chyba dostrzegł opleciony na dłoni różaniec. Uśmiecha się. W drodze powrotnej nie spieszę się.
Obserwuję przyrodę. Mam czas na rozmyślanie i odmówienie kolejnej części Różańca. Pod Twoją obronę uciekamy się, Święta Boża Rodzicielko, naszymi prośbami... odsłaniam każdego dnia kolejne intencje Orędowniczce naszej. Jest o co prosić, ale i jest za co dziękować. Prośby i słowa podziękowania przeplatają się jak paciorki różańca.
Dzień czwarty: Zmieniłam obuwie na wygodniejsze. W nagrodę pojawiają się... dwa okazałe pęcherze. Co tam! Pielgrzym bez pęcherzy to jak żołnierz bez karabinu. Zresztą można iść boso. W marszu pomaga mi niezawodna piosenka pielgrzymkowa. Na sercu tak lekko!
Dzień szósty: Wczoraj rozmawiałam z koleżanką z pracy. Podobał jej się ten pomysł. Może i ona dołączy któregoś dnia. Jej półroczny synek, choć zdrowy, urodził się z poważną wadą. Czeka go kilka operacji korygujących. Ten dzień poświęcam w ich intencji. Na swoim szlaku spotykam „znajomych z drogi”. Wymieniamy pozdrowienia i uśmiechy. Nie dziwi ich już moja obecność na pustawej o tej porze szosie. Bywa jednak, że przejeżdżające auto zatrzymuje się.
- Proszę wsiadać, podwiozę... - zaprasza znajomy kierowca. - Nie dziś, chętnie skorzystam innym razem. Cieszy ludzka życzliwość.
W ciszy świątyni czytam szóste już „kazanie” pielgrzymkowe.
Dzień dziewiąty: Dzisiaj pielgrzymi w odświętnych strojach radośnie wchodzą na Jasną Górę. Jest niedziela. Tym razem idę na Sumę. Ostatni już raz otwieram swój pielgrzymkowy zeszyt. Wspaniałe rekolekcje w drodze. Niebiosa szykują dla mnie niespodziankę. Przy wtórze wzmagającego się wiatru spadają pierwsze krople deszczu. Może zdążę uciec, jeśli pobiegnę? Ale już za chwilę nie pada, ale leje! Trzeba zdjąć buty i podwinąć nogawki białych spodni. Białych? Już nie! Ulewa towarzyszy mi aż do pierwszych zabudowań docelowej miejscowości. Ostatni kilometr, jak na pocieszenie, to eksplozja promieni słonecznych. Jak Ci dziękować, żeś mi dał tak wiele... - przypominają mi się słowa piosenki. Przeszłam pasowanie na prawdziwego pielgrzyma! Czerpię wodę z przydrożnej kałuży, by choć w części przywrócić się do poprzedniego wyglądu... z mizernym skutkiem. Mimo to z cichą radością staję wśród zgromadzonych w świątyni ludzi. A jednak dotarłam do mojej małej Częstochowy.
Epilog: W następnym roku cztery nowe osoby podjęły trud modlitwy w drodze.

Dusze czyśćcowe zawsze pomogą

2019-10-22 12:59

Wysłuchała: Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 43/2019, str. 14-15

Od wielu lat praktykuję modlitwę za dusze czyśćcowe i jestem przekonana o jej niezwykłej skuteczności – mówi s. Agnieszka, franciszkanka

stock.adobe.com

Jak to się zaczęło? Byłam młodą zakonnicą, rozpoczęłam naukę w szkole pielęgniarskiej. Mieszkałam w klasztorze. Pewnej nocy poczułam, że ktoś wszedł do pokoju, ale nikogo nie widziałam. Na pytanie, kim jest, nie otrzymałam od przybysza żadnej odpowiedzi. Wówczas poczułam paraliżujący strach. Gdy zjawa zniknęła, zerwałam się z łóżka, padłam na kolana i zaczęłam się żarliwie modlić. Prosiłam Boga, by nigdy więcej nikt z tamtego świata do mnie nie przychodził, bo zwyczajnie po ludzku się boję. W zamian obiecałam stałą modlitwę za dusze czyśćcowe. Podobnej sytuacji doświadczyłam kilka lat później. Szłam na Mszę św. za zmarłe siostry z naszego zgromadzenia i w pewnej chwili dostrzegłam postać ubraną w stary strój zakonny (sprzed reformy strojów), jak zmierza do kaplicy. Pomyślałam, że przyszła prosić o modlitwę i trzeba jej tę modlitwę dać.

Zaczęłam praktykować modlitwę za dusze czyśćcowe. Z czasem przekonywałam się coraz bardziej o jej skuteczności. Kiedyś usłyszałam, że nie ma takiej prośby, zanoszonej za przyczyną dusz w czyśćcu cierpiących, która nie byłaby wysłuchana przez Pana Boga, jeśli jest zgodna z Jego wolą. Obiecałam, że w każdy poniedziałek będę ofiarowywać Mszę św., Komunię św., Różaniec, brewiarz, nawet jakieś doznane cierpienia i przykrości w intencji cierpiących w czyśćcu. I praktykuję to do dzisiaj. Dusze czyśćcowe to pamiętają. Gdybym zapomniała o tej intencji i modlitwę ofiarowała za kogoś innego, one się przypominają. Zaczynam odczuwać, że coś jest nie tak, spoglądam na kalendarz: poniedziałek, zapomniałaś o czymś – zdaje się, że chcą mi przypomnieć.

Dostrzegam też znaki pomocy ze strony dusz czyśćcowych, bo one nam pomagają, wypraszając łaski u Boga. Sobie nie mogą już nic wyprosić, ich czas zdobywania zasług dla siebie się zakończył, ale mogą pomóc nam, żyjącym jeszcze na ziemi. Nigdy nie oczekiwałam jakichś szczególnych czy wyjątkowych doznań, przekonałam się jednak, że ich wstawiennictwo ma niezwykłą moc. Kiedy idę do pracy, nieraz na nocną zmianę, przechodzę koło cmentarza, i wtedy rozmawiam z duszami czyśćcowymi. Proszę: – Pomóżcie mi, aby ten dyżur był spokojny, ja też wam pomogę modlitwą. I te dyżury są spokojne.

Modlitwa za umierających

W szpitalu codziennie ocieram się o cierpienie i śmierć. Zachęcam pacjentów, aby wzięli do ręki różaniec i się modlili. – W szpitalu nie ma bezrobocia – mówię żartobliwie. – My was obsługujemy, ale wy też musicie coś robić. Co godzinę za jakąś duszę czyśćcową ofiarować modlitwę, ból, niewygodę szpitalnego łóżka. Jak wy im pomożecie, to one też wam kiedyś pomogą. Wielu pacjentów podejmuje tę modlitwę, nawet z wielką radością.

Pracuję w szpitalu, więc mam kontakt z ludźmi umierającymi. Często jestem przy konających. Wiele świeckich pielęgniarek się boi – a ja nie. Trzymam pacjenta za rękę i się modlę. Odmawiam Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Proszę aniołów i dusze czyśćcowe, by pomogły konającemu przejść na tamten świat. Odczuwam ich obecność. To są dusze, którym umierający wyświadczał dobro, pomoc. One teraz mu się odwdzięczają i pomagają przejść na drugą stronę.

Kiedyś miałam taki przypadek. Pacjentka, która była w całkiem dobrej formie i nic nie wskazywało na to, że będzie umierać, zawołała nagle: Siostro, proszę szybko przyjść, pomóc mi się przebrać, zrobić fryzurę, bo oni już czekają. Pielęgniarki były zdziwione: kto czeka? Nie było nikogo, tylko trzy pacjentki w sali. Po przebraniu i uczesaniu chora zmarła z uśmiechem na twarzy. Ciarki nas przeszły. Ktoś po nią przyszedł, ona widziała te osoby. Ja wierzę, że to były dusze zmarłych. Święty Ojciec Pio w swojej książce wspominał, że gdy umieramy, przychodzą po nas dusze naszych bliskich zmarłych oraz te dusze czyśćcowe, za które się modliliśmy. Przychodzą, by pomóc nam przejść na tamtą stronę.

Woda święcona odstrasza złe duchy

Zawsze mam przy sobie wodę święconą. Postarałam się, aby była ona także na oddziale, na którym pracuję. Święcę chorych. Kiedy wkładamy rękę do kropielnicy, warto zrzucić kilka kropel, mówiąc na głos: „Za dusze czyśćcowe”. Przy konających woda święcona jest niezbędna.

Na stażu zawodowym na chirurgii miałam konającego pacjenta. Miał raka przełyku, nie mógł mówić, tylko pokazywał wzrokiem, czego chce. To było w święta Bożego Narodzenia. Cały czas zerkał na swoją szafkę przy łóżku i na mnie. Nie wiedziałam, jak mu pomóc. W końcu otworzyłam szufladkę, a tam w słoiczku była woda święcona. Pokropiłam go i za chwilę ten pacjent zmarł. Był to dla mnie znak, że przy konającym jest zły duch, który walczy o jego duszę.

Często się modlę za umierających. Nie jest istotne, czy znamy tego umierającego czy jest to dla nas ktoś z drugiego końca świata. Śmierć dla człowieka, nawet wierzącego, jest momentem szczególnym w życiu. Codziennie umiera wiele osób, które przez całe swoje życie nigdy nie myślały o Panu Bogu albo które z Nim walczyły. Ale właśnie w momencie śmierci dokonuje się decydujący wybór człowieka co do wieczności.

Możemy im pomóc

Gdy praktykujemy modlitwę za umierających, w szczególności za zatwardziałych grzeszników, musimy jednak okazać wiele czujności, szatan bowiem szuka zemsty. Rzeczywiście zachowuje się jak „lew ryczący (por. 1 P 5, 8)”, bo w tym decydującym momencie, z powodu nawrócenia grzesznika, traci łup, nad którym pracował przez całe lata.

Ludzie często odczuwają, że przychodzą do nich zmarli członkowie rodziny. Może to jest sugestia pod wpływem przeżyć związanych z odejściem, pogrzebem. Ale jeśli się tak zdarzy, to należy się za tę osobę modlić, zapytać, czego pragnie. Nie wolno jednak przywoływać dusz z czyśćca: „Przychodzą po prostu, kiedy Pan Bóg im pozwoli postarać się o szybsze wybawienie” – wyjaśniała Maria Simma, która miała dar kontaktu z duszami czyśćcowymi. Ale trzeba być bardzo ostrożnym, bo to może być zły duch. Wielu ludzi angażuje się w wywoływanie duchów, w spirytyzm, a to jest bardzo niebezpieczne, wchodzi się na grząski grunt. Nie można oczekiwać, że dusza przyjdzie, będzie pukać lub dawać jakieś inne znaki.

Święty Ojciec Pio, który miał dar rozmawiania z duszami czyśćcowymi, mówił, że ktokolwiek do niego przyszedł z tamtego świata, prosił, wręcz żebrał o modlitwę, o Eucharystię. Duszom czyśćcowym możemy pomóc przez modlitwę, dobre uczynki, odwiedzenie grobu, odpusty, ofiarowanie Eucharystii i Komunii św. Nie zapominajmy o nich, a sami się przekonamy, że dzięki ich wstawiennictwu możemy dokonać wręcz cudów. Nie oczekujmy spektakularnych wizji czy ingerencji w nasze życie, lecz dostrzegajmy ich pomoc w życiu codziennym; uczmy się miłości do nich, a one też będą nas obdarzać szczególną miłością. Między nami a nimi jest przepaść momentu śmierci, ale zawsze można ją pokonać przez pomost miłości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Służymy Niepodległej

2019-11-11 19:10

ks. Wojciech Kania

ks. Wojciech Kania

Podobnie jak w 34 miastach w całej Polsce w Sandomierzu odbył się piknik „Służymy Niepodległej”.

Przez kilka godzin na terenie jednostki 3 Sandomierskiego Batalionu Radiotechnicznego na odwiedzających czekały liczne atrakcję. Można było obejrzeć wystawę stateczną sprzętu wojskowego, nie tylko ten którym dysponuje jednostka w Sandomierzu, ale również z Kielc i Niska. Na placu apelowym przygotowane zostały stoiska informacyjne m.in. Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych z Kielc, Żandarmeria Wojskowa, 3. Batalion Inżynieryjny z Niska oraz 10. Świętokrzyska Brygada Obrony Terytorialnej. - Mimo padającego deszczu wielu chętnych odwiedziło jednostkę wojskową w Sandomierzu. Dużym zainteresowaniem cieszyły się samochody wojskowe. Niektórzy pokonali wiele kilometrów, aby wziąć udział w pikniku. – Mimo deszczu dopisali pasjonaci wojskowości. Mamy występny artystyczne młodzieży z Sandomierza i Kielc. Można oglądać sprzęt wojskowy. Począwszy od stacji radiolokacyjnej, przygotowaną przez 3 Sandomierski Batalion Radiotechniczny. Mamy broń strzelecką, pojazdy transportowe, inżynieryjne. Przygotowany został także symulator strzelań, gdzie każdy może spróbować swoich sił – mówił kapitan Tomasz Wermiński.

O godzinie 15 została odśpiewana pieśń reprezentacyjna Wojska Polskiego. Jak mówi kapitan Tomasz Wermiński: - Pieśń Wojska Polskiego powstała na bazie marszu Pierwszej Brygady. Od roku 2007 została uznana za pieśń reprezentacyjną Wojska Polskiego. Śpiewana jest podczas uroczystości wojskowych, patriotycznych oraz apeli i zbiórek.

Na terenie jednostki wojskowej nie zabrakło również przedstawicieli Straży Pożarnej czy Ratowników Medycznych. Na pikniku do wstąpienia w swoje szeregi zapraszali żołnierze 102.batalionu lekkiej piechoty 10 Świętokrzyskiej Brygady Obrony Terytorialnej. Na swoim stoisku prezentowali broń, quada, a dzieci miały możliwość wykonania kamuflażu. Zainteresowani mogli zabrać materiały informacyjne dotyczące rekrutacji do WOT.

- Jest o nas takie ładne określenie: wiedza w głowie, broń w ręku, patriotyzm w sercu. Myślę, że ten patriotyzm jest w sercu każdego Polaka, zwłaszcza teraz, gdy świętujemy rocznicę odzyskania niepodległości - powiedziała szeregowy Marta Korzynek ze 102. Batalionu ŚBOT.

Po godzinie 17 rozpoczął się uroczysty capstrzyk dla Niepodległej, który rozpoczął uroczysty przemarsz na cmentarz pod pomnik 2 Pułku Piechoty Legionów i 4 Pułku Saperów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem