Święta Zmartwychwstania Pańskiego. Tylko nieliczni do nich się nie przygotowali. Bardziej myślę o przygotowaniu duchowym niż materialnym. To drugie w dobie pełnych sklepów nie jest aż tak uciążliwe jak dawniej. Gorzej z przygotowaniem duchowym... Tu sytuacja jakby odwrotna - im więcej wolności, tym gorzej z naszą duchowością i religijnością. Piętno czasów? Ale na pewno i podczas tegorocznego Wielkiego Postu przeżyliśmy rekolekcje - czas słuchania nauk rekolekcyjnych, głębszej niż zwykle modlitwy, refleksji, lektury Pisma Świętego, czas Sakramentu Pokuty. Trzy, cztery dni, tylko sporadycznie - tydzień. Nic nowego? Coroczny rytuał? Dla niektórych tak...

Czytania ewangeliczne ze wszystkich niedziel Wielkiego Postu to też były nasze - indywidualne - rekolekcje. Może w spokojną Niedzielę Wielkanocną warto jeszcze raz do nich sięgnąć, aby uświadomić sobie, jak Bóg chciał nas przygotować do przyjęcia prawdy o zmartwychwstaniu swojego Syna? W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu słuchaliśmy o kuszeniu Jezusa na pustyni (Łk 4, 1-12). Cóż za problem dla Syna Bożego, zamienić kamień w chleb, wykonać pewien gest, rzucić się w dół świątyni? Żaden problem. Ale Syn Boży niczego nie musi udowadniać, bo odwieczny porządek świata jest już ustalony: . (...) Nie samym chlebem żyje człowiek. (Łk 4, 4; Pwt 8, 3), . (...) Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz. (Łk 4, 8; Pwt 6, 13), . (...) Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego. ( Łk 4, 12; Pwt 6, 16). Czyż nie jest tak, że ilekroć o tym zapominamy, łamiemy zęby na kamieniach, kłaniamy się bezmyślnie byle komu, lecimy w przepaść grzechów tak szybko, że czasami nawet nasz Anioł Stróż ma kłopoty, by za nami nadążyć? Druga niedziela Wielkiego Postu - Ewangelia o Przemienieniu Pańskim (Łk 9, 28-36). Uchylony rąbek majestatu i chwały Jezusa: . (...) To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie. ( Łk 9, 35). Ale my znowu - snem zmorzeni, wystraszeni, nie wiedzący, co mówić - jak apostołowie, albo jeszcze gorzej. Dlaczego Przemienienie Jezusa na górze Tabor nie dość inspiruje nas do szukania przemiany nas samych? Może jesteśmy jak to drzewo figowe z Ewangelii wg św. Łukasza (13, 1-9), czytanej w trzecią niedzielę Wielkiego Postu? Drzewo nie wydaje owoców - trzeba je wyciąć. Boży ogrodnik uprasza jednak: .Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię je i obłożę nawozem; może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz je wyciąć. ( Łk 13, 8-9). To dla nas szansa, by się nawrócić, by wydać dobry owoc... Nawet, gdyby ten powrót miał oznaczać upokorzenie syna marnotrawnego ( Łk 15, 11-32), jak o tym słuchaliśmy w czwartą niedzielę Wielkiego Postu: .Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem. (Łk 15, 21). Trzeba pokory, ale myślę, że także i odwagi, by stanąć przed Ojcem jako ten syn marnotrawny. Czasami odchodzimy przecież tak daleko... Jednak dobry Ojciec zawsze czeka na nas w swoim miłosierdziu.

Przypowieść o synu marnotrawnym napawa człowieka taką samą nadzieją jak wydarzenie z kobietą cudzołożną, o którym słyszeliśmy w piątą niedzielę Wielkiego Postu (J 8, 1-11). Szybko rzucilibyśmy w bliźniego kamieniem, choć sami nie jesteśmy bez grzechu. Bóg poprzez swojego Syna ciągle daje szanse, by się podnieść z upadku, nawet gdyby się tkwiło w moralnym rynsztoku i było w pogardzie u ludzi: .Niewiasto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił? (...) I ja ciebie nie potępiam. (J 8, 10-11). Wiąże się to jednak z łagodnym, aczkolwiek jednoznacznym imperatywem: . - Idź, a od tej chwili już nie grzesz. ( J 8, 11). Czyli nie dopiero od jutra, za miesiąc, czy za rok... Od tej chwili!

Zamknięciem tych swoistych rekolekcji jest Ewangelia o Męce Pańskiej (Łk 22, 14-23, 56), czytana w Niedzielę Palmową. Jezus umarł na Krzyżu, umęczony za nasze grzechy, które jak w zwierciadle odbijały się we wspomnianych wcześniej czytaniach - za naszą pychę, wystawianie Pana Boga na próbę, lenistwo, niedowiarstwo, brak owoców naszej wiary, trwonienie dóbr i talentów, tzw. używanie życia, obwinianie bliźnich i za wiele innych grzechów. Mimo to i do nas odnosiły się przecież słowa ukrzyżowanego już Jezusa: . (...) Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. (Łk 23, 34). O ile jednak Wielki Piątek i męczeńska śmierć Jezusa dopełniły obrazu świata doczesnego, o tyle poranek Niedzieli Wielkanocnej i zmartwychwstanie Syna Bożego otwarły nam perspektywę życia wiecznego.

Chrystus Zmartwychwstał! Tak i my zmartwychwstaniemy! Alleluja!