W programie konferencji znalazło się nabożeństwo w kaplicy seminaryjnej - pierwszego dnia poprowadzone przez ks. dr. Stanisława Lecha, zaś drugiego - przez ks. Pawła Kozakowskiego i ks. Andrzeja Wacławiaka. Jak powiedział ks. Kozakowski, jeden z ojców duchownych naszego seminarium: „Przed rozpoczęciem konferencji spotykamy się na chwilę modlitwy - my, chrześcijanie, którzy zdecydowaliśmy się całe swoje życie poświęcić Chrystusowi i głoszeniu wiary. Będziemy więc prosić, aby Chrystus umacniał naszą wiarę, abyśmy mieli czym dzielić się z ludźmi”.
W konferencji ascetycznej ks. Kozakowski zauważył: „Iść i głosić Ewangelię to znaczy dzielić się Dobrą Nowiną z innymi ludźmi. Ale żeby się tym dzielić, trzeba w Dobrą Nowinę samemu wierzyć. Rzadko się już dziś używa łacińskich tytułów. Kiedyś takim określeniem dla proboszcza było słowo parochus. Parochus to dawny rzymski urzędnik wiejski, który miał za zadanie zaopatrzyć podróżujących we wszystko, czego potrzebowali po drodze, aby móc dotrzeć do celu. Podobnie chrześcijański duchowny: ma dostarczać wszystkich potrzebnych rzeczy wiernym, którzy zdążają do nieba. Ale żeby dostarczać ich innym, samemu trzeba je mieć. Jeśli więc chcemy iść i głosić światło Ewangelii, dzielić się wiarą - musimy być sami ludźmi mocnej wiary”.
„A my doświadczamy dynamizmu wiary - mówił dalej ks. Kozakowski. - Wiara jest nam dana, jest łaską, ale jednocześnie jest nam zadana. Bez codziennej pracy i wysiłku - obumiera. Zdarza się, że pracujemy w trudnych środowiskach. Bywa i tak, że w środowisku zlaicyzowanym to nie my katechizujemy, ale nas katechizują! I zdarza się i tak, że to nie wiara przemienia świat, ale świat przemienia ludzi wiary. Zaczynają się gubić, tracą sens tego, co robią...
Potrzeba nam wiary z przekonania. Dziś trzeba być człowiekiem przekonanym o tym, w co się wierzy. Tylko wiara z przekonania da wychodzić do ludzi niewierzących bez lęku, bez lęku o siebie samego”.
Ks. Kozakowski zauważył jeszcze: „Często zdarza się stawianie w Kościele na pierwszym miejscu moralności i praktyk religijnych. Obie kwestie są ważne, ale są konsekwencją wiary, nadziei i miłości! I między innymi dlatego jest tyle trudności z moralnością wokół nas i w nas samych”.
A co to znaczy wierzyć? „Wierzyć to zaufać - stwierdził ks. Kozakowski - powierzyć się innej osobie. Wyrazem takiej postawy w stosunku do Boga będzie modlitwa. Człowiek, który wierzy w Chrystusa, będzie słuchał Jego nauki i przyjmował Jego przykazania. Z tego przyjęcia będzie wypływała moralność. Oto jest wierzący człowiek, który przyjął Chrystusa za swego Mistrza”.
Na zakończenie Ojciec Duchowny stwierdził: „I dlatego dziś, kiedy mówimy o pójściu do owiec, które poginęły, mówimy o wierze. Nie da się bez głoszenia ludziom wiary skłaniać ich do praktyk religijnych ani narzucać moralności ludziom, którzy nie przyjęli Chrystusa. I dlatego módlmy się, byśmy byli ludźmi żywej wiary, byśmy tę wiarę potrafili przekazywać ludziom”.
Po wysłuchaniu słowa Bożego i konferencji ascetycznej ks. Kozakowskiego nastąpiła adoracja Najświętszego Sakramentu. Odmówiono także jeden dziesiątek Różańca. Nabożeństwo w kaplicy seminaryjnej zakończyło się wspólnym złożeniem wyznania wiary.
Następnie zgromadzeni na konferencji kapłani zaproszeni zostali do auli, gdzie powitał ich ks. prał. Wiesław Wronka - wikariusz biskupi ds. katechetycznych i dyrektor Wydziału Duszpastersko-Ketechetycznego.
Biskup Łowicki, witając duszpasterzy diecezji łowickiej na konferencji rejonowej, nawiązał do przypadającego na 30 listopada rozpoczęcia nowego roku duszpasterskiego. „Od paru już lat przyjęliśmy w naszej diecezji program 3-letni - mówił. - Przyjęliśmy zasadę, że będzie się on opierał o Katechizm Kościoła Katolickiego. I część mówi o Składzie Apostolskim i to będzie przedmiotem naszego przepowiadania na cały następny rok. Kończy się rok, kiedy mieliśmy wyjaśniać przykazania i modlitwę, zwłaszcza «Ojcze nasz». W ubiegłym roku mówiliśmy o źródłach uświęcania, jakimi są sakramenty.
Chciałbym, żeby to było jasne dla duszpasterzy: że rozpoczynamy ten rok duszpasterski w oparciu o Credo. Chciałbym, żeby księża proboszczowie i wikariusze gromadzili się w ciągu tygodnia i uzgadniali, które prawdy wiary zawarte w Credo będą omawiali w homilii w odniesieniu do czytań liturgicznych. Jeśli nie uczynimy tego, będzie to akt zaniedbania pogłębienia prawd wiary”.
Następnie duszpasterze wysłuchali referatu dr Małgorzaty Dudy: „Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze...? (Jk 2, 5)”. Mówiła ona o potrzebie i sposobach pomocy i pracy z osobami bezrobotnymi. Jako najważniejszą rzecz, którą, może zrobić dla osób dotkniętych nieszczęściem braku pracy
Kościół dr Duda wskazywała przybliżanie ich do Boga. „Najważniejsze - mówiła - żeby się z tymi ludźmi modlić. Nie my za nich, ale żeby oni sami za siebie się modlili! To ważne, żeby tych ludzi ratować, żeby nie zasilili marginesu społecznego i nie rozliczyli za to nas. Oni są podatni na manipulacje. Przed wyborami będzie walka o każdy głos takiego człowieka, bo on prawo głosu posiada”.
Dr Duda zauważyła również: „Ale żeby pomóc tym ludziom, trzeba wiedzieć, jak oni myślą, jak nas widzą. Współpraca z organizacjami społecznymi i państwowymi jest bardzo ważna, ale nie trzeba tych ludzi przyzwyczajać do ich bezrobocia. Docelową sprawą jest zmienić myślenie, pomóc znaleźć im pracę. Kościół ma zadanie organizować samopomoc od środka, aktywizować ludzi. To, że ktoś stracił pracę to tragedia, ale to może również być moment aktywizujący go, impuls do rozwoju, do zmiany życia. Może rok bez pracy to rok darowany przez Pana Boga? To także czas dla nas, duszpasterzy, żeby takiego bezrobotnego podnieść od wewnątrz, żeby poczuł się dzieckiem Boga. Przekonać go, że fakt iż nie ma pracy, to tylko pewien etap w jego życiu. A jeśli przyjmiemy funkcję rozdawnictwa, to sami ich oduczymy szukania pracy, «dobijemy» ich, skończymy to, czego nie zrobiła komuna. I wyrośnie kolejne pokolenie wychowane za «Bóg zapłać», które nie potrafi pracować”.
Po przerwie głos zabrał dr Stanisław Sławiński, który przedstawił referat pt. „Kryzys małżeństwa i rodziny a wiara”. Źródła tego kryzysu upatruje on przede wszystkim w kryzysie słowa - w rozdzieleniu słów od treści, w zatracaniu znaczeń słów, przy pomocy których powinniśmy się na co dzień móc komunikować.
Po nim przemówił ks. dr Jacek Dunin Borkowski: „Walcz w dobrych zawodach o wiarę (1 Tm 6, 12)”. Podsumowania obrad dokonał bp Alojzy Orszulik.