Ukochani Diecezjanie.

1. Na progu Wielkiego Postu Jezus zaprasza nas na pustynię, by zostać z Nim na osobności. Chce oddać się modlitwie do Ojca Niebieskiego. Przez modlitwę i post przygotowuje się do misji zbawienia świata. Chodźmy z Jezusem, by głębiej wniknąć w tajemnicę zbawienia. Zostawmy gwar, zamknijmy dyskoteki i chodźmy z Mistrzem, by pomedytować o tym, co jest najważniejsze w życiu, by rozmyślać o zbawieniu, które dokonało się na krzyżu.
Czy krzyż musi się kojarzyć z cierpieniem, z wyrzeczeniem? Co myślała kobieta, która weszła do kościoła, zatrzymała się przed dużym krzyżem i krzyknęła: Nie mogę patrzeć na to. Dlaczego czcicie człowieka, który tak okrutnie został powieszony? Odeszła z płaczem. Nie znała Jezusa. Nie wiedziała, że On krzyż przyjął dobrowolnie. Nie przypuszczała, że krzyż ten sam zaniósł na Kalwarię. Nie przypuszczała, że krzyż ten jest świadkiem największej miłości, która życie oddaje za przyjaciół swoich. Ona nic nie wiedziała o miłości, która zbawiła świat.

2. Jezus uczy mnie, że na pustkowiu muszę stanąć oko w oko z diabłem, który usiłował odwieść Go od zbawienia. Dla Jezusa diabeł nie jest wymyślonym straszakiem dla niegrzecznych dzieci. Nie jest kukłą noszącą rogi i ogon. Szatan dla Jezusa jest rzeczywistym wrogiem zbawienia i człowieka. Jest wrogiem, który na pustyni przegrał z Jezusem. Jest wrogiem, którego Jezus wyrzucał z opętanych. Jest wrogiem, który pozornie zwyciężył w Wielki Piątek. Jest wrogiem, który całkowicie przegrał w dniu Zmartwychwstania. Na pustyni przy Jezusie otrzymuję naukę, że szatana nie można lekceważyć, bo on nie przestał być wrogiem krzyża i tych, którzy krzyż miłują.
Wielki Post jest okresem zbliżenia się do krzyża. W tym roku mija dwudziesta rocznica, jak młodzież Włoszczowy stanęła w obronie krzyży usuniętych z klas szkolnych. Księża katecheci, towarzyszący młodzieży, zostali zasądzeni przez sądy komunistyczne. Przywódcy strajku musieli opuścić szkołę. Młodzież została złamana. A krzyże? Krzyże wróciły do szkoły dopiero w wolnej III Rzeczypospolitej. Krzyż nie może mieć spokoju, bo prawdziwa miłość nigdy nie zaznaje spokoju.
Szatan nie ustaje. W studiu Telewizji Krakowskiej norweska grupa „Gorgorath”, prezentując muzykę metalową, wystąpiła w scenerii satanistycznych symboli. Na krzyżach powieszono nagie osoby, a na palach zatknięto łby i wnętrzności baranie. To był ukłon w stronę szatana. Doniesiono do prokuratury o popełnieniu przestępstwa obrazy uczuć religijnych.
Szatan nie ustaje. Rząd francuski podjął uchwałę wprowadzającą zakaz noszenia w szkołach państwowych oznak religijności: chust arabskich, jarmułek żydowskich i krzyży chrześcijańskich. Wszystko dla obrony świeckości państwa. W Wielkim Poście musimy przybliżyć się do krzyża, by pozostać w jego cieniu, bo krzyż jest niezwyciężony. Przy krzyżu będziemy bezpieczni w spotkaniu z szatanem.

3. Drodzy Diecezjanie. Pragnę wszystkich poinformować, że w diecezji naszej rozpoczął się proces informacyjny sługi Bożego Ignacego Trendy, męczennika z okresu II wojny światowej, pochodzącego z parafii Lelów.
4 września 1939 r. Niemiec ujrzał piękny duży drewniany krzyż w przedsionku kościoła. Nakazał Ignacemu, aby krzyż obłożył słomą. Ignacy wykonał polecenie. Potem dał mu zapałki i nakazał podpalić słomę. Ignacy Trenda odpowiedział, że mojego Pana Jezusa nie podpalę. Niemiec wyprowadził Ignacego na zewnątrz i zastrzelił. Był za blisko Pana Jezusa ukrzyżowanego, dlatego poniósł śmierć męczeńską. Po wojnie mówiono o tym wydarzeniu w kazaniach. Czas jednak zatarł pamięć o Ignacym męczenniku. Po sześćdziesięciu pięciu latach Pan Jezus upomniał się o swego męczennika. Przybliżmy się do krzyża w ten Wielki Post - my mieszkańcy Krainy Świętokrzyskiej - i prośmy o łaskę zaliczenia sługi Bożego Ignacego, męczennika z Lelowa, do grona błogosławionych. Kto zaś posiadałby pamiątki z nim związane i wspomnienia z jego życia, proszony jest o kontakt z Kurią Biskupią w Kielcach.

4. Jezus na pustyni pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Kiedy patrzę na Jezusa, nie pytam, czy w XXI wieku post ma sens. Skoro Jezus pościł, to post ma sens. Skoro Jan Chrzciciel przebywał na pustyni, to umartwienie ma sens. Skoro św. Paweł po swym nawróceniu poszedł na odludzie, to post ma sens. Post świadczy, że mogę zapanować nad moimi pragnieniami, mogę zwyciężać słabość mojego ciała, mogę nie ulegać pożądaniom moich oczu. Kiedy podejmuję post i modlitwę, staję ramię w ramię z Panem Jezusem poszczącym i modlącym się na pustyni. Opowiada jeden z kapłanów. Podczas dorocznych rekolekcji prowadzący kapłan zarządził jeden dzień postu o chlebie i wodzie. Z nikim tego nie konsultował. Pierwsza reakcja była bardzo krytyczna. Ale co ciekawe? Po dniu postu o chlebie i wodzie wszyscy się wyciszyli, a każda modlitwa, każda konferencja była bardziej owocna. Post ofiarowany Panu otwiera na Boga i ludzi. Post ofiarowany Jezusowi przybliża do krzyża i otwiera na zbawienie. Post z Jezusem otwiera dusze na łaskę i na słowo tak obficie głoszone w czasie rekolekcji. Post i modlitwa z Jezusem dodaje mocy do walki z szatanem.
Kiedy stoję pod krzyżem Jezusa, nie mogę zapomnieć o drugich, o tych, których nie interesuje krzyż. Takich jest bardzo wielu. Obejmę ich moim umartwieniem i postem.
Czy to nie przesada? Czy to nie pachnie dewocją? To nie jest żart. Czy nie pamiętacie Jezusowych wyjaśnień, że pewien rodzaj złych duchów można poskromić przez post i jałmużnę? Dziś podejmę postanowienie i pójdę z tym postanowieniem do domu. Nie będziesz sam. Tak postępują inni. Jedna studentka postanowiła nie jeść cukierków. Młody inżynier przestał palić papierosy. Bezrobotny ojciec postanowił nie chodzić do sklepu z piwem. Sprzedawczyni w sklepie postanowiła bronić Kościoła, bo ludzie przychodzą i wygadują różne brednie. Niech każdy wraca dziś od Jezusa do domu, niosąc na ramionach swój krzyż umartwienia i postu. Gdy upadnie ci krzyż, podnieś go i przynieś w następną niedzielę do Jezusa. Będziesz mocniejszy. Ci, za których ofiarujesz swój post, też będą mocniejsi. To już jest sprawa Pana. Św. Paweł powiedział przecież: „Jeden drugiego brzemiona noście”.
Słuchamy słów Apostoła Narodów, który mówi nam dzisiaj: „Kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”. Oznacza to, że nie wystarcza być blisko krzyża. Należy wzywać imienia Pańskiego. Faryzeusze byli blisko krzyża, a tylko Dobry Łotr wezwał imienia Pańskiego i został wzięty do nieba. Z krzyżem się można oswoić. Kto wzywa imienia Pana, temu nie grozi oswojenie z krzyżem. Można się wstrzymywać od jedzenia i popaść w anoreksję. Kto podejmuje post w imię Pana, ten wprowadza siebie i drugich na drogę zbawienia. Wzywajmy imienia Pana w czasie Drogi Krzyżowej, Gorzkich Żali i w czasie rekolekcyjnych rozważań. Niech rozpoczynający się post przygotuje nas na świętowanie Zmartwychwstania Pana Jezusa.
Na czas przygotowania, na czas postu i wzywania imienia Pańskiego, niech was wszystkich błogosławi + Ojciec i + Syn i +Duch Święty. Amen.