Pierwszy raz w Chicago byłem w roku 1996. Uczestniczyłem wtedy w rekolekcjach kapelanów wojskowych w Seminarium Duchownym w Mundelain. Żałowałem trochę, że ze względu na ograniczony czas nie mogłem zwiedzić miasta oraz zapoznać się z życiem chicagowskiej Polonii. Nie spodziewałem się, że po wielu latach w ramach praktyki dziennikarskiej w tygodniku Niedziela, będę uczestniczyć w narodzinach Niedzieli w Chicago.
Od chwili wylądowania w Chicago do czasu naszego odlotu ks. Adam Galek troszczył się, żebym miał co jeść, gdzie spać i dużo zajęć. Sam też się nie oszczędzał. Pamiętam, jak niezmordowany i pełen entuzjazmu w drodze na kolejne spotkanie, jednym okiem zerkał na mapę miasta, a drugim w kalendarz obowiązków parafialnych.
Podczas mojego pobytu w Chicago mogłem po raz pierwszy uczestniczyć w święceniach trzech biskupów. Byłem nie tylko świadkiem spotkania wiernych z ich pasterzami, ale także spotkania jednocześnie wielu kultur i narodowosci: amerykańskiej, irlandzkiej, meksykańskiej i polskiej.
Wspominam, jak zaraz po zakończeniu liturgii święceń biskupich, korzystając z fachowych porad towarzyszki podróży redaktor Katarzyny Woynarowskiej, praktykowałem redagowanie i przesyłanie gotowych już tekstów do redakcji Niedzieli w Częstochowie.
Nigdy w tak krótkim czasie nie zwiedziłem tylu nowych parafii i nie poznałem tylu księży, jak podczas uczestniczenia w powstawaniu nowej edycji Niedzieli w Chicago. Od dawna słyszałem, że w tym mieście jest bardzo wiele wspaniałych polskich kościołów. To prawda. Doświadczyłem, że są one wspaniałe nie tylko ze względu na ich bogatą architekturę, ale także dlatego że są przesiąknięte modlitwą gromadzącej się tam licznie Polonii.
Pamiętam, jak wracając po niedzielnej Mszy św. w kościele św. Jacka, wstąpiliśmy do jednej z kwiaciarni na Jackowie. Kiedy panie sprzedające kwiaty dowiedziały się, że jesteśmy z Częstochowy, prawie ze łzami w oczach prosiły o modlitwę w intencji ich rodzin na Jasnej Górze. - Chicagowska modlitwa jest ważna, ale ta odmawiana w Częstochowie ma chyba większą siłę - komentowały z uśmiechem.
Będąc w Chicago, często podziwiałem duszpasterzy polonijnych oraz ich parafian za to, że nie są zmęczeni ciągłym wołaniem z kraju o wsparcie w jakiejś sprawie i przyjmowaniem gości z Polski.
Naszą pracę redakcyjną kończyliśmy często o późnej porze. Mimo tego u pani Stasi, gdzie znalazłem gościnę, zawsze czekało na mnie gorące kakao i świeżo upieczone ciasto. Nie zapomnę smacznych naleśników, jakimi częstowała mnie pani Jadzia, u której mieszkała Katarzyna.
Opuszczając Chicago, zabierałem ze sobą te i wiele innych miłych wspomnień. Po powrocie do redakcji w Częstochowie z radością relacjonowałem redaktorowi naczelnemu „Niedzieli” ks. inf. Ireneuszowi Skubisiowi, czym żyje chicagowska Polonia.
Redakcji Niedzieli w Chicago oraz jej Czytelnikom z okazji pierwszej rocznicy powstania edycji chicagowskiej życzę „Szczęść Boże”.