Śpiew ptaków najlepiej tu słychać wczesnym rankiem. Później znacznie mocniej i to do wieczora, albo i dłużej, rozbrzmiewają gitary i śpiewy młodzieży. Tak jest od kilku lat w ośrodku Caritas w Urlach w każde wakacje. Od niedawna ośrodek jest otwarty dla zorganizowanych grup przez cały rok.

Pierwszymi testującymi całoroczny pawilon w Urlach byli oazowicze przeżywający tu Wigilię Zesłania Ducha Świętego. Ponad 100 osób. A nowo odremontowany budynek został przewidziany na 25 - do 40 łóżek. Nic zatem dziwnego, że trzeba było skorzystać z materaców przeniesionych z innych pawilonów. Tam bowiem w zimne, choć już czerwcowe noce, chłód był zbyt dokuczliwy. A do tego jeszcze wilgoć. To wszystko nie przeszkadza, jeśli na dworze jest ponad 20 stopni. Wtedy w ośrodku Caritas znajdują wystarczająco miejsca grupy nawet 200-osobowe.

Odnowiony pawilon został otwarty i poświęcony wieczorem 31 maja br. przez ordynariusza warszawsko-praskiego bp. Kazimierza Romaniuka. Uroczystość miała charakter kameralny. Oprócz dyrektora warszawsko-praskiej Caritas ks. kan. Krzysztofa Uklei i administrującego placówką ks. Marka Sędka, wzięli w niej udział tylko stali pracownicy ośrodka. Po części oficjalnej Biskup uległ urokowi miejsca i dał się skusić na grilowanie.

Nic w tym dziwnego, bo ks. Sędek zadbał nie tylko o gruntowny remont i ocieplenie budynku, ale również o całe otoczenie pawilonów. Nawet takie drobiazgi, jak różnobarwne klomby kwiatowe i nienagannie przystrzyżone trawniki, sprawiają, że w ośrodku Caritas w Urlach chce się pozostać na dłużej. Zresztą, na całe wakacje ośrodek jest już zajęty. Od połowy czerwca będą w nim przebywać turnusy zorganizowane przez Duszpasterstwo Chorych, kilka turnusów kolonii Caritas i rekolekcji Ruchu Światło-Życie.

Ale od września całoroczny pawilon stoi otworem. Oprócz łatwego dojazdu z Warszawy, atutem ośrodka są również ceny, kształtujące się na poziomie połowy kosztów utrzymania w innych placówkach o podobnym standardzie. To wszystko z możliwością pełnego wyżywienia. I co ważne dla grup religijnych, na terenie ośrodka znajduje się kaplica na ponad 100 osób. Jej wystrój, z namalowaną w prezbiterium sceną z Wieczernika, sprzyja skupieniu. Zresztą wnętrze kaplicy zaprojektowali i w dużej mierze wykonali oazowicze.

Mimo symbolicznych cen, ks. Sędek mówi o jakimś dochodzie, z którego chce systematycznie finansować remont kolejnych pawilonów. A przecież już teraz wyglądają one zupełnie inaczej niż przed kilku laty, gdy ośrodek, jako upadający, został wydzierżawiony od PKP. Samo dostosowanie budynków i instalacji do wymogów sanitarnych i przeciwpożarowych trwało pół roku i pochłonęło sporo pieniędzy.

Przedwakacyjne testowanie ośrodka wypadło pomyślnie. Choć po prawdzie, oazowicze testowali głownie kaplicę. Na sen nie było czasu. Wigilijne czuwanie przed Zesłaniem Ducha Świętego rozpoczęło się bowiem o 20.00 przygotowaniem do liturgii. Ta zaś składała się jakby z trzech nabożeństw: wokół tajemnicy chrztu, bierzmowania i Eucharystii. W każdym nabożeństwie po kilka czytań i komentarzy, homilia i odnowienie przyrzeczeń sakramentalnych. Był nawet specjalny wonny olejek radości przywieziony gdzieś ze Wschodu. I tak przez całą noc. Nad ranem zaś, na wytrwałych czekało jeszcze ognisko i znów śpiewy - aż do pierwszego skowronka.