Reklama

Miłosierdzie nie uznaje zwłoki

Niedziela łowicka 16/2004

W II Niedzielę Wielkanocną Kościół obchodzi święto Miłosierdzia Bożego.
Z tej racji z dyrektorem Caritas Diecezji Łowickiej ks. Dariuszem Krokockim rozmawia ks. Paweł Staniszewski

Ks. Paweł Staniszewski: - Księże Dyrektorze, Święto Miłosierdzia przypomina nam, że Bóg jest miłosierny, ale także to, że my mamy być miłosierni wobec siebie. Czy sądzi Ksiądz, że katolicy dostatecznie realizują tę misję? Czy nie przypominają sobie o tym tylko przy okazji świąt, kupując świecę wigilijną lub wielkanocny chlebek miłości?

Ks. Dariusz Krokocki: - Uważam, że każdy człowiek ma swój czas, w którym w sposób naturalny musi przewartościować swoje życie. Moim zdaniem fakt, iż mówimy o miłosierdziu, z jednej strony świadczy o tym, że potrzebujemy doświadczać tego miłosierdzia, a z drugiej, że mamy w sobie potrzebę świadczenia miłosierdzia, które jest utożsamiane z byciem dobrym. Wiadomo, że różnie jest z codziennym praktykowaniem miłosierdzia. Często jesteśmy skłóceni we własnych rodzinach, a człowieka dotkniętego nieszczęściem w odległym kraju nieraz łatwiej nam dostrzec niż sąsiada będącego w potrzebie. Sądzę jednak, że takie akcje Caritas, jak świeca wigilijna czy wielkanocny chlebek miłości, wzywające do miłosierdzia, mogą mieć dla wielu ludzi charakter formacyjny. Niestety, jestem realistą i dlatego z bólem serca muszę stwierdzić, iż taka postawa permanentnego miłosierdzia ma jeszcze charakter incydentalny, a nasze nastawienie jest bardzo „akcyjne”.

- Wiele słyszymy dzisiaj o Caritas, ale nie wiemy dokładnie czym prawdziwie jest. Ludzie starsi pamiętają Caritas sprzed wojny, wówczas była to trochę inna działalność, jak wygląda struktura Caritas dzisiaj? Jaka jest jej specyfika?

- Najpierw przypomnę, że po normalizacji stosunków Państwo-Kościół w 1989 r. zaistniała możliwość reaktywowania katolickich organizacji zlikwidowanych przez władze komunistyczne w 1950 r., wśród nich także Caritas Polska i Caritas diecezji. Episkopat Polski przywrócił do działania Caritas Polską w 1990 r. W tym okresie w większości diecezji wskrzeszone bądź też powołane zostały również Caritas diecezjalne. Każdą Caritas diecezjalną powołuje do życia Biskup Ordynariusz. Wchodzi ona w struktury Caritas w Polsce ze swoją autonomią, realizując cele zapisane w statucie, a w szczególności kierując się wyobraźnią miłości wchodzi w różne zakresy biedy i uciążliwości ludzkiej organizując pomoc. Nasza Caritas powstała 31 maja 1992 r. Jest pierwszym dziełem, jakie powołał do istnienia swoim Dekretem pierwszy pasterz naszej diecezji bp Alojzy Orszulik. Przypomnę, iż struktura Caritas ma 3 stopnie: Caritas Polska, Caritas diecezjalna, Caritas parafialna. Fundamentalną rolę w dziele miłosierdzia chrześcijańskiego spełniają parafie. W wielu parafiach naszej diecezji istnieją zespoły charytatywne, stanowiące ten najniższy poziom Caritas.

- Czym różni się działalność Caritas od działalności tzw. instytucji dobroczynnych?

- Działalność Caritas wynika ściśle z Ewangelii i nauki Kościoła. Miłosierdzie spełniane od początku istnienia Kościoła ma motywację czysto religijną. To Chrystus jest potrzebującym, głodnym, umierającym, chorym, niepełnosprawnym, a chrześcijanie w Jego Imię spieszą z pomocą. Inne organizacje również czynią wiele dobra, ale jest to filantropia, czy też czysty humanitaryzm. Katolik powinien kierować się motywacją religijną. Caritas podejmuje współpracę z wieloma instytucjami dobroczynnymi, zwłaszcza z tymi, które w swoich założeniach nie mają zasad sprzecznych z nauką Kościoła katolickiego. Członkiem Caritas może być tylko katolik czyli człowiek, który utożsamia się z nauką Kościoła. Działalność Caritas opiera się na wolontariuszach, czyli ludziach, którzy z ochotnego serca użyczają Chrystusowi swoich rąk, nóg, czasu i spieszą z konkretną pomocą bliźnim. Wzorem takiej posługi bliźnim jest Maryja, o której czytamy w Ewangelii Łukasza, że poszła z pośpiechem do swojej krewnej Elżbiety. Takiego pośpiechu, chcemy się uczyć wszyscy, a przede wszystkim członkowie Caritas.

- W działalności Caritas diecezjalnej niemałą rolę odgrywa obok pomocy pojedynczych osób także współpraca z Samorządami. Jak jest naprawdę?

- Odpowiem tak: posiadanie osobowości prawnej przez Caritas diecezjalną, a także przez zespoły parafialne mogące korzystać z osobowości prawnej parafii sprawia, że Caritas może być partnerem dla kompetentnych władz na poziomie samorządu, województwa, a nawet ministerialnym. Caritas ma prawo do tego, by sięgać po pieniądze podatników, a na całym świecie jest wiadome, że zadania podejmowane przez organizacje pozarządowe są znacznie tańsze. Dzięki takim umowom Caritas diecezji może zorganizować wiele dzieł, jak np. kuchnie dla ubogich i bezdomnych przy parafiach, Stacje Opieki Caritas (jak np. w Łowiczu i Sochaczewie). Do dzieł naszej Caritas należy także Przedszkole Integracyjne im. Marii Goretti w Sochaczewie. Gdy chodzi o współpracę z samorządami, to prawda jest taka, że wszystko zależy od warunków lokalnych, a w szczególności od wrażliwości ludzi dzierżących władzę.

- Zapewne często spotyka się Ksiądz z ludzkimi dramatami. Co daje kontakt z ludźmi dotkniętymi biedą?

- Taki kontakt daje mi pokorę i umocnienie w przeświadczeniu, że przecież wszyscy jesteśmy równi, jak to widać w kampanii Kromka Chleba; daje mi przeświadczenie, że mnie też może spotkać taki los.

- Czy często musi Ksiądz odmawiać proszącym o pomoc?

- Nie są to częste przypadki, ale zdarzają się. Musimy pamiętać, że ciągle niestety nie brakuje zwykłych naciągaczy.

- Czy problemy finansowe są największymi trudnościami, na jakie Ksiądz napotyka w swojej pracy? Z jakimi innymi problemami boryka się Caritas?

- Niewątpliwie problem finansowy istnieje i często on decyduje o rozmiarze udzielanej pomocy, ale nie jest on jedynym. Nie ulega wątpliwości, że pieniądze pomagają w pracy charytatywnej, ale działania podejmują ludzie. To ludzie mogą pomagać, albo przeszkadzać. Są sprawy, które zależą od szybkich decyzji ludzi i problem pojawia się wtedy, gdy oni „wolno myślą”. Kiedy człowiek jest głodny albo załamany, to nie można czekać z udzieleniem pomocy. Miłosierdzie nie uznaje żadnej „zwłoki”. Innym problemem jest pojawiająca się czasami pewna bezradność. Wciąż jest mało ludzi chętnych do angażowania się w działalność charytatywną.

- Czy dzięki wsparciu Caritas udaje się ludziom wyjść z biedy, podnieść się ze swoich kłopotów?

- Niestety z powodów finansowych w większości przypadków nasza pomoc jest tylko doraźna. Chcemy pomóc jak największej ilości osób potrzebujących.

- Czy ma Ksiądz swoją wizję kierowania Caritas? Jakie ma Ksiądz plany, osobiste pomysły, które chciałby zrealizować w Caritas?

- Kierowanie Caritas to bycie z ludźmi. Zarówno z tymi którzy do nas przychodzą po pomoc, jak i tymi którzy pracując z nami są naszymi pracownikami. Wiadomo, że są pomysły możliwe do realizacji praktycznie od dziś, bowiem pojawiły się sprzyjające okoliczności i możemy je wdrażać w życie np. dom wczasowy w Kołobrzegu, ale są też takie, z których realizacją trzeba jeszcze poczekać.

- A czy Caritas ma już plany w związku z wakacjami?

- To nie są plany tylko stała systematyczna praca. Z roku na rok organizujemy bezpłatny letni wypoczynek dla dzieci z rodzin, które nie mogą sobie pozwolić na wysłanie dziecka na kolonie

- Życzę sukcesów we wszystkich akcjach Caritas i dziękuję za rozmowę.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Anglia i Walia zawierzyły się Matce Bożej

2020-03-30 17:09

[ TEMATY ]

Anglia

wikipedia.org

Mieszkańcy Anglii i Walii zawierzyli kraj i samych siebie Maryi. Prosili o nawrócenie i ponowną ewangelizację ich ziemi oraz o opiekę w czasie pandemii koronawirusa. Duchowe przygotowania do tego wydarzenia trwały od dwóch lat.

Kapłani modlili się w kościołach pod przewodnictwem arcybiskupa Westminsteru, który dokonał aktu zawierzenia w katedrze. Wierni zaś, każdy indywidualnie, powierzali się Maryi w cichej modlitwie. „To wydarzenie może mieć ogromny wpływ na kraj” - uważa kard. Vincent Nichols.

„To odtworzenie naszego starożytnego katolickiego dziedzictwa. Ryszard II w 1381 r. poświęcił Anglię Matce Bożej w okresie kryzysu politycznego. Wówczas kraj próbował stanąć na nogi po epidemii dżumy. Król postanowił oddać Anglię jako posag dla Maryi. To słowo dziś brzmi staromodnie, ale oznacza, że czynimy z siebie dar dla Matki Bożej, a to zawsze było częścią naszej tradycji - powiedział kard. Nichols. - Zwracamy się również do Maryi z prośbą o ochronę. Każdy z nas chciał być osobiście obecnym w katedrze, niestety ze względu na epidemię okazało się to niemożliwe. Mam nadzieję, że to, iż każdy ofiarował siebie Matce Bożej w swoim domu tylko podkreśla osobisty wymiar tego aktu. Uważam, że dla tysięcy ludzi był to moment powrotu do Maryi”.

CZYTAJ DALEJ

Ks. Lasoń – bardzo was proszę, zaadoptuj medyka, zaadoptuj chorego i módl się za nich!

2020-03-31 11:38

[ TEMATY ]

adopcja

koronawirus

Ks. Paweł Kłys

Z inicjatywy Krajowego Duszpasterstwa Służby Zdrowia, Polskiego Towarzystwa Opieki Duchowej w Medycynie i Apostolstwa Chorych powstała akcja modlitewna – zaadoptuj medyka i chorego. Celem tej akcji jest objęcie duchową – modlitewną opieką pracowników służby zdrowia oraz chorych przebywających w szpitalach i w swoich domach.

Do włączenia się w to duchowe dzieła zachęca ks. parł. Juliusz Lasoń - kapelan Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Mikołaja Kopernika w Łodzi. - Od ponad 20 lat jestem kapelanem jednego z największych łódzkich szpitali, gdzie spotykam się - także i w tej chwili - z wieloma pracownikami tego szpitala. Oni też się boją - bo mają ogromną świadomość tego co się dzieje, dzięki wiedzy, którą mają. My się radujemy z tej wiedzy, bo dzięki niej mogą nam fachowo pomóc. Jednak dla nich ta wiedza jest czasami ogromnym obciążeniem, bo są świadomi konsekwencji niektórych spraw i działań, z których my nie zdajemy sobie sprawy. – podkreśla kapelan.

Zwracając się do wszystkich, którym leży na sercu dobro chorych, lekarzy, pielęgniarek i innych pracowników służby zdrowia łódzki kapłan apeluje – zaopiekujmy się nimi! Zaadoptujmy ich! Bardzo was proszę byście przypomnieli sobie imię waszego lekarza rodzinnego, imię pani z rejestracji w waszym POZ, imię rehabilitanta, ratownika medycznego, farmaceutki - która wam niedawno sprzedawała leki. Nie zapomnijmy o osobach, które pracują w laboratoriach czy w administracji, bez nich szpital nie mógłby funkcjonować. Zaadoptujmy ich tzn. odmówmy koronkę do Miłosierdzia Bożego lub też krótszą modlitwę Ojcze nasz, Zdrowaś Mario. Pamiętajmy o nich i ich rodzinach, a przede wszystkim o chorych, którzy w tej chwili walczą z chorobą. – apeluje kapelan łódzkiego szpitala.

Gorąco zachęcamy do włączenia się tą modlitewną akcję i prosimy o wspieranie modlitwą, wyrzeczeniem, umartwieniem i ofiarowanym cierpieniem wszystkich chorych oraz tych, którzy spieszą im z pomocą. Polecamy także wszystkich kapłanów, którzy jako kapelani szpitalni – duszpasterze - służą chorym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję